afbeelding van Doosie
Bewolkt

Wat moet ik zonder jou

Ik heb mijn moeder 2 weken geleden verloren, heel plotseling. We weten nog niet waaraan, maar ze was al een paar dagen ziek thuis... een griepje dacht ze. Ik heb haar een dag voordat ze is overleden nog gezegd dat ze naar de huisarts moest gaan omdat ze zo slecht klonk maar ze vond dat ik overdreef en ze deed het gewoon rustig aan, dan kwam het wel weer goed. De dag erna kon ik haar niet bereiken en heeft mijn vader haar gevonden in de keuken. Ik heb haar ook nog zien liggen en het ambulancepersoneel zien knikken dat het te laat was naar mijn vader en mij. Mijn moeder was mijn alles.... Wij hadden zo'n enorm hechte band. Zij suste de discussies tussen mijn vader en mij als we weer eens lijnrecht tegenover elkaar stonden. Zij stond altijd voor me klaar, sleepte me overal doorheen. Ze paste met heel veel liefde en plezier op onze kinderen, maar we merken al een paar jaar aan haar dat haar gezondheid achteruit ging en het haar soms allemaal wat teveel werd. Ze heeft verschillende onderzoeken gehad maar nergens kwam iets uit. En nu is ze ineens weg... en ik vraag me continue af of we ergens te kort zijn geschoten... of we dit hadden moeten zien aankomen... 

Ergens kan ik het ook nog steeds niet geloven dat ze er niet meer is. Dan zoek ik echt bewijs voor mezelf dat het zo is. Ik denk de hele dag aan haar. Ik probeer het werk wat op te pakken maar echt concentreren kan ik me niet. Hoe hebben jullie de draad weer opgepakt? Heeft er iemand tips hoe je omgaat met zo'n groot verlies?

Hartjes 1

Er zijn 2 reacties op dit bericht

Anzjuhla 24 Augustus de liefde van mijn leven kwijtgeraakt. 9 Jaar bij elkaar geweest.
afbeelding van Anzjuhla
Bewolkt
Anzjuhla 24 Augustus de liefde van mijn leven kwijtgeraakt. 9 Jaar bij elkaar geweest.
#1

Beste Doosie,

Gecondoleerd met het verlies van je dierbare moeder.

Ik ben mijn partner verloren en heb mijn moeder nog, maar jouw bericht kwam op het forum als nieuw bericht naar voren, vandaar dat ik het dus heb gelezen.

Wat jij beschrijft: het ongeloof en de vragen of je genoeg hebt gedaan, is volgens mij iets dat we allemaal meemaken als we iemand verliezen waar we intens veel van houden. Ik herken het in ieder geval en er zijn na bijna 12 weken nog steeds momenten dat ik me afvraag of ik niet meer had kunnen doen. Ook al weet ik dat ik alles heb gedaan wat in mijn macht lag.
Je geeft zelf aan dat je moeder verscheidene onderzoeken heeft gehad maar dat er niets uitkwam. Als de artsen al niets hadden kunnen doen, dan jij en je vader al helemaal niet. Zoek dus alsjeblieft niet 'de schuld' bij jezelf. Voor zover ik het zie is er helemaal niemand tekortgeschoten.

Tips om om te gaan met zo'n groot verlies heb ik helaas niet. Iedereen gaat er anders mee om en voor rouwen staat geen tijd. Dat gezegd hebbende... het is voor jou nog maar 2 weken geleden. Neem de tijd, luister naar jezelf, huil wanneer jij wilt, praat met anderen om je hart te luchten, doe de dingen die voor jou 'goed' voelen. Wat ik zelf doe, is schrijven aan mijn partner. Ik hou gewoon een dagboek bij voor hem, alsof hij een jaar op wereldreis is en hij dat dagboek na een jaar kan lezen. Op die manier kan ik hem vertellen wat me bezighoudt, hoezeer ik hem mis, wat ik nog allemaal had willen zeggen etc.

Ik wens je heel erg veel sterkte en kracht toe.

Knuffel,

Anzjuhla.

 

Loves 1
afbeelding van Doosie
Bewolkt
#2
Anzjuhla schreef op Dinsdag 14 november 2017 15:00
Beste Doosie,

Gecondoleerd met het verlies van je dierbare moeder.

Ik ben mijn partner verloren en heb mijn moeder nog, maar jouw bericht kwam op het forum als nieuw bericht naar voren, vandaar dat ik het dus heb gelezen.

Wat jij beschrijft: het ongeloof en de vragen of je genoeg hebt gedaan, is volgens mij iets dat we allemaal meemaken als we iemand verliezen waar we intens veel van houden. Ik herken het in ieder geval en er zijn na bijna 12 weken nog steeds momenten dat ik me afvraag of ik niet meer had kunnen doen. Ook al weet ik dat ik alles heb gedaan wat in mijn macht lag.
Je geeft zelf aan dat je moeder verscheidene onderzoeken heeft gehad maar dat er niets uitkwam. Als de artsen al niets hadden kunnen doen, dan jij en je vader al helemaal niet. Zoek dus alsjeblieft niet 'de schuld' bij jezelf. Voor zover ik het zie is er helemaal niemand tekortgeschoten.

Tips om om te gaan met zo'n groot verlies heb ik helaas niet. Iedereen gaat er anders mee om en voor rouwen staat geen tijd. Dat gezegd hebbende... het is voor jou nog maar 2 weken geleden. Neem de tijd, luister naar jezelf, huil wanneer jij wilt, praat met anderen om je hart te luchten, doe de dingen die voor jou 'goed' voelen. Wat ik zelf doe, is schrijven aan mijn partner. Ik hou gewoon een dagboek bij voor hem, alsof hij een jaar op wereldreis is en hij dat dagboek na een jaar kan lezen. Op die manier kan ik hem vertellen wat me bezighoudt, hoezeer ik hem mis, wat ik nog allemaal had willen zeggen etc.

Ik wens je heel erg veel sterkte en kracht toe.

Knuffel,

Anzjuhla.

Lieve Anzjuhla,

Bedankt voor je berichtje en je lieve woorden. En jij ook nog gecondoleerd met het verlies van je partner. Mijn moeder was mijn beste maatje, mijn alles... maar ik heb gelukkig nog wel een lieve man en twee kindjes om bij thuis te komen. Het lijkt me erg zwaar als dat weg is gevallen... ik wens jou dan ook alle kracht toe om dit een goed plekje te geven. 

Daarnaast wil ik je ook heel erg bedanken voor je tip van dat dagboek. Dit is zeker iets wat ik ook ga proberen, hopelijk krijg ik zo een beetje orde in mijn hoofd. 

Heel veel sterkte en een dikke knuffel,

Doosie

Loves 0