Patricia Klaver Ik ben Patricia Klaver en 40 jaar oud en heb 10 jaar geleden me vader verloren en 4 jaar geleden mijn moeder, ze waren beide 63 jaar oud.
afbeelding van Patricia Klaver
Bewolkt
Patricia Klaver Ik ben Patricia Klaver en 40 jaar oud en heb 10 jaar geleden me vader verloren en 4 jaar geleden mijn moeder, ze waren beide 63 jaar oud.

Verlies van beide ouders.

Beste allemaal, ik wilde hier nooit aan omdat ik dacht dat ik al dit verdriet wel zelf op kon lossen. 10 jaar geleden ben ik plotseling mijn vader verloren. Mijn vader was Manisch depressief, dus ik heb al die jaren een heel traject met hem doorlopen. Heel veel gesprekken gehad met psychiaters , psychologen. Opnames in Zon en Schild , Opnames in Hilversum. Als klap op de vuurpijl, gingen mijn ouders uiteindelijk ook nog scheiden toen ik 14.5 jaar oud was omdat mijn moeder uiteindelijk ook radeloos was...en 10 jaar geleden sloeg het noodlot toe, het ging al enige tijd niet goed met me vader , toen heb ik hem gevonden in de badkamer. Hij had zelfmoord gepleegd, het had hele diepe impact op me, vooral omdat hij altijd vertelde ik zal nooi zelfmoord plegen, want ik weet als geen ander hoe het voelt om als kind een van je ouders te verliezen. Mijn opa had vroeger namelijk ook zelfmoord gepleegd... Ik was echt radeloos toen ik mijn vader vond...Na heel veel jaren heb ik dit een plekje kunnen geven en alsof dat niet genoeg is 6 jaar later, dus nu 4 jaar geleden ook nog mijn allerliefste moeder overleden. Zij had dus ook al het enige met mijn vader meegemaakt. Enige jaren later kreeg mijn moeder de diagnose borstkanker, daar is ze uiteindelijk gelukkig van hersteld maar daarna kreeg zij de verschrikkelijke diagnose C.O.P.D. Wat een vreselijke ziekte zeg, zo benauwd kan een mens zijn... Daarbij komt dat mijn moeder ook nog ernstig verslaafd was aan haar sigaretten, dus van haar sigaretten kon ze ook niet afblijven. Mijn moeder was dus erg vatbaar. Uiteindelijk kreeg ze een longontsteking...kort daarna opgenomen in het ziekenhuis, maar de situatie verslechterde alleen maar in het ziekenhuis... Uiteindelijk ging het zo slecht dat ze 5 dagen kunstmatig in leven is gehouden. Gelukkig herstelde ze daar uiteindelijk wel weer van. Maar dat was ook een heel traject.. Uiteindelijk kon ze weer revalideren....dat heeft ook enige maanden geduurt... toen mijn moeder uiteindelijk het revalidatie centrum kon verlaten heeft ze 4 a 5 dagen in de week bij ons gegeten, tot vervelens aan toe, wat dat heeft ook weer enige impact op de gezinssituatie, maar ik ben nu uiteindelijk blij dat ik het gedaan heb.. het bleek allemaal stapje voor stapje weer beter te gaan, maar een aantal maanden later sloeg weer het nootlot toe: mijn moeder werd weer heel benauwd door haar C.O.P.D en werd voor de zoveelste keer opgenomen in het ziekenhuis. Haar situatie verslechterde in een heel rap tempo, haar lichaam was gewoon op. Het kreeg klap na klap te verwerken.. In het ziekenhuis voor de zoveelste keer weer een heel traject doorlopen..Uiteindelijk hebben we samen met de doktoren besloten om haar aan de pomp te leggen.. wat waren dat vreselijke uren... mijn moeder heeft dit uiteindelijk nog 32 uur volgehouden, maar uiteindelijk kon het lichaam gewoon niet meer... ik weet nog goed dat zij uiteindelijk haar laatste adem uitblaasde... Wat een hel om iemand zo te verliezen... Het heeft zoveel impact om mij om mijn beide ouders op jonge leeftijd te verliezen....had nog zo graag dingen met hun willen delen.. mijn ouders waren overigens beide 63 jaar...gewoon veelste jong om te gaan en het grijpt mij ook zo aan omdat ik nu het gevoel heb dat ik echt alleen ben, ben overigens ook enigst kind, want heel veel mensen begrijpen jouw verdriet niet...wat ik ze trouwens niet kwalijk neem hoor...maar ik hoop dat ik mijn verdriet zo op deze manier met iemand kan delen...
Hartjes 0

Er is 1 reactie op dit bericht

afbeelding van Uiver
Licht bewolkt
#1
Beste Patricia ik kan mij goed inleven in jouw verhaal mijn moeder had ook Copd dit is een rot ziekte werd 20 jaar geleden fastgesteld in het begin ging het goed maar na een aantal jaren werd het slechter dus ziekenhuis in ziekenhuis uit dan weer hele traject doorlopen zorghotel 6 weken,maar de laatste jaren steeds vaker in het ziekenhuis steeds weer een longaanval een keer bijna dood,maar ze krabbelde steeds weer op. Toen greep de longarts in ze zij als u de volgende keer opgenomen word ga ik nog een keer met u het traject in,na een paar weken kreeg mijn moeder weer een ernstige longaanval dus weer naar het ziekenhuis. De longarts had toen een voorstel om na de refeledatie in het zorghotel om op zoek te gaan naar een verzorgingstehuis, omdat het thuis niet meer ging en de mantelzorg het niet meer aan kon. Toen opzoek naar een verzorgingshuis we hadden er zo een gevonden omdat ze COPD had kreeg ze voorrang ,mijn moeder had al ervaring met AAFJE zorghotel en deze organisatie heeft ook tehuizen. Na een paar weken kregen we het verlossende woord dat ze een plek hadden wel aan de andere kant van de stad maar gelukkig een plek, anders was de wachttijd een jaar. Om kort te gaan heeft ze daar 3 jaar gewoond de zorg was goed en als ze weer last kreeg van benauwdheid COPD stond de huisarts van de instelling altijd voor haar klaar en die verwees haar dan door naar het ziekenhuis. Ik kwam elke dag op bezoek en deed daar mantelzorg en deed ook vrijwiligerswerk in de instelling. Maar toen kwam de corona dus geen bezoek meer en geen vrijwiligerswerk was een zware tijd tussen door nog een paar keer opgenomen in het ziekenhuis gelukkig mocht ik er bij. Toen op een dag de verpleging belde dat het niet goed ging last van de darmen ze hadden een noodarts gebeld en die zij dat ze met spoed naar het zieken huis moest daar werd vast gesteld dat ze geopereerd moest worden. De eerste week ging het goed de pijn werd minder dmv medicijnen ,maar een operatie was onvermijdelijk,de maandag er op werd ze geopereerd operatie duurde 4 uur ,middags belde de arts dat alles goed gegaan en ze ging voor even naar de IC ,heb ze avond nog gesproken op de Ic kwam helder over ,maar de volgende ochtend belde de dokter dat het niet goed gaat hij zegt heb er al een longarts en internist bij gehaald we krijgen de longen niet op gang of ik naar het ziekenhuis wilde komen het ging alleen maar en slechter,om een lang verhaal kort te maken hebben we in overleg met artsen en familie gekozen voor palliatiefe sedatie om verder lijden te voorkomen,dan komt nachts het telefoontje dat ze vredig is ingeslapen dan zakt de grond onder je vandaan dan moet je alles gaan regelen je leeft in en rollercoster krijgt in het begin veel steun van vrienden buren en familie maar dat ebt allemaal weg na een paar maande ze weten niet hoe ze hier mee om moeten gaan ze ook allemaal hun eigen leven. dus daarom kan ik me vinden in jouw verhaal ben trouwens ook enigst kind ,maar blijf de mooie herrinneringen koesteren aan je vader en moeder veel sterkte groetjes UIVER
Loves 0