Daantje01 Ik ben Dana. 26 jaar. Op 20-12-2019 heb ik mijn vader verloren aan alvleesklierkanker. Ik vind het erg moeilijk hiermee om te gaan.
afbeelding van Daantje01
Bewolkt
Daantje01 Ik ben Dana. 26 jaar. Op 20-12-2019 heb ik mijn vader verloren aan alvleesklierkanker. Ik vind het erg moeilijk hiermee om te gaan.

Verder zonder Papa

Hi Allemaal. 

Dit is mijn eerste forum post. Ik zal me dus eerst even voorstellen.  Mijn naam is Dana en ik ben 26 jaar oud.  Op 18 juli 2019 kregen wij het vreselijke nieuws dat mijn vader alvleesklierkanker heeft. Helaas in een vergevorderd stadium. Een uitslag waar niemand op had gerekend omdat we eigenlijk dachten dat mijn vader een verstopping in zijn darmen had. Deze uitslag sloeg dan ook in als een bom. Helaas konden de artsen, behalve palliatieve chemo, niets meer voor hem doen. Na een hele zware strijd waarin mijn vader heeft gestreden als een leeuw, is hij helaas  op 20 december overleden. We hebben op een mooie manier afscheid kunnen nemen. En ik dacht ook dat het met mij weer wat beter ging. Dus na een week ben ik weer gaan werken. Na twee weken opbouwen was ik weer fulltime aan de slag. Helaas heb ik nu echter een mega terugval en zit ik in de ziektewet met burn out klachten die een oorsprong hebben in het wegstoppen van het verdriet om het verlies van mijn vader. Hiervoor ben ik momenteel ook in therapie. Daarnaast spelen er momenteel grote dingen in mijn leven waar ik mijn vader goed bij had kunnen gebruiken. Zoals mijn vriend en ik die bezig zijn met een huis. Of over de plannen die we hebben om voor een kindje te gaan. Ook zijn er ineens veel angsten. Wat als er iets met mijn moeder gebeurd? Wat als ik straks niet meer weet hoe mijn vaders stem klinkt? Maar ook de raarste nachtmerries. Wat als ik zelf ziek word? Dit alles leidt tot slapeloosheid en angst en paniek aanvallen. Ik vroeg me af of er meer mensen zijn die deze angsten herkennen en hoe gaan jullie hier dan mee om? Ik zou niets liever willen dan me weer beter voelen. Met de gedachte dat mijn papa altijd met me meekijkt. Ik wil de belofte die ik aan hem heb gedaan graag waarmaken. Dat alles goed met ons komt en hij zich over ons geen zorgen hoeft te maken. 

Hartjes 0

Er zijn 3 reacties op dit bericht

afbeelding van Wanderer
Licht bewolkt
#1

Hey! 

Ik herken me zo erg in jouw verhaal, ik zit momenteel zelf in een burn-out door dezelfde reden. Mijn vader en broer zijn beide overleden en heb dat niet kunnen verwerken ik was wel klaar met het rouwen ik wilde gewoon verder met leven. En precies wat je zegt... die angsten nu vooral met Corona volgens de psycholoog heb ik PTTS en ben deze week gestart met therapie. Ook ik ben bezig met het kopen van een woning en willen graag kinderen allemaal heel mooi maar soms denk ik mijn vader en broer maken dit helaas niet mee en dat maakt me dan heel boos en verdrietig. 

Ik heb me net voor het eerst aangemeld omdat jouw verhaal mij zo raakte. Ik wens je in ieder geval veel sterkte toe! En ik begrijp je helemaal!

Geniet van de mooie dingen en dat je ooit je eigen gezin zal starten je vader zal met je zijn 

 

 

Loves 0
#2

Ik herken je verhaal helemaal. Vooral je angsten, wat als er iets met mama gebeurd. Continu een gevoel van onrust hebben en stress. 
 

Ik heb de eerste maanden dapper mijn hoofd boven water proberen te houden, en ben 2 dagen na de crematie van mijn vader (waar ik bij woonde) weer fulltime gaan werken. 
 

Nu begint het me op te breken. Ik ben boos op iedereen die maar op mijn pad komt, niemand kan iets goed doen. Ik ben geïrriteerd en altijd onrustig...een onbestemd gevoel. Heb angsten, vind dat iedereen me in de steek laat en elke vriend of vriendin heeft ineens iets waardoor ik vriendschappen wil verbreken.

 

Ik ken mezelf niet meer terug. Altijd zacht en vrolijk. Nu een verbitterd en gefrustreerd mens. Voor mijn omgeving ook zeer onprettig.

 

Ik kan je helaas geen raad geven. Behalve dat ik je wil meegeven dat je naar je lichaam kunt leren luisteren. Mensen die verdriet wegstoppen, voelen dit vaak op andere manieren, bijvoorbeeld via pijntjes of vermoeidheid. Probeer het de aandacht te geven waar het op dat moment om vraagt. 
 

Wat ik je wel kan meegeven is dat ik me 100% herken in je hele verhaal. Je bent niet alleen. Heel veel sterkte ! Liefs 

Loves 0
afbeelding van Zoe2612
Licht bewolkt
#3

Hoi, ook ik in een burnout na het verlies van mijn vader. Al bijna een jaar omdat ik ook doodop was van het mantelzorgen. Eigenlijk van het zorgen en werken tegelijk. Was echt niet te doen. En mn werkgever is er ook wel klaar mee dat ik ziek ben wat extra druk geeft want ook ik wil dat alles weer normaal wordt en snap niet waarom ik de dingen niet meer kan doen die ik vroeger wel kon. Maar aan de andere kant ben ik wel mezelf aan het leren kennen vooral wat ik  nodig heb en merk ik dat ik dit heel erg fijn vind. 

Vlak voor het overlijden ben ik begonnen met meditatie. Vooral om mijn lijf weer rustig te krijgen. Janken natuurlijk daar schijn ik sowieso niet mee te kunnen stoppen. Emotionele incontinentie noemde een mederouwer het laatst wat ik heel treffend vond. En ook een geruststelling dat het er gewoon bij hoort. Vinden jullie het ook zo vreemd dat rouw zo weinig benoemd wordt? Je krijgt een week om de begrafenis te regelen en dan moet het maar over zijn vooral op het werk. Terwijl je daar het meeste bent. Heel vreemd. 

Daantje, ik heb 14 jaar geleden mn beste vriend verloren aan alvleesklierkanker die voor mij een ouderfiguur was. De snelheid en oneerlijkheid van het verloop heeft mij toen volledig verrast met daarop volgend de angsten die ik toen had en nu ook weer. Ook de 'wat als 'vragen herken ik heel goed. en van de wat als vragen word je nog angstiger en zo kom je in een vicieuze cirkel.

Het probleem met vragen in de toekomst zoals "wat als' is dat je het antwoord nooit zult weten. We hebben geen controle over het leven zoals je nu op brute wijze hebt moeten ontdekken en je vader op je 26ste verliezen voelt zo oneerlijk maar het leven is dus niet eerlijk. Het enige wat je kunt proberen is om in het nu te leven en te genieten van de mensen om je heen. Een boek wat je daar misschien bij kan helpen is Eckhart Tolle, de kracht van het nu. Staan ook veel youtube filmpjes van hem over dit onderwerp. Ik moest wel ff wennen aan hem maar zodra ik angsten heb, kijk ik een filmpje en word ik rustiger. Ook mediteer ik sochtends en savonds 10 minuten met de app calm zodat ik weer meer in contact kom met mn lichaam want dat contact was ik volledig kwijt, ik zat alleen maar in mn hoofd met mn analytische brein alles op te lossen terwijl er geen oplossing is. Acceptatie en positieve gedachten helpen me nu ook wel maar dat heeft wel even geduurd voordat ik daar was. Bij elke wat als vraag die ik nu heb waardoor ik een angst krijg, denk ik nu wat als niet? Oftewel wat als alles nu goed gaat. Makkelijk is het allemaal niet en als je gevoelig bent dan is het extra werken maar misschien geeft t je wat handvaten om vast te pakken als je bepaalde gedachten of emoties hebt. Het helpt mij om weer een beetje controle te krijgen over mijzelf en dat voelt fijn. Dan weet ik dat ik op mijzelf kan vertrouwen dat het wel weer goed komt ongeacht wat er in mn leven gebeurt. 

Hopelijk heb je hier wat aan, uiteindelijk is het een zoektocht om te ontdekken wat jou helpt. Probeer daarbij goed de spanning in je lijf in de gaten te houden en vooral wanneer deze een beetje afneemt. dan doe je iets wat goed voor jou is en zorg je goed voor jezelf. En neem de tijd, laat je door niemand zeggen dat het klaar moet zijn. En alles komt goed met je, maak je geen zorgen over je belofte. Je vader weet ook dat rouw nou eenmaal tijd nodig heeft. En ik weet zeker dat hij hartstikke trots op je is!!! Neem je tijd en schrijf in een boekje, dan zie je dat met het verstrijken van de tijd het steeds beter gaat. Al jouw emoties mogen er zijn maar probeer er niet te lang in te blijven hangen. Dus lekker huilen, boos zijn, en wat je maar nodig hebt en dan weer even wat doen waar je blij van wordt. En als je dat nog niet weet, vertrouw me, dat gaat zeker weer gebeuren! En zo hobbel je door het leven met dit grote verlies en merk je op een gegeven moment, he, ik voel me wat lichter. En natuurlijk val je weer even terug maar nooit meer zover als je nu zit. 

Het gaat je lukken, ik weet het zeker! Je bent een sterke meid die in de rouw zit. En daar sterker uitkomt! Veel liefs en sterkte. 

Loves 0