Wanneer je hoofd en lijf zich tegenspreken

Hoi allemaal, Vorig jaar juni ben ik mijn vader verloren aan longkanker. De diagnose kwam in oktober 2017 en na meerdere behandelingen heeft hij nog mogen leven tot 29 juni 2020. Vanaf de dag dat we de diagnose kregen, ben ik in een stand van rouw gegaan. Angst overheersde en vele lichamelijke klachten namen het over. Ik was toen nog niet helemaal hersteld van mijn laatste bevalling dat jaar en het nieuws van mijn vader zorgde ook snel voor een burnout. Sindsdien zijn mijn lijf en hoofd niet meer in balans. Zijn overlijden was zowel een opluchting en een amputatie. Ik mis nog steeds een been bij wijze van spreken. Nu ruim een jaar later ervaar ik nog steeds dat mijn lichaam soms naar me schreeuwt dmv klachten, maar mijn hoofd wil het blijkbaar niet begrijpen. Waarom ik nu voor het eerst wat schrijf op dit forum is vooral contact met lotgenoten. Begrip en herkenning. De mensen om je heen gaan snel weer door met het leven en mijn hoofd wilt dat ook, maar de balans en rust heb ik nog niet kunnen vinden.. en blijkbaar mis ik toch een stukje contact over dit onderwerp.. Dus mocht je jezelf hierin herkennen, dan hoor ik graag van je... ook jij veel sterkte gewenst.
Hartjes 0

Er zijn 2 reacties op dit bericht

afbeelding van KarinV
Storm
#1
Het is heel zwaar om een ouder kwijt te raken. Mijn beide ouders zijn overleden aan longkanker, al een hele tijd geleden. Het echte gemis gaat niet echt over maar met de tijd klijgt het een plek. Je leven is wel voor altijd anders want je vader die belangrijk voor je is, is er niet meer. Momenteel rouw ik om mijn broer, die 2 maanden geleden heel plotseling overleed. En er rouwen tegelijk met jou een heleboel mensen maar iedereen voelt het anders. Maar wat je voelt is niet raar of vreemd. Het is jouw rouw. Ik hoop dat er nog iemand reageert die zich in je verhaal herkent Deborah. Ik wens je veel sterkte.
Loves 1
#2
Heftig, veel sterkte :-(
Loves 0