Papa weg

Op zaterdag 17 december 2016 kregen we het verschrikkelijke nieuws dat papa een hartstilstand had opgelopen tijdens een tour in Engeland. Mijn broer oom en oma gingen direct naar Engeland toe met de privéjet van André rieu.... 

toen we in Engeland aangekomen waren gingen we meteen met een busje naar het ziekenhuis. Mama was er ook. Papa zou uit het slaapmiddel worden gehaald maar weinig succes. Hij bleek in de grootste coma te liggen die je je maar kan voorstellen. Op 22 december overlijd hij in het ziekenhuis in Maastricht (hij was overgeplaatst naar Nederland) en sindsdien heb ik gewoon niet zoveel levens lust meer. Ik heb natuurlijk nog allemaal familie en vrienden maar ik heb heel erg veel verdriet en ik hoopte daar met iemand over te kunnen praten....

Hartjes 2

Er zijn 2 reacties op dit bericht

Wie Troost Mij Forumbeheerder
afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
Wie Troost Mij Forumbeheerder
#1

Beste Lisa,

Gecondoleerd met het verlies van je vader. Ik kan me voorstellen dat er een groot gat in je hart zit.  Fijn dat je wel nog bij hem kon zijn, ook al is dat een schrale troost. Ze zeggen wel eens dat iemand die in coma ligt wel op een of andere manier bewust is van de aanwezigheid van dierbaren. 

Je geeft aan dat je wel familie en vrienden hebt, maar er graag met iemand over wil kunnen praten. Ik maak daaruit op dat je je verhaal eigenlijk niet kwijt kunt bij hen. Praten jullie er wel eens over? Of heb je wel eens aangegeven dat het verdriet bij jou heel hoog zit en dat je niet zoveel zin hebt om dingen te ondernemen? Erover praten is echt heel belangrijk.

Veel sterkte,

Mark
Wie Troost Mij

Loves 0
Ankie55 Getrouwd, moeder van een tiener. Mis mijn ouders heel erg. Mijn vader overleed in Februari 2017, mijn moeder in September 2018.
afbeelding van Ankie55
Licht bewolkt
Ankie55 Getrouwd, moeder van een tiener. Mis mijn ouders heel erg. Mijn vader overleed in Februari 2017, mijn moeder in September 2018.
#2

Lieve Lisa,

Praten over verdriet is niet gemakkelijk, vooral als degenen met wie je het liefst zou willen praten dat niet willen of niet kunnen. Ik ben de oudste in een gezin van 5, en alle 5 verwerken we dingen op onze eigen manier. Mijn vader en ik hadden een hele diepe band met elkaar en uit jouw verhaal begrijp ik dat jij en je vader ook heel veel van elkaar hielden. Het is dus heel begrijpelijk dat we veel verdriet hebben en dat het na twee jaar nog steeds heel heftig kan zijn. Voor jou is het misschien dubbel moeilijk omdat je niet echt afscheid hebt kunnen nemen van je vader. Ik heb dat nog wel kunnen doen. Ik was uit Engeland naar Nederland gegaan toen mijn vader uit het ziekenhuis kwam om op te knappen. Helaas was zijn hart zo verzwakt dat hij nog maar een paar dagen heeft geleefd. Hij is heel rustig overleden, in zijn eigen huis, en ook toen hij niet meer bij bewustzijn was zijn we tegen hem blijven praten. Ik denk net als Mark dat je vader vast wel heeft geweten dat je in het ziekenhuis bij hem bent geweest. Soms, als ik me erg verdrietig voel, dan haal ik mijn foto albums tevoorschijn. Jij hebt vast ook wel fotos die dierbare herinneringen oproepen. Daar denk ik liever aan dan aan zijn laatste dagen.

Je schreef dat je niet zoveel levenslust meer hebt. k herken dat wel, want ik merk dat ik de interesse in mijn werk (dat voordien veel voldoening gaf) steeds minder wordt. Ook heb ik weinig fut om dingen te ondernemen, maar ik wil proberen dit jaar nieuwe interesses te vinden en het verdriet een plaats te geven.  Ik ben blij dat ik  dit forum gevonden heb want het helpt om te lezen hoe anderen hun rouw verwerken.  Reageren op dit forum is eigenlijk ook een vorm van praten. Ik wens je veel sterkte,

Ankie

 

Loves 1