Zonnig

Ouders overleden

Hallo,

10 jaar geleden is mijn vader overleden aan slokdarmkanker. Hij voelde zich al een poosje niet zo lekker, maar de huisarts zag de ernst van de situatie niet in. Uiteindelijk kwamen ze er te laat achter bij een onderzoek. Ik was toen 23 jaar. Hij hoorde het in januari en wou graag thuis verzorgd worden, wat mijn moeder, mijn 2 zussen en ik ook gedaan hebben tot halverwege Juni, de maand waarin hij door de gevolgen van kanker is overleden. We hebben hem van een sterke volwassen man zien veranderen in een soort kind dat zelf niets meer kon. Die ooit zo'n grote man, daar was niet meer van over. Sporen van pijn en aftakeling waren duidelijk te zien bij zijn dood. Hij is in de ochtend, op Vaderdag,  alleen overleden. We hadden het er allemaal moeilijk mee, vooral mijn moeder. De vrouw die altijd voorop stond en alles regelde, was nu een afhankelijke vrouw geworden. Er volgde een moeilijke tijd, met financiële problemen. We moesten zelf ons huis verlaten. We hebben bovenop de dood van mijn vader een zware tijd gehad. Maar na regen komt zonneschijn.. 10 jaar later zijn mijn zussen en ikzelf gelukkig met een partner en hebben we allemaal 1 dochter. Mijn moeder wou nooit meer een andere man, en ondanks dat ze de dood van mijn vader nog steeds niet helemaal verwerkt had, probeerde ze haar best te doen. En was ze op haar manier gelukkig. Ze was dolgelukkig met haar kleinkinderen. Van mijn dochter was ze de oppasoma. Mijn moeder was altijd al te dun geweest. Maar de laatste maanden begon het toch steeds meer op te vallen. Ze zei zelf altijd dat ze zich goed voelde en dat er niks aan de hand was. Toch merkten we dat dingen haar te veel werden. Het oppassen ging bijna niet meer. Zo bleek later, dat ze als mijn dochter op school was, uren lag te slapen op de bank. We probeerden haar bij de dokter te krijgen. Ik dacht zelf dat ze niet goed voor zichzelf zorgde als we er niet bij waren. Op 1e paasdag, 1 april, vorig jaar heeft ze mijn zus smorgens gebeld dat ze niet meer kon opstaan. De ambulance heeft haar meegenomen en in het ziekenhuis hebben ze allerlei onderzoeken gedaan. Ze bleek heel erg ziek te zijn.. Longkanker, met uitzaaiingen. Ze konden haar niet meer genezen. Onze wereld stond weer stil.. Ze is iets later naar een verzorgingstehuis gegaan, ik heb vrij genomen van mijn werk, en 3 weken lang zijn we elke dag bij haar geweest. Ze ging steeds sneller achteruit. Kreeg het steeds benauwder. Kreeg zuurstof en morfine. 17 april heeft ze haar 58e verjaardag mogen vieren. 24 april heeft ze in bijzijn van mijn zusje, mijn vriend en mijzelf haar laatste adem uitgebazen om 4u in de nacht. Ze heeft het nooit kunnen accepteren..  De lijkschouwer, een oudere man, heeft ons verteld dat hij zijn beroep al erg lang uitvoerde, maar dat hij nog nooit had meegemaakt dat de lichaam van een persoon, in mijn moeders staat, er zo bij lag. Vel over been, letterlijk. Zo sterk was ze en zo erg heeft ze haar best gedaan bij ons te blijven, tot ze echt niet meer kon... Het is nu bijna een jaar geleden, maar ik heb het er nog zo moeilijk mee. Ik ben ongeveer 3 weken later weer gaan werken. De wereld ging verder alsof ze nooit was overleden. Mensen houden eerst nog rekening met je, daarna zijn ze het vergeten.. Maar voor mij is het nog als de dag van gister. Mijn vader en moeder, ze zijn nu samen. Maar wij moeten zonder ze......

Hartjes 1

Er zijn 7 reacties op dit bericht

afbeelding van Mir85
Licht bewolkt
#1

Wat erg voor jou en je zus je beide ouders zo jong al te moeten missen. Aankomende mei is het een jaar geleden dat mijn moeder overleed. Ze is 65 geworden, ouder dan jouw moeder maar in mijn ogen ook veel te jong....ze overleed onverwachts aan alvleesklierkanker, 6 weken na de diagnose. Mijn zusje zwanger van haar 1e kindje, ik zwanger van de 2e. Ik mis haar enorm en het voelt voor mij ook als de dag van gisteren. Ik sta er mee op en ga er mee naar bed, niet altijd verdrietig, soms weer wel. Het gemis zal nooit over gaan. Het werken en de alledaagse dingen die "gewoon" maar weer doorgaan....heel herkenbaar. Heel fijn dat je er elke dag voor haar hebt kunnen zijn, hoe verdrietig ook hoop ik dat je daar goed op terug kan kijken. Ik wens jou en je zus veel sterkte nu en in de toekomst.

Groet Mirjam

 

Loves 2
#2

Hoi, 

Ik. las je verhaal met herkenning en een brok in mijn keel.  Min vader is 10 jaar geleden ook overleden en mijn moeder nu sinds een maand ook.  Aan kanker net als jouw moeder. Ik mis haar ook zo erg, en tegelijk ben ik blij dat haar lijdensweg nu over is.  Want wat was het zwaar.  En verschrikkelijk om zo'n  sterke onafhankelijke vrouw te zien lijden en aftakelen. Ik kan je geen raad geven want ik weet het zelf allemaal niet. Maar ik leef met je mee want ik mis mijn vader nog elke dag en dat is in 10  jaar niet veel verandert. Mijn moeder was mijn alles en ik weet ook niet hoe ik verder moet.  Maar het moet inderdaad.  Iedereen gaat door,  nu al zelfs . Alleen ik sta stil.  De wees,  zo voel ik mij. 

Loves 2
afbeelding van Stephanie ..
Licht bewolkt
#3

Hoi, 

Wat een herkenning toen ik jouw verhaal las! Mijn vader is bijna 4 jaar geleden overleden aan slokdarmkanker, 6 maanden na de diagnose. Afgelopen jaren veel voor mn moeder klaar gestaan en met van alles geholpen. Aantal weken geleden hoorden we dat mijn moeder longkanker heeft met uitzaaiingen, wordt niet meer beter, traject met bestralingen etc begint opnieuw. Drukke en emotionele tijd want ben ook zwanger van 2e kindje. 

Maar terug naar jou verhaal. Je hebt veel mee gemaakt de afgelopen jaren. Hoe oud ben je nu? En hoe ervaar je het om te leven zonder ouders terwijl je zelf een gezin hebt? 

Ik hoop dat je toch veel Steun uit je omgeving en vrienden en familie hebt mogen ontvangen, ook al gaat voor andere mensen het leven door terwijl het voor jullie zo is veranderd. 

Heel veel sterkte met het verwerken van dit grote verlies!

Loves 0
Zonnig
#4
Mir85 schreef op Zondag 14 april 2019 22:08
Wat erg voor jou en je zus je beide ouders zo jong al te moeten missen. Aankomende mei is het een jaar geleden dat mijn moeder overleed. Ze is 65 geworden, ouder dan jouw moeder maar in mijn ogen ook veel te jong....ze overleed onverwachts aan alvleesklierkanker, 6 weken na de diagnose. Mijn zusje zwanger van haar 1e kindje, ik zwanger van de 2e. Ik mis haar enorm en het voelt voor mij ook als de dag van gisteren. Ik sta er mee op en ga er mee naar bed, niet altijd verdrietig, soms weer wel. Het gemis zal nooit over gaan. Het werken en de alledaagse dingen die "gewoon" maar weer doorgaan....heel herkenbaar. Heel fijn dat je er elke dag voor haar hebt kunnen zijn, hoe verdrietig ook hoop ik dat je daar goed op terug kan kijken. Ik wens jou en je zus veel sterkte nu en in de toekomst.

Groet Mirjam

Dankjewel voor je berichtje. Jij ook veel sterkte!

Loves 0
Zonnig
#5
Dirkje52 schreef op Woensdag 17 april 2019 21:57
Hoi, 

Ik. las je verhaal met herkenning en een brok in mijn keel.  Min vader is 10 jaar geleden ook overleden en mijn moeder nu sinds een maand ook.  Aan kanker net als jouw moeder. Ik mis haar ook zo erg, en tegelijk ben ik blij dat haar lijdensweg nu over is.  Want wat was het zwaar.  En verschrikkelijk om zo'n  sterke onafhankelijke vrouw te zien lijden en aftakelen. Ik kan je geen raad geven want ik weet het zelf allemaal niet. Maar ik leef met je mee want ik mis mijn vader nog elke dag en dat is in 10  jaar niet veel verandert. Mijn moeder was mijn alles en ik weet ook niet hoe ik verder moet.  Maar het moet inderdaad.  Iedereen gaat door,  nu al zelfs . Alleen ik sta stil.  De wees,  zo voel ik mij.

Dankjewel voor je berichtje. Het is moeilijk, maar het leven gaat idd gewoon verder.. Ze willen vast dat we gelukkig zijn en wat van ons leven maken. Het enige wat we nog kunnen doen, dat ze trots op ons zouden zijn. Veel sterkte.

Loves 0
Zonnig
#6
Stephanie .. schreef op Zondag 5 mei 2019 09:46
Hoi, 

Wat een herkenning toen ik jouw verhaal las! Mijn vader is bijna 4 jaar geleden overleden aan slokdarmkanker, 6 maanden na de diagnose. Afgelopen jaren veel voor mn moeder klaar gestaan en met van alles geholpen. Aantal weken geleden hoorden we dat mijn moeder longkanker heeft met uitzaaiingen, wordt niet meer beter, traject met bestralingen etc begint opnieuw. Drukke en emotionele tijd want ben ook zwanger van 2e kindje. 

Maar terug naar jou verhaal. Je hebt veel mee gemaakt de afgelopen jaren. Hoe oud ben je nu? En hoe ervaar je het om te leven zonder ouders terwijl je zelf een gezin hebt? 

Ik hoop dat je toch veel Steun uit je omgeving en vrienden en familie hebt mogen ontvangen, ook al gaat voor andere mensen het leven door terwijl het voor jullie zo is veranderd. 

Heel veel sterkte met het verwerken van dit grote verlies!

Vreemd om te lezen dat jij zo ongeveer hetzelfde mee gemaakt hebt.. Ik ben nu 34 jaar. Ik mis mijn ouders heel erg, soms heb ik vragen waarop alleen zij nog kunnen antwoorden. Of wil ik mijn moeder even bellen en realiseer ik mij opeens dat dat niet meer kan. Mijn dochter is nu 5 jaar, ik probeer sterk te zijn vooral voor haar. En besef mij dat ik er verder toch niks aan kan veranderen. Dit is het leven, op een dag ben je dood. Ook dat realiseer ik mij meer dan ooit.. 

Heel veel sterkte met het verlies van je vader en met de ziekte van je moeder. Een zware tijd...

 

Loves 0
afbeelding van Stephanie ..
Licht bewolkt
#7
M.2404 schreef op Zondag 5 mei 2019 11:20
Stephanie .. schreef op Zondag 5 mei 2019 09:46
Hoi, 

Wat een herkenning toen ik jouw verhaal las! Mijn vader is bijna 4 jaar geleden overleden aan slokdarmkanker, 6 maanden na de diagnose. Afgelopen jaren veel voor mn moeder klaar gestaan en met van alles geholpen. Aantal weken geleden hoorden we dat mijn moeder longkanker heeft met uitzaaiingen, wordt niet meer beter, traject met bestralingen etc begint opnieuw. Drukke en emotionele tijd want ben ook zwanger van 2e kindje. 

Maar terug naar jou verhaal. Je hebt veel mee gemaakt de afgelopen jaren. Hoe oud ben je nu? En hoe ervaar je het om te leven zonder ouders terwijl je zelf een gezin hebt? 

Ik hoop dat je toch veel Steun uit je omgeving en vrienden en familie hebt mogen ontvangen, ook al gaat voor andere mensen het leven door terwijl het voor jullie zo is veranderd. 

Heel veel sterkte met het verwerken van dit grote verlies!

Vreemd om te lezen dat jij zo ongeveer hetzelfde mee gemaakt hebt.. Ik ben nu 34 jaar. Ik mis mijn ouders heel erg, soms heb ik vragen waarop alleen zij nog kunnen antwoorden. Of wil ik mijn moeder even bellen en realiseer ik mij opeens dat dat niet meer kan. Mijn dochter is nu 5 jaar, ik probeer sterk te zijn vooral voor haar. En besef mij dat ik er verder toch niks aan kan veranderen. Dit is het leven, op een dag ben je dood. Ook dat realiseer ik mij meer dan ooit.. 

Heel veel sterkte met het verlies van je vader en met de ziekte van je moeder. Een zware tijd...

Begrijpelijk dat je je ouders zo erg mist. Inderdaad de gewone dingen als ‘even bellen’ wat niet meer kan, is juist zo confronterend. 

Knap van je dat je toch het beste ervan probeert te maken ondanks je grote verliezen. Ik hoop dat je veel geluk uit je eigen dochtertje kunt halen. 

Heel veel sterkte! En bedankt! 

 

Loves 0