Zonnig

Ouders overleden

Hallo,

10 jaar geleden is mijn vader overleden aan slokdarmkanker. Hij voelde zich al een poosje niet zo lekker, maar de huisarts zag de ernst van de situatie niet in. Uiteindelijk kwamen ze er te laat achter bij een onderzoek. Ik was toen 23 jaar. Hij hoorde het in januari en wou graag thuis verzorgd worden, wat mijn moeder, mijn 2 zussen en ik ook gedaan hebben tot halverwege Juni, de maand waarin hij door de gevolgen van kanker is overleden. We hebben hem van een sterke volwassen man zien veranderen in een soort kind dat zelf niets meer kon. Die ooit zo'n grote man, daar was niet meer van over. Sporen van pijn en aftakeling waren duidelijk te zien bij zijn dood. Hij is in de ochtend, op Vaderdag,  alleen overleden. We hadden het er allemaal moeilijk mee, vooral mijn moeder. De vrouw die altijd voorop stond en alles regelde, was nu een afhankelijke vrouw geworden. Er volgde een moeilijke tijd, met financiële problemen. We moesten zelf ons huis verlaten. We hebben bovenop de dood van mijn vader een zware tijd gehad. Maar na regen komt zonneschijn.. 10 jaar later zijn mijn zussen en ikzelf gelukkig met een partner en hebben we allemaal 1 dochter. Mijn moeder wou nooit meer een andere man, en ondanks dat ze de dood van mijn vader nog steeds niet helemaal verwerkt had, probeerde ze haar best te doen. En was ze op haar manier gelukkig. Ze was dolgelukkig met haar kleinkinderen. Van mijn dochter was ze de oppasoma. Mijn moeder was altijd al te dun geweest. Maar de laatste maanden begon het toch steeds meer op te vallen. Ze zei zelf altijd dat ze zich goed voelde en dat er niks aan de hand was. Toch merkten we dat dingen haar te veel werden. Het oppassen ging bijna niet meer. Zo bleek later, dat ze als mijn dochter op school was, uren lag te slapen op de bank. We probeerden haar bij de dokter te krijgen. Ik dacht zelf dat ze niet goed voor zichzelf zorgde als we er niet bij waren. Op 1e paasdag, 1 april, vorig jaar heeft ze mijn zus smorgens gebeld dat ze niet meer kon opstaan. De ambulance heeft haar meegenomen en in het ziekenhuis hebben ze allerlei onderzoeken gedaan. Ze bleek heel erg ziek te zijn.. Longkanker, met uitzaaiingen. Ze konden haar niet meer genezen. Onze wereld stond weer stil.. Ze is iets later naar een verzorgingstehuis gegaan, ik heb vrij genomen van mijn werk, en 3 weken lang zijn we elke dag bij haar geweest. Ze ging steeds sneller achteruit. Kreeg het steeds benauwder. Kreeg zuurstof en morfine. 17 april heeft ze haar 58e verjaardag mogen vieren. 24 april heeft ze in bijzijn van mijn zusje, mijn vriend en mijzelf haar laatste adem uitgebazen om 4u in de nacht. Ze heeft het nooit kunnen accepteren..  De lijkschouwer, een oudere man, heeft ons verteld dat hij zijn beroep al erg lang uitvoerde, maar dat hij nog nooit had meegemaakt dat de lichaam van een persoon, in mijn moeders staat, er zo bij lag. Vel over been, letterlijk. Zo sterk was ze en zo erg heeft ze haar best gedaan bij ons te blijven, tot ze echt niet meer kon... Het is nu bijna een jaar geleden, maar ik heb het er nog zo moeilijk mee. Ik ben ongeveer 3 weken later weer gaan werken. De wereld ging verder alsof ze nooit was overleden. Mensen houden eerst nog rekening met je, daarna zijn ze het vergeten.. Maar voor mij is het nog als de dag van gister. Mijn vader en moeder, ze zijn nu samen. Maar wij moeten zonder ze......

Hartjes 0

Er zijn 2 reacties op dit bericht

afbeelding van Mir85
Licht bewolkt
#1

Wat erg voor jou en je zus je beide ouders zo jong al te moeten missen. Aankomende mei is het een jaar geleden dat mijn moeder overleed. Ze is 65 geworden, ouder dan jouw moeder maar in mijn ogen ook veel te jong....ze overleed onverwachts aan alvleesklierkanker, 6 weken na de diagnose. Mijn zusje zwanger van haar 1e kindje, ik zwanger van de 2e. Ik mis haar enorm en het voelt voor mij ook als de dag van gisteren. Ik sta er mee op en ga er mee naar bed, niet altijd verdrietig, soms weer wel. Het gemis zal nooit over gaan. Het werken en de alledaagse dingen die "gewoon" maar weer doorgaan....heel herkenbaar. Heel fijn dat je er elke dag voor haar hebt kunnen zijn, hoe verdrietig ook hoop ik dat je daar goed op terug kan kijken. Ik wens jou en je zus veel sterkte nu en in de toekomst.

Groet Mirjam

 

Loves 0
#2

Hoi, 

Ik. las je verhaal met herkenning en een brok in mijn keel.  Min vader is 10 jaar geleden ook overleden en mijn moeder nu sinds een maand ook.  Aan kanker net als jouw moeder. Ik mis haar ook zo erg, en tegelijk ben ik blij dat haar lijdensweg nu over is.  Want wat was het zwaar.  En verschrikkelijk om zo'n  sterke onafhankelijke vrouw te zien lijden en aftakelen. Ik kan je geen raad geven want ik weet het zelf allemaal niet. Maar ik leef met je mee want ik mis mijn vader nog elke dag en dat is in 10  jaar niet veel verandert. Mijn moeder was mijn alles en ik weet ook niet hoe ik verder moet.  Maar het moet inderdaad.  Iedereen gaat door,  nu al zelfs . Alleen ik sta stil.  De wees,  zo voel ik mij. 

Loves 0