Wie troost mij?

Ja,.... wie troost mij?

Altijd stonden we klaar voor anderen, een luisterend oor, een helpende hand, een bemoedigend woord. We deden het graag! Nu bijna twee jaar na het plotseling overlijden van mijn man heb ik hier zelf zo'n behoefte aan! Maar na twee jaar moet je weer op je benen staan, verder gaan, jezelf herpakken en vooral niet eerlijk vertellen hoe eenzaam, hopeloos en verdrietig je jezelf nog steeds voelt.

Het is nu bijna twee jaar geleden dat mijn man is overleden. Hij had in de weken voorafgaand wat pijn op de borst en was wat benauwd, na lang aandringen is hij naar de huisarts gegaan, deze heeft hem naar de longarts gestuurd. De longarts heeft hem pufjes mee gegeven omdat hij dacht dat zijn astma, uit zijn kinderjaren, weer was teruggekomen. Hij werd steeds benauwder en kreeg andere pufjes. 

Zondags hebben we lekker gewandeld in het bos, het was prachtig, er lag sneeuw en we hebben mooie foto's gemaakt. Maandag is hij nog in zijn werkplaats bezig geweest, niks aan de hand. S'middags ging hij de paardjes voeren en voelde zich niet lekker worden, ik heb nog gevraagd of ik een huisarts moest bellen, nee dat was niet nodig het ging alweer, eerst maar even eten en als het na het eten niet beter ging zou hij wel even langs de huisartsenpost gaan. Ik was de tafel aan het dekken, hij stond te koken, toen ik terug kwam in de keuken hing hij over het aanrecht en zei dat hij zich niet zo lekker voelde. Hij ging even liggen en ik heb de huisartsenpost gebeld, voor de zekerheid wilden ze toch even een ambulance sturen. Hij was er kriegel om en vond het overdreven, ondertussen heb ik een tasje ingepakt, misschien moest hij wel een nachtje blijven. Terwijl ik bezig was hoorde ik een vreemd geluid, hij riep mijn naam en was weg.......

Paniek! .......Ik ben gillend naar buiten gerend, waar de ambulance net aan kwam rijden, nog een tweede ambulance met gillende sirenes, vier mannen doken over ons bed, een hartmonitor, electrische schokken, nog naar het ziekenhuis, 50 minuten gereanimeerd,.... ik werd gecondoleerd, daar lag hij......53 jaar! Het is niet te bevatten, je wilt het niet geloven, je bent verdoofd.

Negen jaar geleden zijn we naar Drenthe verhuisd, hier zouden we samen oud worden, genieten van de rust en de ruimte. Hij had het zo naar zijn zin, ondanks alle tegenslagen, het was hem niet gegund, waarom? waarom hij?waarom is hij naar de verkeerde arts gestuurd?waarom heb ik niet eerder ingegrepen, waarom heb ik niet eerder in de gaten gehad wat er speelde?waarom,waarom?

Ik ben zo moe, voel me eenzaam, pieker te veel, maak me zorgen over mijn kinderen die alledrie belast zijn met een erfelijke energie stofwisselingsziekte, maak me zorgen over mijn eigen langzaam afnemende gezondheid, mijn man deed zo veel! Ik worstel mij door de dagen heen, het huis is nog lang niet af maar zal afgemaakt moeten worden, voor mijn eigen woongenot en het zal met een paar jaar verkocht moeten worden, maar waar moet ik naar toe? Ik weet het niet meer! Mijn hoofd is chaos!

Ik kon altijd zo genieten hier, met een kopje koffie op het bankje onder de boom, kijkend naar de bosrand, die ieder jaargetijde weer een andere kleur kreeg.

Het is weg, ik voel niets meer, ik ben leeg, moe.......zal voor mij ooit weer het zonnetje gaan schijnen?

Wie troost mij?

Hartjes 1

Er zijn 19 reacties op dit bericht

Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
afbeelding van Hilde
Storm
Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
#1

Marijke,

Allereerst natuurlijk gecondoleerd. Wat triest om je man zo jong al te moeten verliezen. Troosten kan ik je natuurlijk niet, maar misschien krijg je hier wel wat steun. Wat mij in elk geval helpt is dat ik wat ik ook wil op kan schrijven en er altijd wel een reactie van een lotgenoot komt.

Heel veel sterkte

Hilde

Loves 2
amg alleen sinds 29 aug 2017
afbeelding van amg
Zonnig
amg alleen sinds 29 aug 2017
#2

Heel veel sterkte met het verlies van je liefde. Wat vreselijk voor je. Ik leef met je mee.  

AMG

Loves 1
Alie1959 weduwe sinds 29-4-2016.
afbeelding van Alie1959
Alie1959 weduwe sinds 29-4-2016.
#3

Hallo Marijke, 

Allereerst gecondoleerd met het verlies van je man,  zo jong nog,  het is niet te bevatten, ook na 2 jaar niet.  Want voor rouwen daar staat geen tijd voor, dat is voor iedereen ongelijk.  Ik hoop, dat je op deze site een beetje troost kunt vinden,  ook al kunnen wij het verdriet niet wegnemen, wij weten wel hoe jij je voelt en wat je doormaakt.  En het is hier zo,  dat je je verhaal kwijt kunt, wanneer je maar wil en wanneer je er aan toe bent ,  ook al is het midden in de nacht.  Vaak komt er wel een reactie op van een lotgenoot.   Mijn man was 59  jaar toen hij plotseling overleed, aan een hartstilstand en dat is nu anderhalf jaar geleden.  Sommige mensen vinden dat je dan maar weer "gewoon" moet doen en verder gaan met je leven. maar zo werkt het niet.  Het gemis is nog te groot.

Ik wil je nog heel veel kracht en sterkte toewensen, groetjes van Alie

Loves 3
#4

Lieve allemaal,

Nu al reacties op mijn berichtje! Wat fijn! Heel lang dacht ik het allemaal wel alleen te kunnen, ik was immers altijd sterk. Maar het gaat niet meer, het is zo fijn om mijn hart te luchten, mijn verhaal kwijt te kunnen. 25 jaar samen, twee handen op een buik, aan een half woord genoeg hebben, we waren echte maatjes! Ik mis hem ieder moment van de dag.

Dank je wel!

Loves 1
corrieromeyn Weduwe
afbeelding van corrieromeyn
Bewolkt
corrieromeyn Weduwe
#5

Marijke ,

gecondoleerd met het verlies van je man,

het is heel zwaar om je weg weer een beetje te vinden,

het is van mijn man nu 21mnd geleden ,

veel sterke  Gr Corrie .

Loves 2
Anzjuhla 24 Augustus de liefde van mijn leven kwijtgeraakt. 9 Jaar bij elkaar geweest.
afbeelding van Anzjuhla
Bewolkt
Anzjuhla 24 Augustus de liefde van mijn leven kwijtgeraakt. 9 Jaar bij elkaar geweest.
#6

Gecondoleerd Marijke. We weten hier allemaal hoe het voelt om onze levenspartner kwijt te raken. Ik hoop dat je hier een beetje troost kunt vinden op dit forum. Het heeft mij in ieder geval al geholpen.

Ik herken veel in wat jij schrijft. Zo heb ik bijvoorbeeld het gevoel mijn identiteit kwijt te zijn geraakt. Het was altijd hij en ik, nu is het alleen Anzjuhla. Elke dag vraag ik me wel af wie ik ben zonder hem. Ik voel me gewoon niet compleet.

Heb je ook vrienden in de buurt wonen? Ik heb gemerkt dat vrienden, in elk geval voor een paar uurtjes, voor afleiding kunnen zorgen. En ik ben enorm blij dat de beste vrienden van mij en mijn partner hier nog regelmatig komen. Zij zijn ook heel nauw betrokken geweest in de laatste weken dat mijn vriend nog leefde. En ook tijdens het regelen van de uitvaart. Dus met hen kan ik er over praten als ik daar behoefte aan heb.

Ik wens je alle kracht toe om verder te kunnen gaan, Marijke. Ik hoop dat je enige lichtpuntjes mag vinden en bedenk dat jouw man had gewild dat jij nog eventjes verder gaat hier op aarde.

Knuffel,

Anzjuhla.

 

Loves 2
Ster.56 Weduwe sinds 25-04-2017, Udo is op 63-jarige leeftijd plotseling overleden. (geen kinderen) 23-12-2014 is mijn zus en hartsvriendin gestorven
afbeelding van Ster.56
Bewolkt
Ster.56 Weduwe sinds 25-04-2017, Udo is op 63-jarige leeftijd plotseling overleden. (geen kinderen) 23-12-2014 is mijn zus en hartsvriendin gestorven
#7

Beste Marijke, 

Er kan je helaas niemand troosten, want diegene die precies wist hoe je je voelde en die je troost kon geven is er niet meer.

Mijn man is ook zo plotseling en onverwacht aan een hartinfarct overleden. Reanimatie, met ambulance naar de SEH en een uur later ga je voorgoed zonder je man naar huis.

Voel je aub  niet schuldig of nalatig, mijn man was onder controle en was 1 februari nog gecheckt door de cardioloog en toen was het oke en 25 april overlijdt hij. Ik hoorde tijdens een gesprek na 6 weken met de SEH arts dat hij niet te redden was geweest. Infarct was te heftig en onverwacht.

Bij mij is het pas een goed half jaar geleden, maar het gevoel van leeg en zinloos ken ik ook. Niets voelt meer vertrouwd, geborgen, goed of veilig. Alles moet je alleen doen, niemand die je helpt of waar je dingen mee kunt bespreken. Het is gewoon vreselijk en je voelt je een vreemde in je eigen leven. Ik hoop dat het langzaam beter zal gaan voor ons allemaal, maar het grote verdriet en gemis blijft aanwezig.

Veel sterkte gewenst

Ster

Loves 4
afbeelding van gerardverdriet
Storm
#8

Beste Marijke,

Op de eerste plaats  gecondoleerd  met het verlies van je lieve man. Fijn dat je hulp hier op dit forum  zoekt . Mijn man overleed  een jaar geleden. 

Wat herken ik veel in dit verhaal. In het begin mocht je rouwen. Als je nu op een verjaardag komt zoals vanmiddag  vraagt niemand hoe het met je gaat . Een paar weken geleden zei een schoonzus:" Het wordt tijd dat je doorgaat met je leven, er zijn zoveel weduwe!" We hadden geen kinderen. Dan krijg je een Appje:" Je kunt wel meerijden maar we blijven  maar even.

Het is ook vreselijk als je afhankelijk  bent. Dezelfde schoonzus zei toen ik vroeg wat ze zei :" Laat maar hoor!" Ik vraag er toch niet om om slecht te horen. Krijg ( met bijbetaling van 746 euro) toch een hoorapparaat.  Dan kom je thuis  en moet alleen maar huilen om het gemis van mijn lieve Gerard. Je kunt de pijn toch niet uit je lijf rukken.

Dus lieve Marijke helpen we elkaar om onze wanhoop te delen met lotgenoten .

Ik wens je hierbij veel sterkte toe. Neem de tijd om te rouwen. Sterkte ook met je huis Zwaar is ook de verzorging en begeleiding van je kinderen. Vraag op tijd hulp. Niemand heeft er iets aan als je er onderdoor gaat. 

Liefs Gerardverdriet 

 

 

 

 

 

 

Loves 4
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
afbeelding van Martien
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
#9

Beste Marijke,mijn oprechte condoleance met het overlijden van je allerliefste.Je vraag is een terechte vraag en je zoektocht naar deze blog een goede keuze.Je mag je gedragen weten door al deze liefdevolle lotgenoten die door het verlies van hun ALLERLIEFSTE troost en steun delen onder elkaar.Het is verschrikkelijk je allerliefste geliefde en meest vertrouwde maatje,die jou elke dag met onvoorwaardelijke liefde omgeeft,een steun en toeverlaat is en je in alle waardigheid en respect je de ruimte geeft jezelf te kunnen zijn en in onophoudelijke verdraagzaamheid met je het leven te leven en beleven in totale gelukzaligheid.Als je dat maatje gevonden hebt,die jouw ziel herkent en waarin haar samensmelting als een blijvende bron van onuitputtelijke liefde stromen blijft ,dan wil je tot ver voorbij de eeuwigheid bij elkaar zijn en blijven.Als ons dit dan door het genadeloze lot en mysterieuze dood wordt ontnomen;en er nimmer meer in te mogen ontwaken,wat kan ons dan nog troosten de weg te gaan zonder onze allergrootste geliefden.ja;de wereld van hen die rouwen verbindt,omdat zij mededogen en erbarmen en empathie dragen en omkijken naar de ander die dreigen achter te blijven als gevolg van het pijnlijk verlies van zijn of haar geliefde.Omdat zij deze wereld van verdriet en pijn zijn moeten binnengaan en het pad van rouw doorlopen en zich zo diep intens verenigen met het intens kwellende en steeds opnieuw doorkliefde hart welke doet herinneren aan het voor eeuwig afgescheiden te zijn van je ALLER-ALLERLIEFSTE.En dan slaat alle verbittering en teleurstelling en reddeloosheid en wanhoop en alle andere emoties welke zich in jou doen uitten ,toe gepaard met TOTALE MACHTELOOSHEID.Ja,alles is ons ontnomen;ook een deel van jezelf omdat je ook verbonden en verweven met elkaar was.Je indentiteit een stuk verloren en het voelt zo kwetsbaar aan zonder die eerdere geborgenheid.Het vertrouwen is weg en je blijft dan alleen achter.Alles wat vertrouwd was herken je niet meer.En nu moet je opeens ZOVEEL.Je moet zien te overleven in een tijd dat je nog niet helemaal beseft wat je overkomen is.Ja,de wereld staat stil voor jou.Die andere ,de eerst zo vertrouwde wereld raast door en heeft geen tijd om achterom te kijken en hen die vallen door het verdriet wat ze nu te verwerken krijgen,op te rapen.Ja,je staat stil en voelt als verdoofd.Het besef van wat er gebeurd is gaat heel heel langzaam,en in zo een verdoofde periode denk je dat je alles weer aan kan,en vind je van jezelf dat je sterk moet zijn.VOOR WIE?Stukje voor stukje ervaar je diep in jou hoe geraakt en doormidden gekliefd dat je bent en doorvoel je de hevige emotionele pijnen en verdriet die zich in jou persoonlijk doen laten gelden.Ja,en dan staan we midden in de rouw,het grote onvermijdelijke verdriet om het gemis van onze geliefden.Daar staat geen tijd voor en geen manier hoe er mee precies om te gaan.Dat is heel persoonlijk.Ja,de maatschappij vraagt"en,gaat het weer wat beter?HALLOO, het is geen griepje of gebroken been hoor.Van mij krijgen ze een eerlijk antwoord.Ik vertel hoe ik mij echt voel.Wie troost mij.ja,Zij die deze wereld van verdriet kennen uit eigen ervaring schenken goedbedoelde en liefdvolle troost door te luisteren en begrip en een arm of schouder voor stille steun,maar uiteindelijk zal jezelf de troost in je innerlijke vinden op deze weg van rouw.Jezelf opnieuw een plaats gaan geven in een andere wereld dan voorheen,zonder fysieke aanwezigheid van je geliefde.Dat is een pijnlijke weg die je niet kan omzeilen,maar de pijn recht in je ogen aanschouwen en ze te doorvoelen.De pijn om het verlies zal NIET minder worden,maar wij zullen STERKER worden dit te kunnen dragen.Het zal ook een deel van je worden;zoals je geliefde ALTIJD een deel van je zal BLIJVEN en jij een deel van hem en of haar.Ja;het doet pijn,ja,maar ik zeg altijd,draag het met trots omdat ZIJ ,onze geliefden dat VERDIENEN.ZIJ GAVEN ONS ONVOORWAARDELIJKE LIEFDE.

ONZE LIEFDE IS NOOIT OVER EN BLIJFT

                  VOOR ALTIJD

Verder te moeten gaan zonder je allerliefste waar je je zo GELUKKIG EN VOLDAAN EN GEBORGEN bij voelde,is niet te begrijpen in de beleving van gevoel voor iemand die dat gelukkigerwijs niet heeft hoeven mee te maken.

Blijf daarom eerlijk uitkomen voor gevoel van pijn en verdriet.Het toont moed om je kwetsbaarheid hierin te leggen en jezelf in deze niet anders voor te hoeven doen.En een reden temeer voor anderen hier barmhartig en begripvol mee om te gaan.

Op dit blog zijn we SAMEN en willen we omzien naar de ander.

Uiversele liefde en warme troost voor jou Marijke en alle lieve lotgenoten.

Martien mols

Loves 3
#10
Martien schreef op Vrijdag 10 november 2017 22:19
Beste Marijke,mijn oprechte condoleance met het overlijden van je allerliefste.Je vraag is een terechte vraag en je zoektocht naar deze blog een goede keuze.Je mag je gedragen weten door al deze liefdevolle lotgenoten die door het verlies van hun ALLERLIEFSTE troost en steun delen onder elkaar.Het is verschrikkelijk je allerliefste geliefde en meest vertrouwde maatje,die jou elke dag met onvoorwaardelijke liefde omgeeft,een steun en toeverlaat is en je in alle waardigheid en respect je de ruimte geeft jezelf te kunnen zijn en in onophoudelijke verdraagzaamheid met je het leven te leven en beleven in totale gelukzaligheid.Als je dat maatje gevonden hebt,die jouw ziel herkent en waarin haar samensmelting als een blijvende bron van onuitputtelijke liefde stromen blijft ,dan wil je tot ver voorbij de eeuwigheid bij elkaar zijn en blijven.Als ons dit dan door het genadeloze lot en mysterieuze dood wordt ontnomen;en er nimmer meer in te mogen ontwaken,wat kan ons dan nog troosten de weg te gaan zonder onze allergrootste geliefden.ja;de wereld van hen die rouwen verbindt,omdat zij mededogen en erbarmen en empathie dragen en omkijken naar de ander die dreigen achter te blijven als gevolg van het pijnlijk verlies van zijn of haar geliefde.Omdat zij deze wereld van verdriet en pijn zijn moeten binnengaan en het pad van rouw doorlopen en zich zo diep intens verenigen met het intens kwellende en steeds opnieuw doorkliefde hart welke doet herinneren aan het voor eeuwig afgescheiden te zijn van je ALLER-ALLERLIEFSTE.En dan slaat alle verbittering en teleurstelling en reddeloosheid en wanhoop en alle andere emoties welke zich in jou doen uitten ,toe gepaard met TOTALE MACHTELOOSHEID.Ja,alles is ons ontnomen;ook een deel van jezelf omdat je ook verbonden en verweven met elkaar was.Je indentiteit een stuk verloren en het voelt zo kwetsbaar aan zonder die eerdere geborgenheid.Het vertrouwen is weg en je blijft dan alleen achter.Alles wat vertrouwd was herken je niet meer.En nu moet je opeens ZOVEEL.Je moet zien te overleven in een tijd dat je nog niet helemaal beseft wat je overkomen is.Ja,de wereld staat stil voor jou.Die andere ,de eerst zo vertrouwde wereld raast door en heeft geen tijd om achterom te kijken en hen die vallen door het verdriet wat ze nu te verwerken krijgen,op te rapen.Ja,je staat stil en voelt als verdoofd.Het besef van wat er gebeurd is gaat heel heel langzaam,en in zo een verdoofde periode denk je dat je alles weer aan kan,en vind je van jezelf dat je sterk moet zijn.VOOR WIE?Stukje voor stukje ervaar je diep in jou hoe geraakt en doormidden gekliefd dat je bent en doorvoel je de hevige emotionele pijnen en verdriet die zich in jou persoonlijk doen laten gelden.Ja,en dan staan we midden in de rouw,het grote onvermijdelijke verdriet om het gemis van onze geliefden.Daar staat geen tijd voor en geen manier hoe er mee precies om te gaan.Dat is heel persoonlijk.Ja,de maatschappij vraagt"en,gaat het weer wat beter?HALLOO, het is geen griepje of gebroken been hoor.Van mij krijgen ze een eerlijk antwoord.Ik vertel hoe ik mij echt voel.Wie troost mij.ja,Zij die deze wereld van verdriet kennen uit eigen ervaring schenken goedbedoelde en liefdvolle troost door te luisteren en begrip en een arm of schouder voor stille steun,maar uiteindelijk zal jezelf de troost in je innerlijke vinden op deze weg van rouw.Jezelf opnieuw een plaats gaan geven in een andere wereld dan voorheen,zonder fysieke aanwezigheid van je geliefde.Dat is een pijnlijke weg die je niet kan omzeilen,maar de pijn recht in je ogen aanschouwen en ze te doorvoelen.De pijn om het verlies zal NIET minder worden,maar wij zullen STERKER worden dit te kunnen dragen.Het zal ook een deel van je worden;zoals je geliefde ALTIJD een deel van je zal BLIJVEN en jij een deel van hem en of haar.Ja;het doet pijn,ja,maar ik zeg altijd,draag het met trots omdat ZIJ ,onze geliefden dat VERDIENEN.ZIJ GAVEN ONS ONVOORWAARDELIJKE LIEFDE.

ONZE LIEFDE IS NOOIT OVER EN BLIJFT

                  VOOR ALTIJD

Verder te moeten gaan zonder je allerliefste waar je je zo GELUKKIG EN VOLDAAN EN GEBORGEN bij voelde,is niet te begrijpen in de beleving van gevoel voor iemand die dat gelukkigerwijs niet heeft hoeven mee te maken.

Blijf daarom eerlijk uitkomen voor gevoel van pijn en verdriet.Het toont moed om je kwetsbaarheid hierin te leggen en jezelf in deze niet anders voor te hoeven doen.En een reden temeer voor anderen hier barmhartig en begripvol mee om te gaan.

Op dit blog zijn we SAMEN en willen we omzien naar de ander.

Uiversele liefde en warme troost voor jou Marijke en alle lieve lotgenoten.

Martien mols

Beste Martien,

Met tranen in de ogen heb ik je bericht gelezen! Nu bijna twee jaar later wordt de pijn en het verdriet alleen maar erger, het lijkt nu pas tot mij door te dringen dat het altijd zo blijft, dat het echt gebeurd is, dat hij nooit meer thuis komt, ondanks dat zijn jas en schoenen in de gang staan, zijn kleding nog net zo in de kast hangt.

De leegte, de onmacht, de radeloosheid is niet te bevatten voor mensen die niet hetzelfde hebben mee gemaakt als wij, de wereld draait maar door, maar die van mij is stil blijven staan, het is nu bijna twee jaar geleden, maar het voelt als de dag van gister.

Het is fijn om hier samen te zijn, en elkaar een woord van "troost" te kunnen geven, even te luisteren naar een ander, te beseffen dat je niet de enige bent die zich door dit verschrikkelijk moeilijke proces heen moet worstelen. Maar ook heel erg verdrietig dat er zoveel zijn die dit mee moeten maken.

Dank je, jij ook veel sterkte,

Marijke.

 

Loves 1

Pagina's