Verlies moeder

Op 1e Pinksterdag is mijn lieve moeder overleden. Ze heeft 4 jaar geleden aan slokdarmkanker. Vanaf januari ging het erg slecht en de artsen gaven haar nog een paar dagen. Maar ze wilde niet sterven en haar sterke hart en geest lieten dit ook niet toe.

Ik kwam er meerdere keren per dag, en de laatste dagen had ik dag en nacht zorg geregeld. 

Ik blijf nu alleen achter, en moet nu het huis leeghalen en verkopen. Het huis waar mijn opa en oma gewoond hebben, waar ik zelf gewoond heb en waar ik mijn hele leven al loop.

Mijn moeder was altijd zorgzaam  belangstellend en klaagde nooit. Ze was ook erg dapper en had een vrolijke natuur.

Ik ga haar zo verschrikkelijk missen, weet niet of ik dat wel kan

Petra

 

 

Hartjes 0

Er zijn 3 reacties op dit bericht

Ineke58 Weduwe sinds eind 2009 en in aug 2016 een partner verloren. Beiden overleden aan kanker met uitzaaiingen.
afbeelding van Ineke58
Licht bewolkt
Ineke58 Weduwe sinds eind 2009 en in aug 2016 een partner verloren. Beiden overleden aan kanker met uitzaaiingen.
#1

Hoi Petra, allereerst gecondoleerd en heel veel sterkte gewenst!  Als geen ander weet ik wat het is als je moeder er opeens niet meer is.... en ook het gemis. Mijn moeder is op 2 maart 2020 overleden, ze was dan wel al wat ouder en had al heel lang astma en Copd. Mijn eigen man is in 2009 overleden aan kanker en bijna 4 jaar geleden mijn partner idem dito.  3 maanden nadat mijn partner stierf ontdekten ze bij mijn moeder borstkanker, beide borsten geamputeerd maar omdat ze zo erg kortademig was kon ze niet in een scanner voor uitzaaiingen. In december 2019 moest ze op controle bij  oncologie, ik ging zoals altijd met haar mee en zei dat ze zo moe was en niks meer kon....er volgden bloedonderzoek en en een dexa- onderzoek naar botontkalking en een onderzoek naar Alzheimer. In januari 2020 bleek dat ze botontkalking had en verhoogde bloedwaardes in de lever. In februari volgde een PETSCAN. Enkele dagen later werd ik gebeld.....botkanker in de ruggenwervels, borstkas, ribben, linkerbeen- en arm en in verschillende klieren.....gezien haar ziektebeeld van alle jaren ...niets meer aan te doen en dit wilde ze ook niet.... ik heb haar dit alles verteld. 3 weken later is ze overleden na hevige pijnen geleden te hebben. Ik heb mijn moeder jaren geholpen en zeker haar laatste jaar , anderhalf jaar nog meer. En was als enigste bij haar toen ze overleed! Ook haar huis moest leeggemaakt worden etc. Nu zijn we een paar maanden verder, en nu wordt het gemis steeds erger. Ik ben al die jaren vaak door de week bij haar geweest, mede natuurlijk doordat ik ook geen echtgenoot of partner meer had en heb. En ik voel met je mee wat het verdriet en gemis voor jou betekend. Als je een goede band heb , zal dat ook wel blijven. Wat mijn moeder betreft, ze heeft haar strijd gestreden, haar welverdiende rust gevonden....ik hoop dat jij ook de kracht vindt om door te gaan en het een plekje kunt geven.

Groetjes Ineke

Loves 0
#2

Hallo Ineke,

Wat een heftig verhaal. Gecondoleerd met het verlies.
Mijn vader en mij broer zijn beide op 55 jarige leeftijd overleden, plotseling. Ik had een hele sterke band met mijn moeder, belden minimaal 1 x per dag.
In 2016 kreeg ze diagnose slokdarmkanker. Ik ging met haar mee naar het ziekenhuis voor onderzoeken en bestralingen. Ze was erg ziek. Naderhand knapte ze weer een beetje op, maar vorig jaar december ging het niet goed. Ze kreeg een bed in de kamer en hulp 5 x per dag. Ik ging er minimaal 1x per dag heen. Op 1e Pinksterdag is ze overleden. Ik heb het erg moeilijk mee, de onvoorwaardelijke liefde en de altijd aanwezig belangstelling mis ik enorm.
Mijn man en kinderen helpen me wel om het huis straks leeg te halen, en dan verkopen. Zal raar zijn aangezien ik mijn hele leven al daar loop omdat mijn opa en oma er ook gewoond hebben.
Het zal slijten, maar ik zal haar ook voor altijd vreselijk missen. Je bent je verleden nu kwijt.

Lieve groet,
Petra

Loves 0
afbeelding van Zoe2612
Licht bewolkt
#3

Hallo Petra en Ineke,

Allebei gecondoleerd met jullie verlies. Zo vers allemaal nog, dat hakt er in. Mijn vader is een half jaar geleden overleden en ik mis hem elke dag. Vooral met de snelheid heb ik moeite, ik wil zo graag nog even terug maar ja, acceptatie he. Verder heb ik ook het huis moeten leeghalen, het huis waar ik ook 35 jaar ben geweest. Het heeft mij geholpen om alles op te ruimen en weg te doen. en om natuurlijk mee te nemen wat ik niet weg wilde doen. Toen het huis leeg was, heb ik van iedere ruimte nog een filmpje gemaakt en de deur dicht gedaan, alle deuren, tot en mt de wc en de badkamer. Toen ik de buitendeur dichtdeed was ik heel rustig, de symboliek hiervan heeft mij erg geholpen. En nu huil ik ook nog steeds elke dag, het missen moet slijten. Het is nog te pijnlijk om aan ons leven samen te denken maar ik weet dat alle herinneringen zo goed in mn hoofd zitten, dat als ik wil we weer bij elkaar zijn. Ik weet precies wat hij zou zeggen. Dus daar verheug ik mij op, als de ergste pijn gesleten is dan hoef ik alleen maar aan onze fijne tijd samen te denken. Hij blijft altijd bij mij. En voor nu is het huilen, mediteren en in het nu blijven. Zorgen dat mijn lichaam en geest rustig blijft en ik niet te lang in mn verdriet blijf hangen. Dat had hij ook niet gewild. Het is een (rouw) proces en ik heb geaccepteerd dat ik daar door heen moet en dat verzet het alleen maar erger maakt. Dankbaarheid helpt ook. En muziek. En dansen. En af een toe een 'fuck toch gewoon alles dag' waarin het gewoon allemaal heel erg k*t is. Maar ik merk dat die minder worden. Ik heb ook moeten leren om hulp te vragen terwijl ik altijd alles zelf oploste. Dus nu app ik een vriendin en vraag ik of ze even tijd heeft omdat ik zo verdrietig ben. En dat hebben ze altijd. En dat helpt mij enorm. Ik hoop dat jullie hier iets aan hebben, heel veel sterkte en veel liefs. 

Loves 1