IMassh Weduwe sinds 18-08-2016
afbeelding van IMassh
Bewolkt
IMassh Weduwe sinds 18-08-2016

Steeds depressiever

beste lotgenoten,

waarschijnlijk voor jullie een gevoel wat vast heel herkenbaar is: ik word steeds depressiever. Het is deze maand 20 maand geleden dat ik mijn lief plotseling verloor, het wordt de tweede kerst zonder hem. En ik heb zo geen zin meer om te leven. Het went niet, het wordt niet gemakkelijker of draaglijker, het wordt steeds zwaarder. Voor iedereen is het inmiddels gewoon, maar voor mij is het steeds moeilijker aan het worden. Ik heb nergens meer zin in. Ik weet het, er is geen oplossing voor. Geen antwoord. Maar ik voel me zo eenzaam. Bedankt voor het lezen..

Hartjes 3

Er zijn 15 reacties op dit bericht

Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
afbeelding van Hilde
Storm
Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
#1

Beste IMassh,

Herkennen doe ik niet wat je schrijft omdat mijn man ruim 4 maanden geleden overleden is, wel vind ik het nu al heel zwaar. 

Is het een idee dat je contact zoekt met lotgenoten of je eventueel via je huisarts laat doorverwijzen? 

Veel sterkte,

Hilde

 

Loves 0
Sweet_Memories Gone, but not forgotten. Forever in our hearts...
afbeelding van Sweet_Memories
Sweet_Memories Gone, but not forgotten. Forever in our hearts...
#2

Hallo beste IMassh,

Ik herken jouw gevoel heel goed, want zo voel ik me ook. Mijn man is sinds april 2016 overleden, nu voor mij dus ook de tweede kerst 'alleen'. Gelukkig heb ik nog 2 kinderen die me op de been houden, maar het is ontzettend moeilijk. Zeker nu met de aankomende feestdagen. Ik probeer het thuis wel gezellig te houden voor mijn kinderen, maar voor mij hoeft het allemaal niet... want zonder mijn man stelt het niets meer voor! 

Iedereen denkt dat ik mijn leven weer op de rails heb, dat ik alle zaken weer op orde heb en in grote lijnen is dat ook wel zo (qua papierwerk is alles wel zo'n beetje geregeld), maar qua gevoel... nee, het wordt juist steeds zwaarder en moeilijker. Het verdriet en het gemis is er in al die tijd niet minder op geworden. Het leven gaat door voor iedereen en dus is er steeds minder ruimte voor verdriet. Ook wordt er niet meer door mijn omgeving constant gevraagd: hoe het met me gaat en/of ze me ergens bij kunnen helpen. Iedereen verwacht al dat ik mijn leven weer heb opgepakt.

Maar hoe? Hoe kan ik dit ooit verwerken? Mijn wederhelft waar ik ruim 20 jaar lief en leed mee heb gedeeld, dat kun je niet in ruim 1,5 jaar vergeten. Ook ik voel me eenzaam, ondanks dat ik mijn 2 lieven kinderen om me heen heb.  Ik schaam me ervoor om te zeggen dat ik eenzaam ben, want je hebt je 2 kinderen toch? denken andere mensen vaak. Met je kinderen is het gevoel anders. Je praat niet met je kinderen over kosten, school, dagelijkse bezigheden etc etc. 

Ik heb lange tijd antidepressiva geslikt en ben onlangs gestopt. Ook de behandeling bij de psychologe is afgerond. Voor de buitenwereld lijkt het wel of ik alles weer aankan, maar ik voel me nog steeds een wrak, zowel geestelijk als lichamelijk...

IMassh, ik kan je niet echt helpen, maar weet dat je niet de enige bent. Ik wens je heel veel sterkte!

Groeten,

Sweet_Memories

Loves 0
corrieromeyn Weduwe
afbeelding van corrieromeyn
Bewolkt
corrieromeyn Weduwe
#3
Sweet_Memories schreef op Maandag 4 december 2017 23:57
Hallo beste IMassh,

Ik herken jouw gevoel heel goed, want zo voel ik me ook. Mijn man is sinds april 2016 overleden, nu voor mij dus ook de tweede kerst 'alleen'. Gelukkig heb ik nog 2 kinderen die me op de been houden, maar het is ontzettend moeilijk. Zeker nu met de aankomende feestdagen. Ik probeer het thuis wel gezellig te houden voor mijn kinderen, maar voor mij hoeft het allemaal niet... want zonder mijn man stelt het niets meer voor! 

Iedereen denkt dat ik mijn leven weer op de rails heb, dat ik alle zaken weer op orde heb en in grote lijnen is dat ook wel zo (qua papierwerk is alles wel zo'n beetje geregeld), maar qua gevoel... nee, het wordt juist steeds zwaarder en moeilijker. Het verdriet en het gemis is er in al die tijd niet minder op geworden. Het leven gaat door voor iedereen en dus is er steeds minder ruimte voor verdriet. Ook wordt er niet meer door mijn omgeving constant gevraagd: hoe het met me gaat en/of ze me ergens bij kunnen helpen. Iedereen verwacht al dat ik mijn leven weer heb opgepakt.

Maar hoe? Hoe kan ik dit ooit verwerken? Mijn wederhelft waar ik ruim 20 jaar lief en leed mee heb gedeeld, dat kun je niet in ruim 1,5 jaar vergeten. Ook ik voel me eenzaam, ondanks dat ik mijn 2 lieven kinderen om me heen heb.  Ik schaam me ervoor om te zeggen dat ik eenzaam ben, want je hebt je 2 kinderen toch? denken andere mensen vaak. Met je kinderen is het gevoel anders. Je praat niet met je kinderen over kosten, school, dagelijkse bezigheden etc etc. 

Ik heb lange tijd antidepressiva geslikt en ben onlangs gestopt. Ook de behandeling bij de psychologe is afgerond. Voor de buitenwereld lijkt het wel of ik alles weer aankan, maar ik voel me nog steeds een wrak, zowel geestelijk als lichamelijk...

IMassh, ik kan je niet echt helpen, maar weet dat je niet de enige bent. Ik wens je heel veel sterkte!

Groeten,

Sweet_Memories

Sweet-Memories,

herkend zo veel wat ji schrijft,

van mijn man nu 21mnd na 49 jaar getrouwd te Zijn geweest,

heb ook kinderen die er voor mij Zijn ,

de glans is er voor mij af ,

kan er moeilijk mee om gaan .

Gr Corrie.

 

 

Loves 0
IMassh Weduwe sinds 18-08-2016
afbeelding van IMassh
Bewolkt
IMassh Weduwe sinds 18-08-2016
#4

Lieve lotgenoten,

dank jullie voor jullie reacties. Dat helpt wel. Ik kan op dit moment nergens de moed voor opbrengen, maar misschien moet ik er over nadenken om hulp te zoeken. Het is zoals jullie het ook in jullie verhalen beschrijven. Het blijft moeilijk..

X

Loves 2
Anzjuhla 24 Augustus de liefde van mijn leven kwijtgeraakt. 9 Jaar bij elkaar geweest.
afbeelding van Anzjuhla
Bewolkt
Anzjuhla 24 Augustus de liefde van mijn leven kwijtgeraakt. 9 Jaar bij elkaar geweest.
#5

Beste IMassh,

Ik herken het gevoel. Ik probeer ook door te gaan, maar het lijkt gewoon niet beter te gaan. Ik denk dat jij ook herkent als ik zeg "Waar doe ik het allemaal nog voor?"
Ik heb elke dag het idee dat mijn leven zo zinloos is. Ik voel me ook enorm eenzaam.
Toch probeer ik me voor te houden dat mijn lieverd graag zou willen dat ik doorga. Voor onze hond, katjes, zijn familie, mijn familie.... maar ook voor hem zelf. Toen mijn vriend uit het UMCG kwam, heeft hij voor mij een Boeddha-beeldje gekocht waarop staat "Lang Leven".  Ik weet dat hij die met een reden heeft gekocht voor mij. Dus ik probeer er het beste van te maken. Toch huil ik elke dag en zit ik af en toe weer met vreselijke buikpijn zodra dat keiharde besef er weer inslaat als een bom dat hij niet meer terug komt.

Ik wens je alle sterkte en kracht toe en je mag me gerust een berichtje sturen wanneer je even wilt 'babbelen'.
Ik heb via dit forum een lotgenoot leren kennen waarmee ik nu ook privé bericht en dat is echt heel fijn.

 

Loves 1
Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
afbeelding van Hilde
Storm
Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
#6

Wat herken ik wat je beschrijft. Mijn man is nu ruim 4 maanden geleden overleden, ik werk alweer voor een groot deel, doe mijn huishouden, eet en drink, slaap (slecht) en bij alles wat ik doe in m'n achterhoofd de vraag "waarom eigenlijk? " Ook ik weet dat hij zou willen dat ik mijn leven weer op zou pakken en dat ik niet teveel verdriet zou hebben, maar ik heb een knoop in mijn maag en mijn tranen slik ik vaak maar in. 

Heel veel sterkte

Loves 0
IMassh Weduwe sinds 18-08-2016
afbeelding van IMassh
Bewolkt
IMassh Weduwe sinds 18-08-2016
#7

Het is mij vorig jaar gezegd door iemand die hetzelfde heeft meegemaakt dat het alleen maar erger wordt en dat is ook zo. Vorig jaar dacht ik elke dag, vorig jaar om deze tijd was hij er nog. Nu is dat er ook al niet meer. Ook vind ik het moeilijk dat mensen zeggen dat ik “het zo goed doe”. Maar dat is alleen aan de buitenkant. Uiteindelijk kom je altijd alleen thuis, je kunt je verhaal niet kwijt, er is geen gezelligheid of samen dingen plannen. Ook vind ik het zo moeilijk dat het zo plotseling is gegaan, zonder waarschuwing was het ineens voorbij. ‘S morgens maak je plannen voor de avond en in de middag is alles wat je had voorgoed voorbij. Daar heb ik het steeds moeilijker mee. Geen afscheid, niets waar je je aan vast kunt houden. Het tegenstrijdige in mij is dat ik enerzijds de eenzaamheid thuis extra voel, maar aan de andere kant het zo zwaar vind om naar buiten te gaan en mensen te ontmoeten. Nu ook omdat iedereen het heeft over de feestdagen en wat ze gaan doen. Ik sta daar zo buiten, ik doe niet meer mee aan het leven. Ja, ik zing in een koor en dat vind ik leuk (mijn man zong in hetzelfde koor) en voor mijn gevoel gaat hij nog steeds een beetje mee naar het koor. Maar verder heb ik echt nergens plezier of vreugde in. Ik vind het moedig dat sommige van jullie het proberen wat gezellig te maken, helaas werkt dat niet voor mij en lukt ook niet. Dan hou ik mezelf voor de gek want ik voel niets gezelligs. Ik weet dat ik niet de enige ben in deze omstandigheden, maar uiteindelijk staan we allemaal op ons eigen eilandje en moet je het zelf met je gevoel doen. Sorry voor mijn sombere verhaal...

Loves 1
Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
afbeelding van Hilde
Storm
Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
#8
IMassh schreef op Woensdag 6 december 2017 10:38
Het is mij vorig jaar gezegd door iemand die hetzelfde heeft meegemaakt dat het alleen maar erger wordt en dat is ook zo. Vorig jaar dacht ik elke dag, vorig jaar om deze tijd was hij er nog. Nu is dat er ook al niet meer. Ook vind ik het moeilijk dat mensen zeggen dat ik “het zo goed doe”. Maar dat is alleen aan de buitenkant. Uiteindelijk kom je altijd alleen thuis, je kunt je verhaal niet kwijt, er is geen gezelligheid of samen dingen plannen. Ook vind ik het zo moeilijk dat het zo plotseling is gegaan, zonder waarschuwing was het ineens voorbij. ‘S morgens maak je plannen voor de avond en in de middag is alles wat je had voorgoed voorbij. Daar heb ik het steeds moeilijker mee. Geen afscheid, niets waar je je aan vast kunt houden. Het tegenstrijdige in mij is dat ik enerzijds de eenzaamheid thuis extra voel, maar aan de andere kant het zo zwaar vind om naar buiten te gaan en mensen te ontmoeten. Nu ook omdat iedereen het heeft over de feestdagen en wat ze gaan doen. Ik sta daar zo buiten, ik doe niet meer mee aan het leven. Ja, ik zing in een koor en dat vind ik leuk (mijn man zong in hetzelfde koor) en voor mijn gevoel gaat hij nog steeds een beetje mee naar het koor. Maar verder heb ik echt nergens plezier of vreugde in. Ik vind het moedig dat sommige van jullie het proberen wat gezellig te maken, helaas werkt dat niet voor mij en lukt ook niet. Dan hou ik mezelf voor de gek want ik voel niets gezelligs. Ik weet dat ik niet de enige ben in deze omstandigheden, maar uiteindelijk staan we allemaal op ons eigen eilandje en moet je het zelf met je gevoel doen. Sorry voor mijn sombere verhaal...

Even een korte reactie. Wat mij betreft hoef je nooit sorry te zeggen omdat je iets sombers schrijft. Het fijne hier vind ik juist dat ik kan schrijven hoe en wat ik voel en dat het altijd begrepen wordt.

Sterkteknuffel,

Hilde

 

Loves 0
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
afbeelding van Martien
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
#9
Sweet_Memories schreef op Maandag 4 december 2017 23:57
Hallo beste IMassh,

Ik herken jouw gevoel heel goed, want zo voel ik me ook. Mijn man is sinds april 2016 overleden, nu voor mij dus ook de tweede kerst 'alleen'. Gelukkig heb ik nog 2 kinderen die me op de been houden, maar het is ontzettend moeilijk. Zeker nu met de aankomende feestdagen. Ik probeer het thuis wel gezellig te houden voor mijn kinderen, maar voor mij hoeft het allemaal niet... want zonder mijn man stelt het niets meer voor! 

Iedereen denkt dat ik mijn leven weer op de rails heb, dat ik alle zaken weer op orde heb en in grote lijnen is dat ook wel zo (qua papierwerk is alles wel zo'n beetje geregeld), maar qua gevoel... nee, het wordt juist steeds zwaarder en moeilijker. Het verdriet en het gemis is er in al die tijd niet minder op geworden. Het leven gaat door voor iedereen en dus is er steeds minder ruimte voor verdriet. Ook wordt er niet meer door mijn omgeving constant gevraagd: hoe het met me gaat en/of ze me ergens bij kunnen helpen. Iedereen verwacht al dat ik mijn leven weer heb opgepakt.

Maar hoe? Hoe kan ik dit ooit verwerken? Mijn wederhelft waar ik ruim 20 jaar lief en leed mee heb gedeeld, dat kun je niet in ruim 1,5 jaar vergeten. Ook ik voel me eenzaam, ondanks dat ik mijn 2 lieven kinderen om me heen heb.  Ik schaam me ervoor om te zeggen dat ik eenzaam ben, want je hebt je 2 kinderen toch? denken andere mensen vaak. Met je kinderen is het gevoel anders. Je praat niet met je kinderen over kosten, school, dagelijkse bezigheden etc etc. 

Ik heb lange tijd antidepressiva geslikt en ben onlangs gestopt. Ook de behandeling bij de psychologe is afgerond. Voor de buitenwereld lijkt het wel of ik alles weer aankan, maar ik voel me nog steeds een wrak, zowel geestelijk als lichamelijk...

IMassh, ik kan je niet echt helpen, maar weet dat je niet de enige bent. Ik wens je heel veel sterkte!

Groeten,

Sweet_Memories

Beste Sweet memories,ik heb je bericht gelezen en erger mij vreselijk aan de verwachtigingen die de interesseloze buitenwereld van de rouwende nabestaanden verwacht,terwijl ze aan de buitenkant staan toe te kijken zonder erbarmen of medeleven,laat staan te vragen of ze je kunnen bijstaan de eerste stappen uit dit diepe dal van alleen maar PIJN EN DE STEEDS OPNIEUW KWELLENDE EN DOORGRIEVEND VERDRIET WELKE JE ONOPHOUDELIJK IN VERSTIKKENDE WANHOOP EN RADELOZE UITZICHTLOOSHEID HOUDT.Totaal ontredderd achtergebleven en de buitenwereld kijkt toe hoe jij volledig op jezelf teruggeworpen als een gewond dier weg kruipt van die wereld die je niet meer herkent en alle vertrouwen daarin verloren bent,omdat omkijken en de hand reiken met erbarmen en empathie wereldvreemde eigenschappen zijn .geworden.Neen,zij voelen niet het verscheurde hart en de verlaten ziel van ALLES wat je Lief  was.Zij praten ook liever niet over de dood omdat ook hun sterfelijkheid wel heel realistisch wordt.Nee,het leven moet gevierd worden en dus niet te veel treuren.Allemaal te zwaar en voor hun te negatief..

Dat is overal merkbaar,zowel bij ontwijken als heen contact zoeken.Bang voor het verhaal en niet weten hoe ermee om te gaan.  ( er zijn zonder wat te zeggen is al heel wat)

Maar wij moeten het alleen doen,dus,doe het op jouw manier.JOUW MANIER IS VAN JOU EN ZO DOE JIJ HET VOOR JOUW GEVOEL GOED.LAAT JE NIETS OPDRINGEN .HET IS JOUW ROUW EN JIJ WEET ALS GEEN ANDER HOE HET BIJ JOU VAN BINNEN VOELT.GEEF RESPECT AAN JOUW EIGEN GEVOEL.

DE pijn en verdriet door het gemis blijft,ook na 1.5 jaar.Het blijft altijd in je.Jezelf wordt na jaren sterker zodat je het kan dragen.Zij waren en zijn en BLIJVEN toch het ALLERBELANGRIJKSTE .En als ik treur,dan treur ik.Ook na 20 jaar.De Buitenwereld reageert vanuit hun eigen voordeel.Geen sikkepitten en treurige,want daar kunnen we niets mee.Dat is lastig en te emotievol.

Maar het is jouw wereldje die vernietigd is en je alle recht ontnomen op het menselijkwaardiggelukzalig bestaan waaraan jij met je allerliefste deel aan hadden.

Wat blijft er dan nog over?

Van hoe ver en van hoe diep moet je wel niet komen om uit dit oneindig troosteloze tranendal met eindeloze onmacht om het wederkerig te maken,komen en een eerste kwetsbare stap te zetten in een voor jou veranderde wereld die nooit meer hetzelfde voelt en het tergende gemis een blijvende herinnering zal zijn aan de gelukzaligheid van voorheen.

Kies voor jezelf,kies voor je gevoel.Zij verloochend je niet.Zeg hoe je je voelt.Ontzeg je eigen rouw niet voor de ander.Doorvoel het en laat het er zijn.Het is om je ALLERLIEFSTE,de meest WAARDEVOLSTE persoon in je leven die jou ONVOORWAARDELIJKE LIEFDE GAF.

GA DAAR NIET EN NOOIT AAN VOORBIJ

warme troost,Martien Mols

 

 

Loves 0
Sweet_Memories Gone, but not forgotten. Forever in our hearts...
afbeelding van Sweet_Memories
Sweet_Memories Gone, but not forgotten. Forever in our hearts...
#10

Beste Martien,

Ik heb jouw verhaal gelezen. Dat is ook precies hoe ikme voel. Bedankt voor jouw troostende woorden!

Mvg,

Sweet-Memories

 

Loves 0

Pagina's