Sammie Vrouw, moeder, 37 jaar, ouders verloren allebei in 2019
afbeelding van Sammie
Bewolkt
Sammie Vrouw, moeder, 37 jaar, ouders verloren allebei in 2019

Teveel verdriet

Beste lotgenoten, ik ben nieuw op deze site en weet niet hoe ik moet beginnen. Ik heb in 2019 in 3 maanden tijd mijn beide ouders verloren. Mijn vader had een agressieve vorm van longfibrose, deze werd geconstateerd 3 jaar voor zijn overlijden. Ging redelijk stabiel, maar na het plaatsen van een morfine pomp was hij de dag erna overleden, hij werd 66 jaar. Op de dag van zijn uitvaart kwam ik erachter dat ik in verwachting bleek te zijn na jaren proberen. Heel dubbel allemaal. Het overlijden was een behoorlijke klap voor mij moeder die ook al 3 jaar ziek was door copd. Hierna ging het berg afwaarts met haar en is ze precies 3 maanden na mijn vader overleden op 62 jarige leeftijd na 4 lange dagen waken bij sedatie. Dit was zo heftig allemaal dat ik dit nog steeds moeilijk kan verwerken, heb me groot gehouden voor mijn baby maar nu begin ik toch de klap te krijgen. Ik merk dat de steun weg is bij die paar mensen die ik nog maar heb, heb zelf geen familie meer, mijn man zijn familie begrijp mij verdriet niet. Die vinden dat het nu na een jaar klaar moet zijn. Er wordt nooit gesteund, gevraagd of iets dergelijks. Ik voel me soms zo alleen ondanks dat ik een prachtig gezin heb en een man die me graag wilt steunen maar het toch moeilijk vind.
Hartjes 2

Er zijn 10 reacties op dit bericht

afbeelding van Uiver
Licht bewolkt
#1
Sammie gecondoleerd met dit verlies ik heb mijn moeder 4 maanden geleden verloren na complicaties van een darmoperatie want COPD en narcose gaat niet goed samen. Dag van de operatie ging goed deze duurde 4 uur heb haar avonds nog gesproken op de Ic,maar de volgende ochtend ging het niet goed dokter belde dat ze de longen niet meer op gang konden krijgen er was al een longarts en een internist bij gehaald,of ik naar het ziekenhuis kon komen. Daar aangekomen ging het steeds meer achteruit dokters hadden er nog alles aangedaan maar zonder resultaat er werd besloten om het nog even afte wachten,maar in de loop der tijd ging het steeds mer achteruit,toen hebben de dokters besloten om pallliatieve sedatie in overleg met familie om verder lijden te besparen. Heb de hele dag en avond bij haar zitten waken ze is nachts vredig ingeslapen. Heb het hier verschrikkelijk moeilijk mee, dan moet je alles gaan regelen begravenis, ondernemer was er de volgende morgen al,dan leef je op adreline de komende weken je moet alles regelen,maar als het weer stil om je heen word en alles is geregeld dan komt de klap,dan kom je de man met dehamer heb er flink phygische schade van opgelopen,de steun van de familie word minder ze weten niet hoe ze hier mee om moeten gaan ze begrijpen het niet. Op een dag werd het gemis zo erg en had weer faschbacks van het ziekenhuis ik wou me zelf wat aan doen,heb toen hulp gezocht bij huisarts hij zag al wat er aan de hand was heeft medicijnen voorgeschreven om rustig te worden en phygische hulp aangeboden heb dit met beide handen aangenomen. Nu is het 4 maanden geleden het gaat redelijk maar het gemis blijft ,voel me soms alleen, dit moet slijten. Dus hou de mooie herrinneringen aan je vader en moeder in ere, en als het niet gaat praat er over met een onafhangkelijk iemand. Met vriedelijke groet UIVER
Loves 1
Sammie Vrouw, moeder, 37 jaar, ouders verloren allebei in 2019
afbeelding van Sammie
Bewolkt
Sammie Vrouw, moeder, 37 jaar, ouders verloren allebei in 2019
#2
Beste uiver, gecondoleerd met het overlijden van je moeder. Dat is hard gegaan met jouw moeder. Mijn moeder heeft 3 jaar lang in en uit het zh gelopen met haar copd uiteindelijk heeft zij ook palliatieve sedatie gehad, dit heeft 4 dagen geduurd. Ik persoonlijk vond dit heel zwaar omdat het heel plots en heel snel ging dat we moesten beslissen, volgens de dokter hadden we geen keus meer. Ik heb hier veel nachtmerries en spijt van. Wat je zegt dat heb ik ook je loopt op automatische piloot tijdens de uitvaart en alle dingen die je moet regelen en als het stil is komt de klap. Die klap komt bij mij nu pas omdat we ook een huis moesten leeghalen en verkopen en tussendoor nog een baby gekregen. Wat naar dat je zelfs jezelf wat aan wilde doen, ik begrijp je gevoel echt waar, dit heb ik ook weleens gehad toen ik psychisch ziek bent geweest. Goed dat je hulp vraagt. Ikzelf loop ook bij een psycholoog maar vind dit toch lastig. Mensen die dit niet hebben meegemaakt weten toch niet hoe het echt voelt, mensen om mij heen snappen het ook niet. Jammer maar begrijpelijk.
Loves 1
afbeelding van Kraai
Licht bewolkt
#3
Beste Sammie en Uiver, Ook ik heb hetzelfde meegemaakt. Mijn beide ouders in 9 maanden. 74 en 69 jaar. Uiteraard veels te jong. Ook mijn partner gaat door met zijn leven en probeert mij te steunen maar is en blijft een wond in mijn hart die niet heelt. Mijn partner heeft zijn beide ouders nog. Hij begrijpt het pas als hij het meemaakt en ben oprecht blij voor hem dat hij dat gevoel nog niet kent. Mijn beide ouders ook middels palliatieve sadatie gestorven en was erbij. Het beeld ga ik mee naar bed en word ermee wakker. Vreet energie en nog erger..ik mis ze verschrikkelijk. Het is nu 3 weken geleden dat mijn vader stierf na een kort ziekbed van 7 weken. Gelukkig koopt mijn broer zijn huis maar het doet zeer als ik daar ben en niemand is. Alles is geregeld en dan ineens de stilte! BAM! Ik wens jullie alle sterkte en kracht.
Loves 1
Sammie Vrouw, moeder, 37 jaar, ouders verloren allebei in 2019
afbeelding van Sammie
Bewolkt
Sammie Vrouw, moeder, 37 jaar, ouders verloren allebei in 2019
#4
Beste kraai, gecondoleerd met je verlies. Wat naar dat je ook beide ouders heb verloren. Wat je zegt over je man dat is herkenbaar, gelukkig heeft hij ze nog maar ik mis ze des te meer en zou dit ook willen. Ik ben ook bij het overlijden geweest bij me moeder dmv sedatie maar dat beeld krijg ik ook niet uit me hoofd. Veel sterkte met je verlies
Loves 0
afbeelding van Kraai
Licht bewolkt
#5
Dank je Sammie! Nogmaals veel sterkte.
Loves 0
afbeelding van Uiver
Licht bewolkt
#6
Beste Kraai gecondoleerd met dit verlies wat je zegt over de palliatieve sedatie hakt er diep in ik ga er ook mee naar bed en sta er mee op denk steeds, heb ik hier nu wel goed aangedaan,maar het kon niet anders. Het vreet aan je ik krijg het niet uit mijn hoofd. maar het gemis blijft Veel sterkte met dit verlies
Loves 0
afbeelding van Ilocus
Storm
#7
Dag Sammie, Wat een verdrietig verhaal. je beide ouders binnen een jaar verliezen. Iran kan me nauwelijks voorstellen hoeveel verdriet dat geeft. inderdaad lijkt het me erg verwarrend tezelfdertijd zwanger te zijn. het verheugen op wordt overschaduwd door diepe rouw. Ik wens je alle steun van dierbaren toe.
Loves 0
bica mijn lieve mam verloren op 26 sept 20
afbeelding van bica
Licht bewolkt
bica mijn lieve mam verloren op 26 sept 20
#8
Hallo Dames Allemaal veel sterkte nog steeds gewenst. Voor mij is het nog heel recent. mijn allerliefste mama is 3 weken geleden gestorven nadat ze 4 weken geleden thuis een hartstilstand heeft gekregen. Ze werd nog gereanimeerd door mijn jongere broer en heeft nog 1 week gevochten in het ziekenhuis. Mijn vader lag toen al een aantal weken in een ander ziekenhuis. Mam had ook COPD. Zwaar copd. En waarschijnlijk heeft ze het aangevoeld , want de dag voor haar hartstilstand ben ik bij haar geweest, omdat ze niet meer alleen thuis durfde te zijn. Mams longen waren te slecht om nog goed en normaal van de beademing af te komen dus moest "gekozen" worden dat er geen kwaliteit van leven meer was. We hebben afscheid moeten nemen. Wel ben ik dankbaar dat beide ziekenhuizen hebben kunnen regelen dat pap naar mam kon komen en dat ze de laatste nacht van hun leven samen hebben kunnen zijn. Ik weet het is nog heel vers , maar ik vind het zo ontzettend moeilijk.
Loves 0
afbeelding van Kraai
Licht bewolkt
#9
Beste Bica, Allereerst gecondoleerd! Wat heftig voor jou en je familie om dit te moeten meemaken. Ook heftig dat je vader tegelijkertijd in een ander ziekenhuis lag. Buiten het feit met het verlies is het ook ontzettend zwaar als een ouder ook nog ziek is. Hoe gaat het met je vader qua gezondheid? Rouwend en met bezorgdheid de dag door is een energievreter. Het is makkelijk gezegd en spreek uit ervaring maar pas wel op jezelf. Inmiddels is het bij mij een maand geleden dat de crematie was maar de vermoeidheud komt nu pas..ik ging maar door en door... ik dacht..sterk blijven. Hou je goed!
Loves 0
bica mijn lieve mam verloren op 26 sept 20
afbeelding van bica
Licht bewolkt
bica mijn lieve mam verloren op 26 sept 20
#10
Pap heeft nu in elk geval een diagnose. Een vorm van Guillain-Bare. Hij is nu thuis , maar zou eigenlijk moeten revalideren. Maar hij wilde niet intern gaan. Wilde perse naar huis. Het huis waar hij altijd met mam geleefd heeft. Tis moeilijk. Zit in zijn verdiet zegt ook veel dat hij naar mam wil. Ja ik ga ook door. Ik werk parttime dus heb afleiding ,maar ren ook niet continue door. Ik krijg ook wel steun van mijn gezin, maar merk dat anderen toch sneller doorgaan zeg maar.. behalve mijn zoon van 15. Hij is de laatste paar weken mijn schaduw.. als ik ergens heen ga wil hij mee waar hij dit eerder niet zo had. Mijn schat. Ik neem meer momenten voor mezelf als ik alleen ben en probeer gewoon door te gaan als we allen thuiszijn, maar soms overvalt het me. En soms is het nog steeds alsof het niet waar is. Het is echt een achtbaan zeg maar. Maar dat zullen jullie ook wel herkennen ?
Loves 0