Plots mijn moeder verloren aan een maagbloeding

Hoi ik ben linda heb een lieve vriend en een dochter van 10. Een maand geleden werd ik gebeld op mijn werk door mij tante dat er iets is met mijn moeder  ze werd op dat moment gereanimeerd.

ze is op de grond gevonden in haar huiskamer door haar zus die een bakkie kwam doen maar omdat er niet open werd gedaan heeft zei de sleutel gebruikt en vond mij moeder op de grond ze heeft gelijk haar andere zus gebeld die woont om de hoek en ze hebben 112 gebeld mij tante was begonnen met reanimeren en de ambulance mensen hebben het ook nog eens 20 min geprobeerd maar ze was al overleden 65 jaar zomaar in eens weg de huisarts zei een maagbloeding geen idee hoe het kon gebeuren wij dachten en zei zelf ook dat ze buikgriep had want ze had krampen en moest steeds naar de wc. Nu ben ik troosteloos helemaal op van verdriet en ongeloof dit lijkt nog steeds een nachtmerrie.

zijn er mensen die ook net als ik zich afvragen of er iets is na de doood???? Ik zit zo te hopen op een teken of iets van mij moeder maar er gebeurt niks bij jullie wel?

ik ga ook binnenkort na een medium zijn daar misschien ervaringen mee?

ik kan mijn moeder niet los laten ik moet weten dat ik haar ooit weer zal zien ...

Hartjes 2

Er zijn 4 reacties op dit bericht

Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
afbeelding van Martien
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
#1

Beste Linda,

Oprecht gecondoleerd met het overlijden van je allerliefste moeder.Dat is verschrikkelijk.Dat doorkliefd jou genadeloos,het voor altijd te moeten kwijtraken van je Allerliefste moeder,de puurste oerbron van je bestaan,je beste vriendin en raadgeefster voor jouw leven,de meest veilige warme deken om je alle vertrouwde geborgenheid te geven.

Van t ene op t andere moment heen gegaan,in een eindeloze verscheurende stilte,en jij achterblijvende in totale wanhoop ,en intens tergend verdriet,en door de onmacht het ,niet te kunnen keren.

Ja,beste Linda

ik weet jouw pijn,achter te blijven,verloren geraakt van wat jou zo intens dierbaar is,verdwaald  en teleurgesteld van alle vertrouwen die je in het leven had.

Er is geen enkele troost die dit intens groot verlies dragen kan

Niets,helemaal niets rechtvaardigd de dood van hen,die ons dierbaar zijn

we blijven verschrikkelijk gebroken en verscheurd achter,met oneindige vragen 

Ik weet beste Linda,je wilt t niet geloven

Je kan t ook niet geloven,ineens alles heen gegaan,geen teken van leven meer,waar jij ook altijd deel van was,door de zo diepe innige band en verbondenheid

We zijn gevoelsmensen,we hebben ook wel verstand mee gekregen,maar als t erop aankomt,zitten we graag in ons gevoel,delen we met ons gevoel,luisteren naar ons gevoel,en handelen we ernaar.

En nu dit voor jou niet te bevatten is,dit grote pijnlijke verlies van jouw lieve moeder,daal je af in jouw meest verscheurende Ziel met al haar emotie's

Het is jouw Ziel die lijdt,omwille van t verlies van zoveel Liefde,jouw moeder

Beste Linda,

Je vraagt of er iets is na de dood

en of we onze dierbaren terugzien,ontmoeten,en ons ermee verenigen

Ik heb mijn allerliefste Marina 3.5 jaar geleden verloren,plotseling,aan darmperforatie en herseninfarcten

al die tijd denk ik aan haar,continu,en denk ik aan de dood en lees er over

Ook bid ik elke dag voor mijn allerliefste meisje

Ja,ik mis haar VERSCHRIKKELIJK

Zij was,is,en Blijft Alles voor mij

het moeten beseffen dat ik haar Nooit meer zie,en zelfs in t hiernamaals niet,is VERSCHRIKKELIJK

Iedereen heeft zijn eigen mening en houvast in t geloven of niet ,of er iets is.

Mensen houden zich ergens aan vast,om door te kunnen,verder te kunnen,ondanks hun groot verdriet.

DAT IS GOED EN MOET OOK ZO BLIJVEN

IEDER HEEFT DAAR RECHT OP

Maar mijn mening is,

Geen enkele schrijver of medium,of wie dan ook,weet de waarheid

Niemand weet de waarheid.Ik ook niet.

Als je dood bent,kun je niet even naar de aarde gaan vertellen wat de echte waarheid is.

Ook niet allemaal die schrijvers en mediums

De uitspraak;

Er is leven na de dood

betekent voor mij;

zolang als de nabestaande aan de dode Denkt en hem /haar   blijft  gedenken en herinneren,    LEEFT    hij/zij     verder.

 

beste Linda,

Ik weet de Waarheid  niet.

Beste Linda,

Jij moet doen waar jij je goed bij voelt.

Maakt niet uit wat t is

Jij moet je er goed bij voelen

Luister naar je gevoel

 

Jouw lieve moeder is in jou,zoals jij ook in haar bent

Het is de Verbondenheid door Liefde,in zijn PUURSTE vorm en schoonheid       

                en altijd blijvend                                                   zolang jij wilt         

  in die blijvende verbondenheid                       wens ik jou alle kracht en liefde                          jouw lieve moeder te dragen

 

 

 Martien mols

                                     

 

Loves 1
Bewolkt
#2

Lieve Linda, 

Het is een verschrikkelijk gevoel om je dierbaren te verliezen. Ik heb zelf ook mijn vader plotseling verloren. Hij was 54 jaar. Dit is al 19 jaar geleden en soms heb ik ook dromen over hem dat net echt lijkt. Mijn moeder is nu 68 en stervende. Ze ligt op dit moment in een hospice omdat ze niks meer voor haar kunnen doen. Een aantal maanden geleden zijn er verschillende tumoren gevonden in haar galwegen met uitzaaiingen in de lever. Wij als familie hebben er alles aan geprobeerd te doen. Ziekenhuis in en uit en een second opinion, maar dat mocht ook niet baten. Het is zo moeilijk om m'n lieve moeder ineens zo achteruit te zien gaan en moet er mee leren omgaan dit te accepteren wat verschrikkelijk moeilijk is. Ik wil haar niet kwijt, maar toch moeten wij uiteindelijk weer verder. Er komt een moment in ons leven dat de meesten van ons dit ook kunnen doorstaan. Wij als mens blijven hier niet voor eeuwig op deze aarde. Mijn houvast is geloven dat onze zielen wel voor eeuwig bestaat. Ik geloof ook dat we elkaar dan ook zullen tegenkomen in het hiernamaals. Ik heb een kennis die een bijna dood ervaring heeft gehad. Hij lag in een coma van bijna 2 weken en wat hij vertelde is zo facinerend. Ook omdat hij vertelde dat hij op een plek was wat onbeschrijfelijk mooi is en nog echter voelde dan hier op aarde. Dat daar ook een leven is en dat het voelde als thuiskomen. Ik kan niet al zijn woorden onthouden, maar ik geloof dit echt. Ik ben me er ook in gaan verdiepen en begon te zoeken naar meerdere mensen met deze ervaringen en zo kwam ik verschillende tegen op YouTube met soortgelijke verhalen. Ik geloof dat jouw lieve mama op een hele mooie plek zit echt waar omringd door dierbaren die eerder heen zijn gegaan en dat ze wordt omringt door liefde. Ik hoop dat je hier wat aan heb. Het blijft een moeilijk proces, maar op de een of andere manier krijgen wij vanzelf een bovennatuurlijke kracht om verder te gaan. Mocht je haar tegenkomen in je dromen dan is dit ook echt. Onze zielen kunnen elkaar ontmoeten. Er zijn zoveel onverklaarbare dingen, maar als wij dicht bij onszelf kunnen komen, kunnen wij dat ook voelen. Mediteren helpt hierbij ook enorm. Heel veel sterkte lieve Linda, dit is echt niet het einde 

Loves 1
#3

Lieve Linda, wat is het moeilijk te bevatten hè,  als je moeder ineens wegvalt. Ik heb dat ook ervaren, en het is zo'n schrok 

 

Loves 1
hanny1966 Sinds aug. 2016 weduwe na een lange lijdensweg van mijn lief met Lewy Bodys dementie/Parkinson, waarvoor er 24/7 mijn mantelzorg was. Zo eenzaam
afbeelding van hanny1966
Bewolkt
hanny1966 Sinds aug. 2016 weduwe na een lange lijdensweg van mijn lief met Lewy Bodys dementie/Parkinson, waarvoor er 24/7 mijn mantelzorg was. Zo eenzaam
#4

Ook ik verloor mijn lieve moedertje plotsklaps. Wij vonden haar thuis in haar bed, zij was mogelijk al 2 dagen tevoren overleden. Ook al was zij al 90 jaar, nog goed bij de tijd en nog altijd zelfstandig wonend. Dat beeld en die geur (zij lag in een verwarmde slaapkamer)  raak ik nog steeds niet kwijt, terwijl zij in oktober 2014 ons ontviel. Nadat zij door de uitvaartondernemer was opgehaald, hebben wij haar nooit meer mogen zien. Dat is zo bizar.

Een extra en nog groter verdriet was, dat mijn echtgenoot toen ook al enkele jaren dementerend was en hij op 19 augustus 2016 op 74 jarige leeftijd  ook is overleden.  Binnen twee jaar, dubbel verlies, dubbel verdriet en ik kan er niet mee omgaan, ook al probeer ik mijn leven weer op de rit te krijgen. De buitenwereld ziet of merkt niets aan mij. maar eenmaal thuis (alleen) slaat het gemis en verdriet weer ongenadig toe.

Ik ben moe, doodmoe, maar geef er niet aan toe.

Groet Hanny

Loves 1