nog zo onwerkelijk allemaal

Op maandag 8 April werd mijn virendin opgenomen in het ziekenhuis met wat vermoed werd een 4e longontsteking.Ik zelf had die avond te maken met het inslapen van een huisdier en heb dus op haar ap gereageerd met het antwoord dat ik niet lekker in mijn vel zat daardoor en dat ik haar de andere dag zou appen (wat geen leugen was want ik was heel verdrietig en niet lekker) 

Donderdag werd duidelijk dat het longkanker in een vergevorderd stadium was en er geen genezing mogelijk was.Vrijdagavond werden we allemaal op de hoogte gebracht van het feit dat het heel slecht ging met haar en dat als we nog afscheid wilden nemen we dat die avond moesten doen.

Mijn man en ik zijn daarop gelijk naar het ziekenhuis gegaan en hebben daar de hele nacht zowat gezeten ,niet bij haar zelf maar in de wachtkamer en we hebben een vriendin van haar een beetje aan de praat gehouden zodat mijn vriendin samen met haar man kon zijn. We hebben mijn vriendin kort even gesproken we hebben geknuffeld en ik heb haar gezegd dat ik van haar hield en we hebben haar man die ook een vriend van ons is getroost .

Zaterdag zijn er familieleden geweest en zaterdagavond is ze aan de morfine gegaan .Zondagmorgen is ze aan de morfinepomp gegaan en na een halfuur is ze overleden .

Zaterdag de 20e hebben we een mooi afscheid gehouden voor haar en ik heb heel veel gehuild. Inmiddels is het 7 mei en we zijn al een paar keer naar haar man geweest en ik heb zo`n medelijden met hem .Hij lijkt zo verloren . Ik heb zelf momenten van heel groot verdriet maar meer nog ongeloof. Ik heb soms het gevoel dat het allemaal ene grote boze nachtmerrie is en dat ik op een gegeven moment wakker word en het allemaal een grote leugen is maar aan de andere kant weet ik ook wel dat het allemaal heel heel echt is.

Donderdag de 25e hadden we ook de begrafenis van de vader van een andere vriendin en dus zit ik met heel veel verdriet en kan ik de ene vriendin niet bellen of appen want die is er niet meer en de andere zit zelf met een enorm groot verlies en die zegt wel altijd van je mag altijd  bellen of appen maar dat wil ik niet .

ik heb mijn vader zelf 10 jaar geleden verloren en weet hoe groot het verlies is en hoe je dan niet op de zorgen van een ander zit te wachten en dus probeer ik er voor haar te zijn zoveel als ik kan maar ik ga zelf kapot van binnen.

Hartjes 1

Er is 1 reactie op dit bericht

Wie Troost Mij Forumbeheerder
afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
Wie Troost Mij Forumbeheerder
#1

Wat een groot verdriet, kidaed70... Gecondoleerd.

Ik kan me voorstellen dat je het gevoel hebt dat je je zorgen niet bij je vriendin neer wil leggen, ook omdat zij zo'n groot verdriet heeft. Maar ze zou het niet aanbieden als ze het niet meent, denk ik. Misschien is het juist fijn om het verdriet met elkaar te delen, jullie weten juist heel goed van elkaar waar jullie doorheen gaan.

Wees eerlijk naar elkaar. Praat met elkaar, maar geef ook eerlijk aan als je het even niet fijn vindt om erover te praten. Andersom geldt dat natuurlijk ook. Vraag elkaar wat je van elkaar verlangt. Nu vul je het eigenlijk voor je vriendin in, maar misschien wil zij juist wel heel erg graag praten. 

Veel sterkte,

Mark
Wie Troost Mij

Loves 0