Zebraatje53 Weduwnaar sinds 30- 9- 2016
afbeelding van Zebraatje53
Bewolkt
Zebraatje53 Weduwnaar sinds 30- 9- 2016

Toekomst

Hallo, lotgenoten, ik ben vanmorgen ondanks het minder mooie weer ( was droog ) toch naar ,, ons ,, plekje gefietst, ik dacht dat ik het leven weer een beetje op de rit had sinds het overlijden van mijn vrouw nu bijna veertien maanden geleden , toen ik daar vanmorgen op dat bankje zat, dacht ik terug aan de tijd dat we daar samen waren, toen kwamen de onvermijdelijke tranen natuurlijk weer, ook omdat ik deze week jarig ben en dit al de tweede verjaardag wordt zonder mijn vrouw, ook dacht ik na over de toekomst zonder mijn liefje, hoe ga ik verder ik word deze week 64 moet ik mijn verdere leven alleen blijven, nou ben ik s,middags veel weg door de weeks dan, maar s,avonds en in de weekenden ben ik meestal alleen, dan komen de muren op me af, dan denk ik vaak is dit het leven voor mij voortaan, begrijp me goed ik ben niet op zoek naar een nieuwe relatie met een vrouw, hier ben ik nog lang niet klaar voor, ik kan mijn liefde nog niet aan een ander geven, daarvoor heb ik teveel van mijn vrouw gehouden, bijna veertig jaar huwelijk wis je niet zomaar uit natuurlijk, ik hoop dat het in de toekomst veranderd en ik weer mijn liefde kan delen met een ander, ik ben er inmiddels wel achter dat alleen zijn, niet meevalt, maar dat zullen jullie ook ervaren, ik wens iedereen weer veel kracht en sterkte toe, groet, mario
Hartjes 2

Er zijn 6 reacties op dit bericht

somber weduwe sinds maart 2017
afbeelding van somber
Storm
somber weduwe sinds maart 2017
#1

dag mario nee alleen zijn valt helemaal niet mee zeker niet met de( feest)dagen op komst.ik zelf ben nu 8 maanden alleen en ervaar ook dat soms de muren op je afkomen ik word volgende maand 70 (we  zijn/waren ook volgende maand 47 jaar getrouwd) en zeker niet dat je dat zomaar kan uitvlakken natuurlijk niet!!!!! hoop voor ons alle dat het op de eerste plaats beter zal gaan met ons. het gemis het verdriet zullen we altijd met ons meedragen maar hopelijk dat we dat eens  misschien een plekje kunnen geven in de verre toekomst

sterkte en groetjes van somber

Loves 0
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
afbeelding van Martien
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
#2

Goedeavond beste zebraatje 53, het is goed dat je naar het voor jullie zo bijzondere en speciale plekje gaat.Het brengt jou opnieuw in verbinding met je allerliefste en de daaraan bijzondere tijd die jullie deelden.ja,het maakt emoties los van weemoed en verlangen naar toen,maar ook het verschrikkelijke gemis en de alsmaar tergende en doorklievende pijn die je hart doordrenkt.De onmacht die je hebt om het wederkerig te maken ,maakt dat soms de wanhoop en radeloosheid toeslaat omdat je niets meer kan bedenken wat nu te doen en hoe nu verder.Het enige wat je kan doen is je overgeven aan je intens troosteloos verdriet en de pijn ervan die door je lichaam raast en je het gevoel geeft in, op dat moment hevige eenzaamheid, volledig weg te kwijnen.Volledig ontdaan van alles wat ooit geluk was en gelukkig voelde.Het moeten missen van je allerliefste door de dood is een afschuwelijke genadeloze pijn die wij recht in de ogen moeten aanschouwen en helemaal moeten doorvoelen.omdat zij die ons ontvallen zijn DEEL VAN ONS WAREN,ZIJN,EN BLIJVEN.Wij zijn ook een deel van hun geworden door de jaren heen,en dat is volledig geintregeerd in ons hele zijn en met een bijzondere intense en waardevolle hechting.Dat BLIJFT.Het intense verdriet is daar onlosmakelijk mee verbonden.Het gemis en daaraan het verbonden verdriet wordt NIET minder,maar WIJ worden STERKER in de tijd en kunnen het beter dragen.Met ons meenemen de rest van ons leven.Ja beste zeebraatje,er zullen altijd bijzondere momenten zijn waarop extra tranen zullen vloeien omdat wij hen dan zo missen en dat onvolledig gevoel van niet samen te zijn nog eens extra doet gelden.Maar dat gevoel van onvolledig zijn heb ik constant.Samen alles en er zijn voor elkaar.Dat mis ik ELK MOMENT.Ik ben het meest belangrijke in mijn leven kwijt en dat is overal voelbaar ,waar ik ook heen ga.Mijn allerbeste toevertrouwde maatje.Ja,beste zeebraatje 53,nadenken over de toekomst.Het is zo pijnlijk te weten dat je het allerliefste moet achterlaten omdat je verder moet.Achterom kijken met intens onophoudelijk verdriet en heimwee naar toen.ik kan nog niet nadenken over toekomst.Ik kijk nog steeds wat ons overkomen is en leef van moment naar moment.Maar voor iedereen is dat anders en dat is ook goed zo.Ga wel zorgvuldig met deze tijd van rouw om,omdat je je zelf opnieuw moet zien te vinden in een heel andere wereld dan toen jullie samen zo gelukkig waren.Jezelf erin in neer te zetten met het droevige verleden intens in jou verweven en de kracht om het de rest van je leven mee te dragen.Zodat je ernaar kan kijken,voelen,ook met verdriet,maar het ook in dankbaarheid herinneren kan,zonder dat het je verdere levenstappen onmogelijk zou maken of bemoeiilijkt.En je neemt je prachtige en liefdevolle vrouw de rest van je leven mee,niet fysiek maar toch aanwezig.Natuurlijk zal ook jij weer liefde kunnen delen,dat hoop ik van harte voor je,omdat wij mensen allemaal in liefde willen delen en hopen te ontvangen.De eenzaamheid is verschrikkelijk te ervaren.niemand wilt alleen zijn tenzij je er voor kiest.Maar je allerliefste te hebben moeten afstaan aan de nietsontziende dood en daardoor achterblijven en geen antwoord meer vinden op zoveel vragen,teruggeworpen helemaal op jezelf,in het besef dat het NOOIT meer zo wordt als toen ,dat is alleen maar te voelen die het is overkomen.En wat is dan een beetje troost zo HARTVERWARMEND.

Beste Zeebraatje 53,ik geloof erin dat je allerliefste jou troost en kracht zal geven en vergezellen doet op jouw verdere levensweg met alle onvoorwaardelijke liefde die voor jou herkenbaar zal zijn.

Unversele liefde en warme troost

Martien Mols

Loves 1
Fresia Weduwe
afbeelding van Fresia
Bewolkt
Fresia Weduwe
#3
Martien schreef op Zondag 12 november 2017 22:48
Goedeavond beste zebraatje 53, het is goed dat je naar het voor jullie zo bijzondere en speciale plekje gaat.Het brengt jou opnieuw in verbinding met je allerliefste en de daaraan bijzondere tijd die jullie deelden.ja,het maakt emoties los van weemoed en verlangen naar toen,maar ook het verschrikkelijke gemis en de alsmaar tergende en doorklievende pijn die je hart doordrenkt.De onmacht die je hebt om het wederkerig te maken ,maakt dat soms de wanhoop en radeloosheid toeslaat omdat je niets meer kan bedenken wat nu te doen en hoe nu verder.Het enige wat je kan doen is je overgeven aan je intens troosteloos verdriet en de pijn ervan die door je lichaam raast en je het gevoel geeft in, op dat moment hevige eenzaamheid, volledig weg te kwijnen.Volledig ontdaan van alles wat ooit geluk was en gelukkig voelde.Het moeten missen van je allerliefste door de dood is een afschuwelijke genadeloze pijn die wij recht in de ogen moeten aanschouwen en helemaal moeten doorvoelen.omdat zij die ons ontvallen zijn DEEL VAN ONS WAREN,ZIJN,EN BLIJVEN.Wij zijn ook een deel van hun geworden door de jaren heen,en dat is volledig geintregeerd in ons hele zijn en met een bijzondere intense en waardevolle hechting.Dat BLIJFT.Het intense verdriet is daar onlosmakelijk mee verbonden.Het gemis en daaraan het verbonden verdriet wordt NIET minder,maar WIJ worden STERKER in de tijd en kunnen het beter dragen.Met ons meenemen de rest van ons leven.Ja beste zeebraatje,er zullen altijd bijzondere momenten zijn waarop extra tranen zullen vloeien omdat wij hen dan zo missen en dat onvolledig gevoel van niet samen te zijn nog eens extra doet gelden.Maar dat gevoel van onvolledig zijn heb ik constant.Samen alles en er zijn voor elkaar.Dat mis ik ELK MOMENT.Ik ben het meest belangrijke in mijn leven kwijt en dat is overal voelbaar ,waar ik ook heen ga.Mijn allerbeste toevertrouwde maatje.Ja,beste zeebraatje 53,nadenken over de toekomst.Het is zo pijnlijk te weten dat je het allerliefste moet achterlaten omdat je verder moet.Achterom kijken met intens onophoudelijk verdriet en heimwee naar toen.ik kan nog niet nadenken over toekomst.Ik kijk nog steeds wat ons overkomen is en leef van moment naar moment.Maar voor iedereen is dat anders en dat is ook goed zo.Ga wel zorgvuldig met deze tijd van rouw om,omdat je je zelf opnieuw moet zien te vinden in een heel andere wereld dan toen jullie samen zo gelukkig waren.Jezelf erin in neer te zetten met het droevige verleden intens in jou verweven en de kracht om het de rest van je leven mee te dragen.Zodat je ernaar kan kijken,voelen,ook met verdriet,maar het ook in dankbaarheid herinneren kan,zonder dat het je verdere levenstappen onmogelijk zou maken of bemoeiilijkt.En je neemt je prachtige en liefdevolle vrouw de rest van je leven mee,niet fysiek maar toch aanwezig.Natuurlijk zal ook jij weer liefde kunnen delen,dat hoop ik van harte voor je,omdat wij mensen allemaal in liefde willen delen en hopen te ontvangen.De eenzaamheid is verschrikkelijk te ervaren.niemand wilt alleen zijn tenzij je er voor kiest.Maar je allerliefste te hebben moeten afstaan aan de nietsontziende dood en daardoor achterblijven en geen antwoord meer vinden op zoveel vragen,teruggeworpen helemaal op jezelf,in het besef dat het NOOIT meer zo wordt als toen ,dat is alleen maar te voelen die het is overkomen.En wat is dan een beetje troost zo HARTVERWARMEND.

Beste Zeebraatje 53,ik geloof erin dat je allerliefste jou troost en kracht zal geven en vergezellen doet op jouw verdere levensweg met alle onvoorwaardelijke liefde die voor jou herkenbaar zal zijn.

Unversele liefde en warme troost

Martien Mols

Beste Martien, ik les iedere morgen de verhalen van Wie Troost mij.Van jou verhaal word ik weer een" beetje " blij. Ondanks het vele verdriet en vooral de eenzaamheid. Ook het aanvaarden van het nieuwe leven heb ik zoveel moeite mee. Het is 20 maanden geleden dat mijn lief ploreling is heen gegaan. Bedankt voor je schrijven. Groet!

Loves 1
Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
afbeelding van Hilde
Storm
Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
#4

Mario,

Wel fijn dat je zo'n speciaal plekje hebt en als je dan moet huilen als je daar bent lijkt me alleen maar goed. Inderdaad, het alleen zijn valt niet mee, ook het alleen weer thuis komen na gewerkt of iets anders gedaan te hebben, vind ik nog steeds vreselijk.

Veel sterkte

Hilde

Loves 0
Brammie Weduwe sinds 23-11-2016
afbeelding van Brammie
Bewolkt
Brammie Weduwe sinds 23-11-2016
#5

Beste Mario,

Weer zo herkenbaar allemaal.

23 november is het 1 jaar geleden dat. Mijn man plotseling aan een hartstilstand overleed. Net 65 geworden en al aan het genieten van een prepensioen. Ook ik was net gestopt met werken om ook te gaan wennen aan een mooie tijd samen. We hebben 10 maanden kunnen genieten, maar nu is alles anders en mijn toekomst???????? Ik weet het niet.

Ik probeer nu toch weer wat structuur te brengen in mijn leven en heb straks een solliicitatie voor een baan, 2 dagen in de week en ik ben vrijwilliger bij een VVV kantoortje. Klinkt allemaal heel stoer en dapper. Maar het is zo moeilijk om weer een leven op te bouwen rond het verschrikkelijke verlies.

Nu moet ik het alleen redden en ik doe mijn best.

Ik hoop dat Jij, Mario, ook op een of andere manier je toekomst weer een beetje kunt invullen.

Allemaal weer veel sterkte en een knuffel van mij.

 

Loves 0
Ster.56 Weduwe sinds 25-04-2017, Udo is op 63-jarige leeftijd plotseling overleden. (geen kinderen) 23-12-2014 is mijn zus en hartsvriendin gestorven
afbeelding van Ster.56
Bewolkt
Ster.56 Weduwe sinds 25-04-2017, Udo is op 63-jarige leeftijd plotseling overleden. (geen kinderen) 23-12-2014 is mijn zus en hartsvriendin gestorven
#6

Hallo Mario,

Ik begrijp dat je door de week wel wat afleiding hebt, maar dat het weekend en de avonden zo moeilijk zijn. Is het geen idee om bij een clubje te gaan (wandelen/fietsen/bridgen) of een cursus te volgen die je interessant vindt in de avonduren. Wellicht dat je daar ook  mensen treft die alleen zijn.

Neemt niet weg dat je verdriet om je lieve vrouw, die je vreselijk mist, natuurlijk blijft. Maar 2 dagen alleen zitten is ook niet alles en een beetje afleiding doet vaak goed.

Liefs van Ster

Loves 0