Zo onverwachts, mijn lieve Mam,57 jaar oud!

Op woensdag 11-09-2019 zou mijn moeder oppassen op mijn neefje. Om 07.00 uur stonden ze aan de deur maar er werd niet open gedaan. Wat al niks voor ons mam is want die is altijd vroeg wakker! Mijn schoonzus heeft haar zoon maar even meegenomen naar het werk en nog een aantal keer geprobeerd mijn moeder te bereiken. Toen dat dus niet lukte heeft ze mij en een andere schoonzus een berichtje gestuurd of we even polshoogte wilde gaan nemen want ze vertrouwde het niet. Mijn vriend was net even naar de tandarts dus dacht ga zo wel als hij thuis is. Op het moment dat hij thuiskwam werd ik gebeld door mijn broer of ik snel naar mijn moeder kon gaan want het ging echt niet goed, de ambulance is onderweg en zijn vrouw was er al en hij was onderweg. Eenmaal bij het huis van .mijn ouders aangekomen is mijn vriend met onze dochter weer naar huis gereden, vond het niet handig als daar een peuter rond zou lopen terwijl mijn moeder helemaal  niet lekker is . En dan kom je boven waar ik mijn schoonzus hoorde bellen en krijg je de schrik  van je leven , mijn moeder, mijn rots in de branding, mijn steun ligt dood in bed.. En we kunnen er niks meer aan doen,  ze voelde al koud en was al redelijk blauw! Inmiddels zijn mijn broer en zus gearriveerd en moeten we ons pap nog bellen. (Die is eigenlijk altijd vrij op woensdag) Een uur later kwam ook hij dan thuis en moesten we hem het verschrikkelijke nieuws brengen. Het was hartverscheurend om te zien hoe hij boven bij ons mam neerviel.

57 jaar oud , 39 jaar getrouwd met de liefde van haar leven, nooit ziek, nooit klagen, ineens is ze weg, voorgoed! 

Het is nu inmiddels 3 weken geleden, en voor iedereen gaat het leven door terwijl het voor mij stil staat. Ik ben weer aan het werk, valt me enorm zwaar. Ik heb nergens geen behoefte aan, kan iemand me zeggen hoelang dat gaat duren ?

 

Heel veel liefs Ilse

Hartjes 0

Er is 1 reactie op dit bericht

afbeelding van Naad
Storm
#1

Beste Ilse, 

Wat vreselijk voor jou en je familie. Gecondoleerd met dit grote verlies.

Ik ben mijn moeder bijna 11 weken geleden verloren. Ze leed aan kanker en toch kwam haar overlijden heel erg plotseling en onverwachts, maar we hebben “afscheid” genomen. Wat ik toen meemaakte was zo heftig. Je ziet je moeder sterven en je staat machteloos toe te kijken. Je ziet de rest van het gezin kapot gaan van verdriet om hun moeder en vrouw.

Daarna leefde ik in een roes met af en toe paniekaanvallen. Ik kon niet bevatten dat ik na 36 jaar dag in dag uit samen met mijn moeder leefde en opeens was ze er niet meer. Ik moet zeggen dat de heftige emoties zijn afgenomen, dus geen paniekaanvallen meer of happen naar lucht etc, maar het lijkt alsof de pijn erger is geworden en het gemis veel groter. Ik denk elke sec vd dag aan haar en voel fysieke pijn in mijn hart. Het is zo pijnlijk, zo zwaar en dit is nog maar het begin. Als je zoveel van iemand hield en zo gehecht was dan is het rouwen ook simpelweg heel erg zwaar. Ik omarm het verdriet. Als ik pijn heb dan voel ik haar heel dichtbij. Dit is wie ik nu ben...iemand met pijn en verdriet en ooit zal er weer ruimte zijn voor plezier en vreugde. 

Wat mij erg geholpen heeft is lezen... lezen over rouwen en verhalen van lotgenoten. 

Manu Kierse een rouwdeskundige met veel boeken over rouwen. Misschien heb jij er ook wat aan  

Heel veel sterkte en kracht voor jou en je familie.

Ik weet hoeveel pijn het doet. 

Liefs Naad 

Loves 0