afbeelding van RP91
Zonnig

Van slecht nieuws, naar slechter en slechts

Ik wil mijn verhaal met jullie delen, omdat jullie als geen ander kunnen begrijpen hoe het is... Mijn vader is nog voor zijn pensioen overleden in juni 2020. Dit is nu maanden geleden, maar het voelt nog steeds onwerkelijk dat hij er niet meer is. De dood is zo verd*mde definitief. Dood gaan is zwaar, maar dood zijn makkelijk. Voor hem houdt de strijd na 10 jaar met veel ups and downs op. Wij moeten verder. Het leven voelt soms zo bruut. Het gaat " gewoon" maar door, staat niet stil. Hij had een vorm van beenmergkanker en heeft zoveel moeten doorstaan dat we ons echt begonnen af te vragen of de behandelingen de kwaliteit van leven nog wel waard waren. Hij had nog zoveel levenlust dat hij toch iedere keer weer soort bovenop krabbelde. Vorig jaar lag hij nog op de IC met een dubbele longontsteking. Gelukkig hebben we toen uiteindelijk geen afscheid hoeven nemen. Maarja echt van kunnen genieten daarna, mwah. De ene tegenslag na de ander kwam weer en maar strijden voor extra tijd met ons. Hij zat in het zoveelste behandelingstraject die ervoor moest gaan zorgen dat hij daarna weer kon gaan opbouwen en we allemaal weer even konden gaan genieten. Hij moest nog een aantal weken doorzetten en dan zouden we de uitslagen krijgen. We gingen er allemaal vol voor en keken ernaar uit om volgend jaar weer een tripje te gaan maken. We geloofden er allemaal in. Toen ineens sloeg alles om. Er ging iets niet goed in het lichaam. Hij ging naar het ziekenhuis. De behandeling sloeg niet aan. Dag later nog erger nieuws " we kunnen niets meer voor hem betekenen. Eerder weken dan maanden." Hij nam afscheid van iedereen op zijn inmiddels vertrouwde afdeling en kwam voor voorgoed naar huis. In dezelfde week was hij overleden... Zijn lichaam was op, meer dan op , op door die stomme ziekte. Zijn levenlust was nog als die van een jonge god! We missen hem zo. Het is een gemis die we voor altijd met ons mee moeten dragen. Zo lang ook nog... Zo voel ik het op een mindere dag of op een minder moment.
Hartjes 0

Er zijn 3 reacties op dit bericht

#1
Beste RP91, Dat is nog maar kort geleden!! En waar jullie zo lang met z'n allen dapper hebben gestreden is het dan toch 'ineens' afgelopen.. moeilijk he.. dat het leven dan ook zomaar weer doorgaat.. alsof er niet een heel groot gat is geslagen in hoe het was.. en hoe het hoort te zijn.. veel sterkte! Liefs, Fleur
Loves 0
MLR1990 Moeder van 2 kids werkzaam in het onderwijs
afbeelding van MLR1990
Licht bewolkt
MLR1990 Moeder van 2 kids werkzaam in het onderwijs
#2
Het is zo oneerlijk en verdrietig. Ik ben mijn moeder verloren in Maart, een week na de lockdown. De behandeling sloeg aan en ze was aan het revalideren, tot ze in haar slaap overleed. Ik ben er echt kapot van, en nog. Alles om je heen gaat door. Misschien worden de scherpe randjes minder, maar het gemis wordt alleen maar groter. En niks zal meer hetzelfde zijn. Dat alles anders is, moet je een soort van accepteren, wat ik zelf lang niet deed omdat ik het niet wilde. Helaas heb je geen keus en moet je dealen met moeilijke situaties en intense emoties, ondanks dat alles om je heen doorgaat. Heel veel sterkte!
Loves 0
afbeelding van Jacco
Licht bewolkt
#3
Ja RP bijna iedereen denk zoiets overkomt ons niet en dan opeens komt je horizon erg dichtbij, worden alle dagelijkse dingen waar ieder mens zich druk om maakt onbelangrijk en blijft alleen pijn, verdriet en gemis over en heb je geluk als je er met iemand over kan praten die de tijd voor je neemt en je begrijpt. Heel veel sterkte want met de jaren word de pijn soms iets minder maar het gemis blijft voor altijd.
Loves 0