zonder woorden

2 februari 2021 Dit is een datum die voor mij voor altijd een andere betekenins zal hebben. Op deze datum heeft mijn vader deze wereld zonder woorden verlaten. Sinds een half jaar wonen wij in het zelfde appartementen complex als mijn ouders. Een bewuste keuze gezien de ruimte en locatie van het appartement en de zorg die wij in de toekomst konden geven aan mijn ouders. Helaas heeft mijn vader maar kort mogen genieten van de aanwezigheid van ons zo dichtbij. Op 2 februari ging mijn partner om 0825 naar zijn werk. De deur van de berging stond open. Bij het passeren van deze ruimte zag mijn partner mijn vader liggen. Door snel mij te roepen ben ik begonnen met reanimatie. Al snel was de ambuance er die het gelukkig van mij hebben over genomen. Hierdoor was ik instaat om mijn moeder, die ondertussen ook beneden was gekomen, op te vangen. Al snel werd duidelijk dat mijn vader met grote spoed naar het ziekenhuis zou gaan. Mijn moeder is met de ambulance mee gegaan en wij er kort achterna. In ziekenhuis hebben ze nog hun uiterste best gedaan om mijn vader terug te halen. Helaas hebben deze pogingen niet meer mogen baten en is mijn vader niet meer bij kennis geweest en is hij op deze 2e februari overleden. Zomaar weg zonder woorden niks meer kunnen zeggen. Nog zoveel met hem willen delen. Iedere dag weer denk ik waar ben je nu en wat had ik nog graag met je willen praten. Boos omdat je niet hebt gezegd dat je je niet lekker voelde. Schuld omdat ik je niet heb terug gekregen. Wat had jij nog willen zeggen tegen ons, tegen mama? Vragen waar wij nooit meer een antwoord op zult krijgen. Gevoelens van leegte die een plaats moeten krijgen. Gedachten die geaccepteerd moeten worden. Maar alles zonder woorden
Hartjes 2

Er is nog niet gereageerd op dit bericht