afbeelding van Paulinja
Bewolkt

Overleden moeder, terminale vader. Wat nu?

Dag allemaal, Wat fijn dat jullie mijn berichtje lezen. Ik ben Pauline, 23 jaar. Via een tip van mn psycholoog ben ik hier terecht gekomen. Sinds bijna 3 jaar staat mijn leven op z'n kop. We waren op vakantie in Italië toen mijn vader op de ena laatste dag bloed heeft geplast. Na vele onderzoeken bleek er helaas dat er een tumor op z'n nier zat. Deze was ingekapseld en niet uitgezaaid. Hij is toen geopereerd en ja toen dachten ze dat alles weer goed was. Tot februari 2018,er bleken toch uitzaaiingen te zitten in zijn botten, die in oktober 2017 al te zien waren achteraf. Na veel gedoe met het ziekenhuis, verkeerde scans, gebroken botten en fouten zijn we bijna 3 jaar verder en wonder boven wonder leeft hij nog. Wel is hij nu uitbehandeld en heeft hij ernstig hartfalen erbij. De artsen weten niet hoe lang hij nog heeft maar we genieten met de dag. Ook kregen we in augustus 2018 te horen dat mijn moeder kleincellige longkanker had. Een grote tumor en uitzaaiingen. Na palliatieve chemo en een poging tot bestralingen (wat vroegtijdig is afgekapt omdat de tumor als een gek begon op te zwellen en alles dichtdrukte waardoor ze bijna stikte). Op 19 december 2018 is zij bijna gestikt in de ochtend en hebben mijn zusje en ik haar gevonden. Toen later die dag kregen we te horen dat ze nog 2 dagen tot maximaal 2 weken te leven had. Toch heeft zij het tot 7 maart volgehouden en is toen overleden. Op dit moment staat mijn leven nog steeds onderste boven. Ik probeer een soort van mijn studie te halen en toch mijn eigen leven ook te hebben maar het is lastig. Zeker omdat het leven van iedereen door gaat en dat van mij stil staat. Opmerkingen van mensen waar je niet op zit te wachten etc. ('heb je soms niet dat je denkt ga maar, want je hebt zoveel pijn. Ja hij lijdt alleen maar voor jullie. Dat is zo egoistisch van jullie. Etc) Hoe gaan jullie daar mee om? Ik heb hele lieve vrienden die mij steunen maar ik merk dat zij soms mij niet begrijpen. Wat heel logisch is omdat het geen normale situatie is. Ik hoop hier mensen te vinden die ongeveer hetzelfde mee maken en ik mee kan praten. Niet persee over dit onderwerp, maar ik mis iemand die (zoals mijn psycholoog zegt) in dezelfde fase van volwassen worden zit als ik. Groet! Pauline
Hartjes 0

Er zijn 2 reacties op dit bericht

afbeelding van luukg
Zonnig
#1
Beste Pauline, wat een ongelofelijk verhaal. Je geeft aan dat jouw leven stilstaat en het leven van anderen doorgaat, dit herken ik. Alweer bijna drie jaar geleden is mijn vader overleden, ik was toen 22 jaar. Zelf zat en zit ik nog in de studie, welke wat vertraging heeft opgelopen. Uiteindelijk is je studie heel belangrijk, maar soms heb je tijd nodig voor jezelf om er überhaupt een succes van te kunnen maken. Je geeft aan niet begrepen te worden, dit lijkt mij logisch gezien jouw situatie enorm heftig is. Het is bijna onmogelijk voor een ander om jouw pijn te voelen. Daarnaast is het voor anderen niet iets wat hen dagelijks bezig houdt. De opmerkingen van anderen lijken mij heel erg pijnlijk, ik heb niet in een vergelijkbare situatie gezeten wat dat betreft. Ik. Mocht je desalniettemin de behoefte hebben om is een keer in gesprek te gaan, dan zou ik dit ook heel fijn vinden. Groet, Luuk
Loves 0
#2
Heel veel sterkte Pauline
Loves 0