Het gemis

Op 12 augustus is mama plotseling overleden maar elke dag die voorbij gaat mis ik haar alleen maar meer. Op 2 oktober heb ik mama opgehaald bij het crematorium dus gelukkig is ze nu 'thuis'. Ik blijf slapeloze nachten houden en nachtmerries en op de gekste momenten begin ik te huilen. Nu 8 weken verder ben ik 17 kilo afgevallen omdat ik niet kan eten. En als ik wat eet dan krijg ik veel buikpijn. Is dit herkenbaar bij iemand? 

Ik probeer veel van me af te schrijven en mijn emoties te laten gaan als ze bovenkomen. Maar ik merk dat het gemis me opbreekt en dat ik heel veel moeite heb om het een plekje te gaan geven

Hartjes 2

Er zijn 4 reacties op dit bericht

Anzjuhla 24 Augustus de liefde van mijn leven kwijtgeraakt. 9 Jaar bij elkaar geweest.
afbeelding van Anzjuhla
Bewolkt
Anzjuhla 24 Augustus de liefde van mijn leven kwijtgeraakt. 9 Jaar bij elkaar geweest.
#1

Het is heel herkenbaar. Althans, voor mij. Ook ik ben enorm veel afgevallen omdat ik zeer weinig eet. De eerste weken na het overlijden van mijn vriend kon ik zelfs helemaal niets eten. Elk hapje wat er in ging, kwam er een uur later net zo snel weer uit.

Ook de emoties herken ik al te goed. Op bepaalde momenten gaat het redelijk, maar als een knip met de vingers kan dat zo ineens omdraaien en zit ik weer heel hard te huilen.

Zelf schrijf ik gewoon aan mijn vriend. Alsof hij op reis is en over een jaartje weer thuiskomt. Ik weet dat het eigenlijk 'mezelf de gek aansteken' is, maar het voelt voor mij goed. Ik schrijf over hoezeer ik hem mis, wat ik nog samen met hem had willen doen, over onze herinneringen samen, wat me bezighoud en wat ik meemaak.

Ik hou mezelf voor dat ik hem op een dag weer zie en daar probeer ik troost uit te halen.

Ik wens je heel erg veel sterkte toe, lieve Michelle.

 

Loves 2
afbeelding van Lobke
Storm
#2

Lieve Michelle,

Dit is zeker heel herkenbaar, als ik nog meer afval waai ik weg..weeg er nog maar 50.

Het vreet aan je...

Heb geen troostende woorden voor je...

Als alleen je te zeggen dat je er niet alleen voor staat... 

Ik lees veel hier en durfde eerder ook niet van me af te schrijven, maar vandaag dus wl gedaan.

Kan je niet zeggen dat het beter word of wat dan ook voor een troostende woorden.

Wil je wel heel veel sterkte wensen met het dragen van je verdriet.

Anzjuhla, meis gewoon doen wat voor jou het beste is ;)

Jij ook heel veel sterkte, je ben echt de enige niet die schrijft en nog steeds praat of ze dr nog zijn...

Het blijft een enorm gemis waar we mee moeten leren leven, alleen weet ook ik niet meer hoe..

Liefs en een streel over je wang voor jou Michelle en ook voor jou Anzjuhla <3

 

Loves 2
afbeelding van Manuel
Bewolkt
#3

Hoi Michelle, gecondoleerd en heel veel sterkte toegewenst natuurlijk. Heel dapper dat je hier over je verdriet schrijft.

Zelf ben ik in februari mijn moeder verloren na een lange ziekte en vier jaar geleden is mijn vader gestorven. Hoewel ik niet de klachten hebt die jij hebt, kan ik me heel goed voorstellen hoe reddeloos je je voelt. Ik heb mijn verdriet een lange tijd genegeerd, maar dat was zeker niet een productieve manier. Ik denk dus dat het heel goed is dat je erover schrijft en dat je je emoties neemt zoals ze komen.  Dat is ook precies wat ik probeer te doen; maar dat neemt niet het onpeilbare verdriet weg dat ik voel als ik denk aan mijn moeder en dat ik haar nooit meer kan zien, spreken en knuffelen.

Ik kan alleen maar zeggen dat ik je veel sterkte wens en aarzel neit te schrijven als je erover wilt praten.

liefs,

Manuel

Loves 0
RSP
afbeelding van RSP
Licht bewolkt
RSP
#4

Hey Michelle,

Mijn moeder is afgelopen april op 44-jarige leeftijd overleden aan kanker (ik was zelf 19, inmiddels 20).
Wat ik wel altijd heb gedacht is dat ik wist dat ik iedere dag een beetje meer afscheid kon nemen en dat het gek genoeg beter was dan dat ze plotseling zou overlijden, wat bij jou dus helaas het geval is. 

Ik ben er ook van overtuigd dat er moeilijker mee te dealen is dat iemand plotseling overlijdt, als dat dat na een ziekbed gebeurd. Ik had geen last van dat ik niet kon eten, ook niet dat ik niet kon slapen want ik blokte mijn verdriet en mede daardoor is mijn lichaam na een paar weken er mee gestopt, omdat ik maar doorging met werken en totaal geen aandacht gaf aan het gemis van mijn moeder.

Ik heb inmiddels geleerd om mijn emoties toe te laten en daarin herken ik je maar al te goed. Ik kan ergens om lachen en 5 minuten later zit ik te huilen. Het heeft tijd nodig om het te doen slijten, overgaan doet het nooit maar tijd maakt wel wat goed. Hou je taai!

Loves 0