afbeelding van Zusvanzusje
Licht bewolkt

Vastlopen...37 jaar na verlies van mijn zusje

Ik zou jullie graag om raad vragen mbt therapie in het kader van (uitgestelde) rouw om het zusje dat ik verloren ben toen ik 5 jaar was. En de manier waarop ik dat als kind niet heb kunnen verwerken. Ons gezin praat er -deels- wel over (mbt de feitelijke gebeurtenissen) maar we hebben nooit gevoelens gedeeld. Op haar verjaar- en sterfdag komt er wel iets op tafel. En de laatste jaren mag ik af en toe wat tranen zien en horen 'dat het moeilijk blijft'. Mijn vader hoor ik er nooit over. Dus mbt emoties uiten zijn dat de gevoelens van mijn moeder (die ik dan steun, bloemen breng etc). Ik kan me niet herinneren dat ik zelf veel gehuild heb, getroost ben, dat mijn verlies herdacht wordt/werd. Het komt er oprecht bij mij dan ook niet uit als ik bij mijn ouders ben. Wel bij anderen, bv man, vriendinnen en soms kinderen -en altijd in ingehouden vorm, ik kan er nooit keihard om brullen- en het is altijd aanwezig, ergens vlak onder de oppervlakte.  Maar ik loop wel regelmatig in mijn leven wat vast. Ik merk nu dat de aanleidingen verschillend lijken maar nu merk ik dat ik telkens hetzelfde ervaar:  angstigheid, eenzaamheid en verdriet en zaken die me doen denken aan wat emotioneel verwaarloosd-zijn-geweest. Ik heb ook moeite met diep verdriet bij anderen (alleen als ze me dichtbij staan zoals mijn kinderen. Ik kan ze dan wel steunen maar moet altijd een 'oh help-gevoel' overwinnen, het jaagt me angst en stress aan). Ik ben nu 42 en wil graag vrijer leven en er meer mee 'in het reine zijn' hoe het gezin en ik zijn geraakt/beschadigd door mijn zusjes dood en het omgaan daarmee.

wie heeft er ervaring met therapie die goed helpt bij dit soort rouw en gezinsachtergrond?

Hartjes 0

Er zijn 5 reacties op dit bericht

Deeworx In verlaat rouwproces over zusje, overleden in 1993
afbeelding van Deeworx
Zonnig
Deeworx In verlaat rouwproces over zusje, overleden in 1993
#1

Hoi zus van zusje

 

ik heb ook uitgestelde rouw

23 jaar na overlijden van mijn zusje begonnen!

ik vond/vind het moeilijkste de erkenning voor het verlate verdriet! Van de omgeving dus

bij mijn komen de emoties er heftig uit

ik heb emdr gehad 

het is wel een heel proces waar je doorheen gaat en ik vind het heel erg zwaar!

ik koop veel boeken over rouw etc

maar uiteindelijk moet je het toch alleen doen en het is idd eenzaam en 'eng'

mocht je ook privé willen mailen laat me weten 

en sterkte !

Loves 1
#2

hallo zus van zusje

Ik herken je verdriet en gemis. In mijn situatie een babybroertje toen ik bijna 2 was. Dank ook voor je berichtje op mijn post! Wat mij al helpt is de herkenning en daarmee erkenning dat ook wij als zus rouwen en verdrietig zijn. Ook herken ik het dat het in de loop der jaren alleen maar erger lijkt te zijn geworden. Ik heb zelf in de loop der jaren verschillende dingen gedaan voor mijn eigen helingsproces. Daarbij merk ik dat ik steeds een laagje dieper kom. Familie-opstellingen heeft mij heel erg geholpen. Vorig jaar heb ik een hele bijzondere healing gedaan. Ik lees ook veel over rouw en verlies. Dit jaar heb ik voor de 40e geboortedag van mijn broertje een monumentje laten maken bij een glasatelier. Dit heb ik mijn ouders geschonken. We hebben daarop een prachtig emotioneel gesprek gehad. Ik heb een kaart voor hen geschreven waarin ik ook aangeef een broer te missen. Ik heb daar veel erkenning voor gekregen van mijn ouders. Ik ben zo gewend om te zeggen 'ik ben enig kind' terwijl ik dat niet ben. Dat probeer ik nu 'af te leren'. 

Ik merk dat naast het groeien van het gemis de pijn in de loop der jaren zachter wordt nu ik mezelf meer toesta dat het er is. Het is uitproberen wat voor jou werkt in jouw helingsproces. Wellicht heeft mijn verhaal je weer op ideeën gebracht. Veel sterkte bij jouw helingsproces!

Liefs Sandra. 

Loves 0
Deeworx In verlaat rouwproces over zusje, overleden in 1993
afbeelding van Deeworx
Zonnig
Deeworx In verlaat rouwproces over zusje, overleden in 1993
#3

Dankjewel! Jouw verhaal en tips helpt mij zeker!!

Blij

jij ook veel succes en sterkte met alle emoties

Loves 0
lidyprins Ik ben getrouwd heb 2 kinderen en mijn beide ouders zijn overleden en ook mijn broer en zus
afbeelding van lidyprins
Bewolkt
lidyprins Ik ben getrouwd heb 2 kinderen en mijn beide ouders zijn overleden en ook mijn broer en zus
#4

Ik heb een zus van 42 verloren en een broer van 45. Mijn zus was ziek en daar hebben we naar toe kunnen leven maar mijn broer is zeer plotseling overleden en ik mis ze beiden nog elke dag. Ik heb "een brief" naar ze geschreven hoeveel ik van ze hou en hoeveel ik ze mis, dat was mijn therapie in opdracht van de psycholoog en dat heeft mij heel veel geholpen. Misschien is dat ook een idee voor jou. Ik hoop dat het verlies gauw een plekje krijgt ondanks dat het al zo lang is geleden. Dikke kus en knuffel

Loves 0
afbeelding van Zusvanzusje
Licht bewolkt
#5

Allereerst: wat ontzettend groot is jouw verlies. Zoveel jaren broeder- en zusterschap en dat je dat nu moet missen! Bedankt voor jouw lieve en goede tip. Ik heb zoiets al eens gedaan en ook bij een hypnotherapeut 'afscheid genomen', maar ik denk dat het wel helend kan zijn om mijn gevoelens te (blijven) uiten. Het lijkt er daarnaast op dat ik vooral ook verdriet heb van het hele gezin dat een soort trauma opliep destijds. Dat ga ik hopelijk ook nog verwerken. Heel veel sterkte jij!  En bedankt voor je reactie 

X

Loves 0