Zo plotseling, het doet zoveel pijn..

Het was 12 oktober, 20.00. Ik was vrij van werk. Diezelfde dag zag ik op jouw facebook nog een bericht dat je je haar er af had gegooit, niet opzettelijk. Je was nu bijna kaal en het stond je geweldig. Ik moest er smakelijk om lachen. Ik stuurde je een berichtje wat eindigde met jij die mij vertelde dat je van mij hield. Het is inmiddels 22:30, ik zit met een vriendin op de bank te genieten van wat nu al onze derde fles wijn wordt. Ik krijg een telefoontje van de vriendin van mijn vader. Wat raar, op zaterdagavond? Ik nam op, vreesde voor het leven van mijn oma maar niets was minder waar. Mijn vader had een hartstilstand, ze waren hem aan het reanimeren en of ik zo snel mogelijk naar het ziekenhuis wou komen want het zag er niet goed uit. Dat kan toch niet? Je bent een kerngezonde man van 51 jaar.. Je hebt net het geluk weer gevonden met een nieuwe vrouw en nu stopt je hart er ineens mee? 

 

Een kwartier later onderweg naar het ziekenhuis werd ik al gebeld, je was overleden. Onbegrip, woede, onmacht, verdriet, messteken door mijn ziel heen. Ik geloofde het niet. Ik ben mijn vader, mijn papa, mijn rots in de branding gewoon in een haverklap kwijt. 

Papa, hoe je daar op het ziekenhuisbed lag, je ogen nog half open, je mond half open, je tanden onder het bloed. Je was nog warm. Ik heb zo gehuild, ik was zo boos dat je me zo in de steek hebt gelaten. Ik ben nogsteeds boos, en dat is niet erg. Ik ben voor jou heel blij dat je er niets van mee hebt gekregen. 

Je bent veel te vroeg van ons heengegaan. Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik hiermee om moet gaan. Had ik jou maar bij me om me te helpen. 

De grootste vraag die nu in me omgaat is: waarom? Waarom ben je zo plotseling weg gegaan? Had je niet even kunnen wachten? Ik ben zoveel verdriet en angst.. ik snap het gewoon niet..

 

Ook dit zal ik wel verwerken, de scherpe randjes zullen er uiteindelijk wel vanaf gaan maar papa.. het doet zo'n pijn..

Je kijkt gelukkig met me mee, daar geloof ik in. Je bent altijd bij me, in mijn hart. Ik moet het alleen nog een plekje zien te geven..

Hartjes 1

Er is nog niet gereageerd op dit bericht