afbeelding van Lobke
Storm

Mijn paps is niet meer... en mams is gevlogen.....

Gemis, 

Hier zit ik dan, alleen met man en dochter... Geen opa meer om naar toe te gaan, geen oma meer want die is met de noorderzon vertrokken...zucht...

Ik wist heel men leven al dat ik op nummer twee stond bij mams, maar bij paps was ik het toch echt. Na de geboorte van mijn  dochter heb ik mijn paps met haar kunnen delen. Al die tid gedacht dat mijn dochter ook voor oma haar wereld was...maar helaas het heeft niet zo mogen zijn. Altijd met open armen en liefdevol op visite. Paps kreeg asbest longkanker, slopende ziekte. Mijn mams kon het niet aan, haar man al meer dan 53 jaar die haar verzorgd heeft na een hersenbloeding zelfs toen ze opstandig werd is mijn paps altijd liefdevol blijven zorgen. Tuurlijk hebben ze de ups en downs gekend, maar om dan zo met mijn paps om te gaan de laatste paar maanden doet en deed mij zeer, en dat is toch zacht uitgedrukt. Mijn mams wilde me paps niet thuis, want dan kon de kaart en bingoclub niet doorgaan. Dus paps moest naar een hospice...Huilend heb ie mij gevraagd om toch naar huis te kunnen. Ik heb hemel en aarde bewogen om hem thuis te krijgen en dat is gelukt. Met als gevolg....grote ruzie met mams en broer  ( die nooit komt of kwam, zelfs niet als ik belde dat het niet goed ging...broer was druk met werken en scheiding. Heb toen gezegd als je niet komt, kom ik je halen, zover was het al. Maar broerlief had niet zo een band met paps heh dus jah alleen omdat het moet en zo hoort voor de buitenwereld. Heb zeker twee en een half jaar voor mn ouders gezorgd met name voor men vader. Moeder is zuikerpatient dus die heb ook wat begeleiding nodig. Toen de druk te hoog werd, nam mams geen insuline met als gevolg hypo.. Dit werd voor mijn gevoel gebruikt om de aandacht bij mn paps weg te halen. De bom is gebarsten toen ik heb gemeld dat ze uit de slachtofferrol moest stappen en doen wat ze moest doen. Dit heeft geresulteerd dat ik niet meer welkom was en ook nietop de crematie.... Ben toch gegaan natuurlijk, maar werd daar als lucht behandeld. Dit wilde ik niet zien, maar nu 4 maanden verder zit ik er toch mee.. Mijn mams is ondertussen verhuisd en ik zou niet weten waar naar toe... Dat ik altijd heb moeten vechten voor een beetje aandacht heb ik nooit echt erg gevonden, het was zoals het was. Nu dat er kwartjes vallen en dingen op zn plaats komen kan ik er niet mee omgaan. Ga langzaamaan kapot van binnen. Huilen kan ik niet, nog geen traan, wel zit er veel woede in mij waar ik nix mee kan. Tuurlijk snap ik dat mijn pa en ma een soort van ouderwets huwelijk hadden, maar ik blijf erbij dat ik die verhalen van mijn mams niet wil weten. Ik heb zo mijn eigen film over mijn vader, en dat is niet wat mijn moeder schetst. Ik weet t niet meer, loop met mn kop tegen de muur. Voor de buitenwereld loop ik op auto piloot. Vrienden heb ik verwaarloosd in de tijd dat ik aan het mantelzorgen was... Echte vrienden zijn gebleven de rest is blij voor mn mams dat ze vrij is en kan doen wat ze wil. Ben het zat mezelf en mijn paps steeds te verdedigen tegen de slachtofferrol praatjes. Ben ik dan te hard toen ik zei...Mam als je het zo slecht had, dan had je toen moeten gaan scheiden en niet op zn sterfbed hem zn verdiende loon geven. Dit is mijn kant van het verhaal, mischien dat van me afschrijven wel helpt, al voel ik me er niet echt goed bij om dit met een ieder te delen. Mijn paps en mams waren echt heilig voor mij, heb altijd gezegd dat als ik moest kiezen tussen mijn man en ouders dat dat niet moeilijk was, tenslotte was de liefde die ik kreeg van mijn ouders onvoorwaardelijk....Wat heb ik mij vergist....Zit ik dan, vrouw van 46 en niet weten wat met mezelf te doen....

Druk nu snel op plaatsen voor ik me bedenk...

Hartjes 0

Er zijn 2 reacties op dit bericht

corrieromeyn Weduwe
afbeelding van corrieromeyn
Bewolkt
corrieromeyn Weduwe
#1

Wat een verhaal ,

ik wens je veel sterkte en kracht.

Gr Corrie.

Loves 1
afbeelding van Lobke
Storm
#2
corrieromeyn schreef op Zondag 15 oktober 2017 12:55
Wat een verhaal ,

ik wens je veel sterkte en kracht.

Gr Corrie.

Dankjewel Corrie,

Is ook niet iets waar ik trots op ben...

Probeer zo mn best te doen om te begrijpen wat mijn moeder voelt en wat de reden is dat haar geluk zo boven het geluk van andere kan staan...

Snap het niet, en dat doet me echt de das om...mijn strop komt naar mijn gevoel steeds strakker...

Waarom...en hoe kan je zo zijn...hoe heb ik mij zo kunnen vergissen...

...

Waarom..wat deed ik dan zo fout????

Loves 0