afbeelding van Eysh
Bewolkt

Papa

Ik ben op 12 februari mijn papa verloren, hij was 81. Maar niemand had zijn dood zien aankomen op dat moment. 24 uur na zijn opname in het ziekenhuis is hij overleden terwijl de dokter s avonds zei u moet zich niet ongerust maken dat doe ik ook niet. En om vijf uur s morgens belde er iemand van t ziekenhuis die eerst wat over de reden van zijn opname bezig was om dan te eindigen met niemand had het verwacht maar uw vader is net overleden. De wereld stortte in, vanaf dat moment ben ik in een soort van automatische piloot gegaan, na 1 week moest ik al terug gaan werken. Maar heb het gevoel dat ik het nu steeds maar moeilijker vind, ik blijf met vragen zitten en huilbuien.ik vraag me af wanneer dit gevoel gaat beteren, ben nu ook bang om mijn mama te verliezen,  heb geen broers of zussen.

Huilen, het doet pijn.

Hartjes 2

Er is 1 reactie op dit bericht

Wie Troost Mij Forumbeheerder
afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
Wie Troost Mij Forumbeheerder
#1

Beste Eysh,

Gecondoleerd met het verlies van je vader. En bedankt voor het delen van jouw verhaal op Wie Troost Mij. 

Ik kan me voorstellen dat je even niet weet waar je met je verdriet heen moet. Ik kan ook begrijpen dat het moeilijk is om heirover met je moeder te praten, omdat zij natuurlijk ook haar eigen verdriet heeft. Toch is het denk ik wel belangrijk om in gesprek te blijven met haar, en herinneringen te delen.

Zijn er vrienden of collega's waarmee je hierover kan praten? Je geeft aan dat je na een week alweer moest werken, maar ik lees ook uit jouw verhaal dat je hier eigenlijk nog niet klaar voor was. Is het mogelijk om met je leidinggevende te kijken wat er nu voor jou mogelijk is?

Ik wens je veel sterkte,

Mark
Wie Troost Mij

Loves 0