afbeelding van Mijke
Bewolkt

Papa

Aanstaande woensdag is het alweer 14 weken geleden dat mijn moeder mij op mijn werk belde. Normaal gesproken staat mijn telefoon op stil behalve die dag... Iets voor 15.00 belde ze om te zeggen dat mijn vader onderweg was naar het ziekenhuis, waarschijnlijk een tia of cva... Maar in mijn achterhoofd klonken alarmbellen... Mijn vader had precies 8 weken daarvoor de diagnose nierkanker met uitzaaiingen in de longen gekregen. Dit was niet goed. Hoewel mijn moeder bleef zeggen dat ik niet hoefde te komen (uur rijden) ben ik in de auto gestapt en naar huis gegaan ondertussen mijn man op de hoogte gebracht zodat hij wist dat ik weg moest. Een dik uur later loop ik samen met mijn jongere zus de kamer in waar mijn vader ligt. Ik doe de deur open en zie hem liggen. Terminaal onregelmatige ademhaling. Mijn zusje stort volledig in en van dochter rol schiet ik in mijn veel bekendere rol als verpleegkundige. De arts verteld dat er een hersentumor is gevonden en is gaan bloeden... Papa zal komen te overlijden en we kunnen niks meer doen. Ik hoor mijn moeder vragen of hij nog bij kan komen en mijn hoofd schreeuwt alleen maar alsjeblieft niet... Later gaat mijn moeder weg, ze is kapot en wil mijn nog altijd overstuur zusje niet alleen naar huis laten gaan. Ik blijf en beloof te bellen als er iets veranderd. Ondertussen draai ik wat muziek en zing zachtjes mee. Mijn vader ademt rustiger. Wanneer er 2 verpleegkundige binnen komen om hem te verzorgen vraag ik of ik dat niet zelf mag doen en gelukkig kan dit. We zorgen er voor dat hij op zijn andere zij ligt. Daarna ademt hij rustiger en kijk ik wat tv en bel ik met mijn beste vriendin. Vanuit mijn ooghoek zie ik mijn vader schokken en bel ik de verpleging. Ze twijfelt of dit spiertrekkingen zijn of een epileptisch insult maar voor ze nog wat kan zeggen zie ik het gelaat van papa veranderen. Direct pak ik mijn telefoon en bel mijn moeder dat ze meteen moet komen. Ik app met de beste vrienden van mijn ouders dat ze mama moeten gaan halen. Dan gaat het snel... Ik blijf praten dat papa echt moet wachten op mama en mijn zusje. Heb mijn hoofd en armen om hem heen geslagen en ineens is het stil... Geen zucht meer, geen hartslag 20 minuten na mijn telefoontje. Ik krijg op dat moment een appje van de beste vrienden of ze nog wel op tijd zijn maar krijg het niet over mijn hart om te antwoorden. Nadat ik de verpleging weer heb gebeld loop ik naar de lift om mijn moeder, zusje en vrienden op te vangen. Ik hoef niets meer te zeggen als ze de lift uit stappen... Mijn moeder is kapot van verdriet, zusje sluit zich voor alles af. Daarna moet ik het mijn kinderen vertellen waarvan de oudste 7 is en heel goed begrijpt wat dit betekend. Hij huilt, is boos en rouwt direct om zijn grote vriend. Na al die weken heb ik nog niet kunnen huilen, even een traan bij de uitvaart maar meer niet. Het lijkt alsof iedereen huilt en verdrietig is maar ik kom niet bij mijn eigen verdriet. Ik mis mijn vader onwijs, laatste weken wij hadden een goed contact... Toch voelt het alsof ik nog altijd op een afstand sta mee te kijken... Herkent iemand dit?
Hartjes 1

Er zijn 2 reacties op dit bericht

afbeelding van Dennis B
Licht bewolkt
#1
Naar zo als ik dit lees. Dat verdriet komt later wel weer terug naarmate tijd verstrijkt... :( Helaas. Sterkte !
Loves 1
afbeelding van Uiver
Licht bewolkt
#2
Sterkte Mijke Ik heb het zelfde als jij mijn moeder is 6 weken gelden overleden heb ook aardig wat meegemaakt in het ziekenhuis maar ik merk bij alles wat ik doe zij meekijkt op afstand. met dat verdriet komt het wel goed geef het een plaatsje . Praat er met een onafhangkelijk iemand over heeft mij ook geholpen ik hield ook zielsveel van mijn moeder nogmaals sterkte met alles
Loves 0