Mijn allerliefste

In de nacht van 16 op 17 juni begon mijn ergste nachtmerrie. Mijn allerliefste, mijn man, kreeg in het midden van de nacht een herseninfarct. 112 gebeld, met spoed naar het ziekenhuis, daarna met spoed door naar AMC Amsterdam. Nog een paar dagen tussen hoop en vrees geleefd maar uiteindelijk toch op 20 juni overleden. Weg mijn grote liefde, weg alle plannen. 5 dagen later was mijn jongste jarig en werd 14 jaar. Mijn dochter is 16 jaar. Veels te jong om je vader te moeten missen. Ik kan het weten. Ik was ook 16 toen mijn vader overleed. Geplande vakantie geannuleerd en nu maar wat dagjes weg maar, wat mis ik 'm.  Dit voelt zo, zoals het niet had gemoeten. Zo'n leeg gevoel. Het maakt niet uit waar je bent. Het lege gevoel is overal voelbaar. Je kan er niet van weglopen. Gelukkig heb ik mijn kinderen nog dicht bij me. Moet er niet aan denken dat ik nu helemaal alleen hier had gestaan. Ik heb zoveel hele lieve mensen om me heen maar in dit verdriet ben ik echt alleen. Het leven zal nooit meer hetzelfde zijn. Er is een gat in mijn hart geslagen. 

 

Hartjes 1

Er zijn 4 reacties op dit bericht

afbeelding van marrigje
Bewolkt
#1

vreselijk. hier veel herkenbare verhalen. ook nog jonge kinderen. veels te jong om je vader te moeten missen. ik merk het zelf ook aan mijn zoon van 21. en zelf dat lege gevoel. ook zoveel plannen voor de toekomst. en nu alles in 1 klap weg. mijn man was ook na een hartinfarct snel weg. eerst denk je, het komt goed. en dan dat vreselijke.

ik wens je heel veel sterkte

Loves 1
Ster.56 Weduwe sinds 25-04-2017, Udo is op 63-jarige leeftijd plotseling overleden. (geen kinderen) 23-12-2014 is mijn zus en hartsvriendin gestorven
afbeelding van Ster.56
Bewolkt
Ster.56 Weduwe sinds 25-04-2017, Udo is op 63-jarige leeftijd plotseling overleden. (geen kinderen) 23-12-2014 is mijn zus en hartsvriendin gestorven
#2

Lieve Marjaencliff, vreselijke ervaring zo plotseling je man te moeten verliezen, geen afscheid kunnen nemen.... Niks en opeens staat je leven op zijn kop, niks is hetzelfde, niks is vertrouwd, alles leeg en kaal en niks is meer leuk. SAMEN is voorgoed voorbij en dat is niet te verteren.

Vreselijk ook voor je kinderen om hun vader zo jong te moeten verliezen, dat is zo verdrietig en oneerliijk. Ik ben wel blij te horen Marjaencliff dat je het goed met je kinderen kunt vinden en dat jullie steun en gezelschap hebben aan elkaar. Je hebt dan toch nog een " wij " gevoel, ook al kan dit natuurlijk nooit de grote leegte opvullen die je man heeft nagelaten. Jij bent je maatje kwijt !

Ook ik heb mijn man geheel plotseling aan een zware hartinfarct verloren ( binnen een uur was alles voorbij), geen afscheid kunnen nemen, helemaal niks en dan sta je er helemaal alleen voor. Wij hebben geen kinderen en dan mis je dat "wij" gevoel heel erg. Temeer daar ik ook maar een zus had (mijn hartsvriendin) die 2,5 jaar geleden is overleden. Dan is alleen, na het overlijden van mijn lief, ook echt ALLEEN. 

Het is voor jou nog geen 2 maanden geleden, dat is nog zo vers. Ik hoop dat jullie als gezin, samen een weg zullen vinden om het te gaan redden zonder jullie lieve man en vader. Dat is een zware opgave om zo zonder hem het leven op te pakken en door te gaan, maar natuurlijk wil je ook het beste voor je kinderen en wellicht haal je daar dan de kracht uit.

Ik wens je het allerbeste en heel veel sterkte om met je grote verdriet te kunnen omgaan. Liefs van Ster.

Loves 1
roelofke mijn man is 15-06-2017 overleden na ziek zijn van 2 jaar. Had kanker NET/NEC waar geen behandeling op mogelijk was. Dit komt weinig voor .
afbeelding van roelofke
Storm
roelofke mijn man is 15-06-2017 overleden na ziek zijn van 2 jaar. Had kanker NET/NEC waar geen behandeling op mogelijk was. Dit komt weinig voor .
#3

lieve Marjaencliff,

 

Ja het is heel erg moeilijk zeker met jonge kinderen. Mijnman is 15 juni  2017 overleden, ik zwieber ook heen en weer in mijn emoties. Het leven gaat door, je moet verder maar het is zwaar. Rouwen is zwaar ik ervaar het nu nog meer dan de eerste weken toen moest ik nog veel regelen. De ochtenden zijn zwaar het opstarten. Het zal voor jou misschien anders zijn want iedereen ervaart het anders. Maar met nog jonge kinderen is het ook heel veel rekening met hun houden. Pas goed op jezelf ik hoop dat je wat steun aan familie en vrienden hebt.

Ik mis mijn liefste verschrikkelijk maar kan gelukkig terug kijken op 37 mooie jaren en nu toch maar een nieuw ander leven opbouwen al hoe moeilijk dat ook is. Ik ben 63 jaar wie weet hoe lang ik hier nog ben en ik heb kinderen en kleinkinderen.

liefs van Roelofke heel veel sterkte toegewenst.

Loves 1
marja 1 weduwe
afbeelding van marja 1
Licht bewolkt
marja 1 weduwe
#4

Vreselijk mijn kinderen waren 17 en 19 toen het ons over kwam van jou zijn ze nog jonger.Maar ik merk wel dat de kinderen hun leven sneller oppakken dan dat ik dat deed toen.Ze gingen na een tijdje weer naar school en gingen weer met hun vrienden op stap,moet ook kunnen zonder dat ze steeds rekening moeten houden met hun moeder die dan misschien alleen thuis zit.Ik moest daar erg aan wennen alleen thuis komen na je werk,niemand om je verhaal even te vertellen,de gordijnen open ,geen licht aan enz,maar je went er aan.Gelukkig heb ik ook nog een kat die is er wel als ik thuis kom ik put daar toch een beetje de kracht uit.

Loves 1