afbeelding van Nikki
Licht bewolkt

Onze lieve Mama

Anderhalf jaar geleden is onze lieve Mama overleden,64 jaar en we zagen het niet aankomen.

Op maandag 21 mei 2012 hadden we nog contact met haar en vertelde ze dat ze zich niet lekker voelde en wij dachten nog dat het aan haar suiker lag.

Dinsdag 22 mei 2012 ging ik s'morgen naar mijn vriendin om een leuke dag te hebben,toen ik werd gebeld door mijn jongste zusje helemaal in paniek,dat ze onze moeder niet kon bereiken.

Ik zei nog tegen haar,ga naar toe en als er wat is 112 bellen.

Even daarna kreeg ik een telefoontje dat ze een hersenbloeding had gehad en ondertussen hield ze ons op de hoogte van hoe en wat,en even na 10 uur kregen we telefoon dat ze was overleden,het is en blijft nog onwerklijk

Hartjes 0

Er zijn 8 reacties op dit bericht

#1

Op 16 mei vorig jaar in 2014 is mijn lieve moeder plotseling overleden. In haar eigen huis, op haar eigen bank zonder dat er iemand bij haar was.

De dokter had het over een hartstilstand. De dag ervoor was ik nog bij haar geweest en hadden we gezellig in de tuin, het was prachtig weer, wat zitten kletsen en wat zitten drinken.

De leegte is groot die ze achterlaat en soms voel ik mij heel verdrietig en kan het verdriet metniemand delen want je denkt dat anderen daar niet op zitten te wachten. Heeft rouwverwerking nog zin na zoveel tijd? Want ik wil heel graag verder leven met een fijn gevoel.

Hoelang duurt rouwen gemiddeld?

Wie kan me tips geven?

Loves 0
#2

Hallo,

Misschien een ongebruikelijke vraag, maar ik denk dat ik niet de enige be Dus daarom stel ik hem maar gewoon.

Wameneer zou jij naar een rouwverwerkingstherapeut gaan ook als je verlies al wat langer geleden is?

ik vraag het mezelf namelijk af of ik nog hulp nodig heb en ben benieuwd wat jullie ervaring/mening is?

groetjes,

Heleen

 

Loves 0
#3

Hallo ,

Mijn moeder is acht weken geleden van ons gegaan.naar een heel kort ziektebed van drie weeken.er was longkanker geconstateerd met uitzaingen in de lever..en wij hebben mijn moeder drie weeken lang 24 uur thuis mogen verzorgen.waar ze thuis in onze armen is overleden.als ik hier lees voel ik mij niet meer zo alleen.ik heb zekker ook een gezin wat lief achter mij stast.maar de vragen en het verdriet blijft!! De meeste mensen denken dat het nu wel over moet zijn.ze snapen niet dat mijn verdriet herl diep zit....ik voel echt met jullie me..en wens jullie lle heel veel sterkte...smiley cry

Loves 0
#4

Hallo allemaal,

Mijn moeder is 4 weken geleden overleden plotseling,69 jaar, waarschijnlijk een hartstilstand. Mijn oudste broer heeft haar in de keuken gevonden. Het was zon lieve vrouw en zorgzame moeder.  Was nog dezelfde dag met haar weggeweest en 16:45 vertrokken. Half uur later moet t zijn gebeurd onder t eten koken. Twee weken vh overlijden had ze haar beste vriendin verloren agv lang ziekbed reuma. Ik vind het zo onwerkelijk. Mijn vader is op 57  jarige leeftijd overlijden aan prostaatkanker....daar zag je t aankomen. Dit niet. Kan t bijna niet bevatten. Ik vroeg me af of Sammy of jij het ook herkent dat emoties soms achterwege blijven. Lijkt ahw niet door te dringen. Troost me met de gedachte dat ze geen pijn heeft geleden, maar de gedachte dat we haar nooit meer zullen zien doet heel veel pijn. Vraag me af of jullie n.a.v. het verlies vjullie dierbaren ook anders zijn gaan denken over de dood, of er nog iets is, etc. Morgen beginnen met werken weer. Zie er tegen op. Heel veel sterkte allemaal met t verwerken van jullie verlies. X

Loves 0
#5

Mijn moeder is afgelopen 22 juli overleden aan ernstige vorm van COPD. Ze had er vaker voor in het siekenhuis gelegen, maar totaal niet verwacht dat dit het einde was.. Ik had haar 2 jr niet gezien, toen ik bij haar bed kwam herkende ze me niet meer. Ik ben de hele nacht bij haar gebleven zonder een oog dicht te doen. Om 06.35 stopte ze met ademen en raakte ik compleet in paniek. Ik ramde op de noodknop en rende naar de nachtzusters, maar ze konden niks meer voor haar doen.

Vanaf dat moment speelt iedere nacht weer die hele gebeurtenis zich opnieuw af. Het word alleen maar erger , zelfs overdag en ik weet niet hoe ik ermee om moet gaansmiley cry

Loves 0
#6

herkenbaar wat je zegt over dat je het gevoel hebt dat je leven nooit meer hetzelfde wordt! ook ik heb dat gevoel nog steeds elke dag. Ik ben in december 2012 mijn moeder verloren, na een ziekbed van een maand. Mijn moeder heeft heel veel voor mij gedaan, altijd voor me klaargestaan, want heb nogal wat meegemaakt in mijn leven.  Het is een verdriet wat nooit meer over gaat en wat ik na 1,5 jr nog steeds niet kan plaatsen. Als ik naar mijn papa kijk die inmiddels 76 is en dus alleen is achtergebleven, huil ik nog steeds heel hard, elke x weer ... Het leven wordt idd nooit meer hetzelfde....ik ben nu 46 en heb ook nog last van de overgang wat het allemaal niet gemakkelijker maakt! sterkte!

Loves 0
#7

Beste Nikki,

helaas weet ik hoe het voelt om je moeder plotseling te verliezen. Ook mijn moeder is op 64 jarige leeftijd totaal onverwachts gestorven aan een hartstilstand. Ze was een gezonde vrouw en stond nog volop in het leven. Ze had de dag voor haar dood last van haar borst en bovenarm en was naar de HAP geweest. Daar is ze weggestuurd met spierpijn. Raar vonden we maar toevallig had ze dag daarvoor met zware tassen gesjouwd. Zelf dacht ze ook dat het daar van was. Een dag later was ze dood, mijn zus heeft haar dood in huis gevonden. We troosten ons met het idee dat ze niet geleden heeft omdat ze volgens de huisarts gelijk weg was. Maar dat maakt het verdriet en gemis er niet minder om. Mijn moeder was mijn alles, we belden elkaar iedere dag, zagen elkaar een paar x per week en ze stond altijd voor ons klaar. (M'n 2 zussen en ik en haar 2 kleinkinderen, eigenlijk stond ze voor iedereen klaar) Het is vandaag 7 weken geleden en nog altijd kan ik het niet geloven en niet bevatten dat ze er niet meer is. Ik mis haar in alles en denk niet dat m'n leven ooit nog hetzelfde word. Ik hoop dat het verdriet ooit minder word? 

Loves 0
afbeelding van diesel
Storm
#8

mijn moeder is net 3 maanden geleden overleden. ik kom niet vooruit. heb zoveel verdriet. ik kan me niet voorstellen dat ze nooit meer terugkomt. ik heb lieve mensen om me heen maar voel me toch eenzaam en alleen met mijn verdriet. wie herkent dit?

Loves 0