Esmeeeefting Ik ben Esmee 24 jaar oud en samenwonend met mijn vriend. Op 15 augustus ben ik onverwachts en heel plotseling mijn lieve moeder verloren.
afbeelding van Esmeeeefting
Bewolkt
Esmeeeefting Ik ben Esmee 24 jaar oud en samenwonend met mijn vriend. Op 15 augustus ben ik onverwachts en heel plotseling mijn lieve moeder verloren.

Onverwacht overlijden

Lieve leden, 

 

Op 15 augustus 2018 ben ik geheel plotseling en onverwacht mijn moeder verloren. Ze is gestorven aan een hartstilstand en was 58 jaar. Ze was niet alleen mijn moeder maar tegelijkertijd ook mijn steun en toeverlaat. Mijn vriend heeft mij moeten vertellen dat mijn moeder was overleden omdat ik aan het werk was en moeilijk bereikbaar was op dat moment. Hij zit in een positie van onmacht want het enige wat ik wil kan hij niet geven en dat is dat mijn moeder terug komt. 

Ik herken dat de eerste fase ongeloof is en dat er totaal van alles langs je heen gaat wat er nou werkelijk is gebeurt. Echter merk ik nu pas dat mijn dagen zwaarder en zwaarder worden.. Het gemis is zo ontzettend groot. Dagen lijken donker, en het besef komt nu pas. Ik heb gelukkig lieve familie, mijn vriend en vriendinnen om mij heen. Echter is het zo dat mijn vriendinnen alles goed bedoelen maar zich gelukkig niet in mijn gevoel herkennen of de situatie ook maar enigsinds begrijpen, omdat hun het gelukkig niet hebben mee gemaakt. Ik merk dat ik dit heel moeilijk vind, is dit herkenbaar voor meerdere mensen?

Hoe gaan jullie om met verlies van een ouder? Waar halen jullie positiviteit uit?

 

Lieve groeten, 

Esmee

Hartjes 1

Er zijn 9 reacties op dit bericht

Charissa137 Jonge vrouw van 20 jaar met veel vragen over hoe te leven zonder ouder(s)
afbeelding van Charissa137
Bewolkt
Charissa137 Jonge vrouw van 20 jaar met veel vragen over hoe te leven zonder ouder(s)
#1

Hallo Esmee,

Ik herken dit ENORM..

Ik ben vorig jaar mijn moeder verloren en ik vind het heel erg lastig om hulp en/of medeleven van een ander te accepteren en ik krijg het dan ook steeds vaker moeilijker met het idee dat mijn moeder nooit meer terug gaat komen.

Ik heb heel erg veel steun van mijn vriendinnen gehad en ik heb zoveel mogelijk gedaan om er maar niet aan te denken en daar ervaar ik nu veel problemen mee.. Ik ben er namelijk echt voor weggelopen omdat ik bang was om het er over te hebben ik woon nu ook samen sinds September met mijn vriend en hij is ook een grote steun geweest vooral in het begin met het verlies..

Maar niemand kan of wil de plek innemen van een moeder en er is dan ook niemand die echt durft te zeggen hoe het gaat want het gaat niet goed, je kan je niet goed voelen wanneer je net je moeder bent verloren en wanneer iemand vraagt hoe het met je gaat..  vraag je dan af: vraagt iemand dit omdat hij/zij daadwerkelijk wil weten hoe het met je gaat of omdat dit is wat mensen doen wanneer je net afscheid van iemand hebt moeten nemen..

En er zijn veel mensen die zeggen het komt wel goed of je gaat dit wel een plekje geven uiteindelijk..

luister vooral naar jezelf want die persoon gaat voor de rest van je leven bij je blijven..

heel erg veel sterkte,

Charissa.

Loves 2
Esmeeeefting Ik ben Esmee 24 jaar oud en samenwonend met mijn vriend. Op 15 augustus ben ik onverwachts en heel plotseling mijn lieve moeder verloren.
afbeelding van Esmeeeefting
Bewolkt
Esmeeeefting Ik ben Esmee 24 jaar oud en samenwonend met mijn vriend. Op 15 augustus ben ik onverwachts en heel plotseling mijn lieve moeder verloren.
#2
Charissa137 schreef op Woensdag 16 januari 2019 21:34
Hallo Esmee,

Ik herken dit ENORM..

Ik ben vorig jaar mijn moeder verloren en ik vind het heel erg lastig om hulp en/of medeleven van een ander te accepteren en ik krijg het dan ook steeds vaker moeilijker met het idee dat mijn moeder nooit meer terug gaat komen.

Ik heb heel erg veel steun van mijn vriendinnen gehad en ik heb zoveel mogelijk gedaan om er maar niet aan te denken en daar ervaar ik nu veel problemen mee.. Ik ben er namelijk echt voor weggelopen omdat ik bang was om het er over te hebben ik woon nu ook samen sinds September met mijn vriend en hij is ook een grote steun geweest vooral in het begin met het verlies..

Maar niemand kan of wil de plek innemen van een moeder en er is dan ook niemand die echt durft te zeggen hoe het gaat want het gaat niet goed, je kan je niet goed voelen wanneer je net je moeder bent verloren en wanneer iemand vraagt hoe het met je gaat..  vraag je dan af: vraagt iemand dit omdat hij/zij daadwerkelijk wil weten hoe het met je gaat of omdat dit is wat mensen doen wanneer je net afscheid van iemand hebt moeten nemen..

En er zijn veel mensen die zeggen het komt wel goed of je gaat dit wel een plekje geven uiteindelijk..

luister vooral naar jezelf want die persoon gaat voor de rest van je leven bij je blijven..

heel erg veel sterkte,

Charissa.

Hallo Charissa, 

 

Woow wat herken ik mezelf in je verhaal op mijn bericht!! 

Loves 1
Esmeeeefting Ik ben Esmee 24 jaar oud en samenwonend met mijn vriend. Op 15 augustus ben ik onverwachts en heel plotseling mijn lieve moeder verloren.
afbeelding van Esmeeeefting
Bewolkt
Esmeeeefting Ik ben Esmee 24 jaar oud en samenwonend met mijn vriend. Op 15 augustus ben ik onverwachts en heel plotseling mijn lieve moeder verloren.
#3

Hallo Charissa,

Woow wat herken ik mezelf in je reactie op mijn bericht!! Het eerste stuk is net alsof ik mezelf hoor praten.

 

Bedankt voor je reactie. Voor jou ook veel sterkte gewenst! 

 

Groet,

Esmee 

Loves 1
#4

Hoi Esmee,

Ik herken je gevoel en wow.. wat lijkt ons verhaal veel op elkaar.

Ik heb mijn moeder ook onverwacht verloren, let wel op 14 augustus 2018, overleden aan een ernstige hersenbloeding en ze was ook 58 jaar. Ik was enorm hecht met mijn moeder.

Mijn ouders waren een weekje ertussen uit naar Limburg totdat ik op mn werk (ik woon in Amsterdam) door mijn vader werd gebeld...ik voelde het meteen...foute boel en ging bijna onderuit. Mijn oom heeft me opgehaald en we zijn naar Maastricht gereden. Het is werkelijk afschuwelijk. Ik heb haar niet meer bij kennis meegemaakt. Hulpeloos. Het voelt als een spontane amputatie. 

Ik heb veel steun aan familie en vrienden en dat doet me goed. Mij heeft het heel erg geholpen om echt de tijd te nemen, om verdriet toe te laten, het verdoofde gevoel, maar ook om veel te praten met familie en vrienden maar zo spreek ik regelmatig met de poh-ggz van mijn huisarts. Dat had ik meer nodig dan ik verwacht had. Mijn eerste gesprek was 3 weken na het overlijden van mn moeder. Ik voelde me verdoofd, had hartzeer maar huilde niet... waarop ik vervolgens bij de poh-ggz de halve tissue box heb leeggeplukt. Ik liet het toe. Het gaat nu beter, ik ben sinds deze week weer volledig aan het werk. Maar de ups en downs blijven. 

Je had het over iets van positiviteit...dit is wat ik een tijd terug ineens besefte.

Je hebt je moeder verloren/we hebben ieder onze moeder verloren, dat is een gegeven, maar vergeet niet dat jij een deel van haar bent, want al is ze hier niet fysiek, een deel van haar leeft in je voort. Het gaf me moed en het voelt koesterend. Het maakt het gemis niet minder, maar hopelijk biedt het je troost.

Ik wens je enorm veel sterkte & zorg goed voor jezelf. 

Veel liefs,

Annelies

 

Loves 1
Esmeeeefting Ik ben Esmee 24 jaar oud en samenwonend met mijn vriend. Op 15 augustus ben ik onverwachts en heel plotseling mijn lieve moeder verloren.
afbeelding van Esmeeeefting
Bewolkt
Esmeeeefting Ik ben Esmee 24 jaar oud en samenwonend met mijn vriend. Op 15 augustus ben ik onverwachts en heel plotseling mijn lieve moeder verloren.
#5

Hoi Annelies, 

Als eerst bedankt dat je de moeite hebt genomen om te reageren op mijn bericht veel dank daarvoor. 

Ik herken ook ontzettend veel in je verhaal, vooral het feit van verdoofd zijn en niet kunnen huilen, het gevoel dat je hart gebroken is en veel woede. 1 week na het overlijden ben ik zelf ook langs de huisarts gegaan omdat ik dacht er is iets mis met me, mijn moeder is net overleden en ik kan niet huilen! Echter vertelde de huisarts dat dit helemaal niet iets raars is.  Eigenlijk heb ik geen tijd gehad in het gehele begin om te rouwen. 15 mei is de opa van mijn vriend overleden, 15 augustus mijn moeder. Ik zou per 1 september starten bij mijn nieuwe baan maar heb dit kunnen uitstellen naar 1 oktober. Vanaf 1 oktober ben ik weer aan het werk gegaan waarop op 2 november de oma van mijn vriend overleed.  Ik houd mij groot voor mijn vader hij heeft het niet makkelijk en in mijn ogen is het verliezen van je partner zo'n heftig iets. Ik heb nog 2 broers waarvan de situatie met 1 broer tijdens het overlijden van mijn moeder erg lastig lag. Ik merk nu steeds vaker dat ik het moeilijk vind dat er in ons gezin nog weinig over gesproken wordt. Ik zie aan een ieder dat het gemis zo groot is, maar erover praten is lastig. Misschien heeft dit ook te maken met dat ik de enige meid in ons gezin ben ieder gaat er anders mee om maar de mannen in ons gezin zijn echte binnenvetters.

Ik zit er nu ook steeds vaker aan te denken om terug te gaan naar de huisarts om inderdaad gesprekken te gaan voeren met de praktijk ondersteuner. De tegenhanger is voor mij alleen dat er geen boekje voor is hoe hier mee om te gaan, ieder doet dit op zijn eigen manier. Dit is dan ook gelijk de reden wat mij tegenhoudt. 

Zeker leeft mijn/onze moeder in mij/ons voort. Alleen merk ik dat ik juist alle kleine dingen met haar kan associëren bewust of onbewust. Alles wat ik doe, zie, hoor kan ik terugkoppelen op mijn moeder wat het zeker ook niet makkelijker maakt.

 

Nogmaals veel dank dat je de moeite neemt om te reageren op mijn bericht. 

Om het wel positief af te sluiten wil ik je zeggen: be strong now, because things will get better, it might be stormy now, but can't rain forever! 

Heel veel sterkte gewenst voor in de toekomst, je bent vaak sterker dan je denkt!

 

Liefs, 

Esmee

Loves 0
#6

Lieve Esmee,

Poeh, het is bizar hoe 2018 voor ons beiden heftig was. Begin vorig jaar (jan.) verloor ik vrij onverwacht mijn oma (de moeder van mijn moeder). Maar zoals ik lees, was jouw jaar behoorlijk turbulent. Hoe lastig ook, ik zou je met veel liefde adviseren om toch langs de huisarts te gaan, want dit is veel om te verwerken. Uitgestelde rouw is op de lange termijn niet goed voor je. Was er inderdaad maar een boekje over hoe dit werkt, wat, wanneer etc.   Het is jammer dat de mannen in je gezin niet hun emoties uiten terwijl je het toch merkt. Ik kan me voostellen dat dat wat hulpeloos voelt. Zelf ben ik ook de enige meid in het gezin en het is zo in-your-face, want zoals ik begrijp had je een hele goede moeder-dochter band en die is niet meer tastbaar. Dat is confronterend. Misschien kan het dus juist een goede stap zijn om met iemand te praten die niet emotioneel gebonden is, zoals een hulpverlener. Wellicht kan hij/zij de tools geven die je nodig hebt en/of frisse inzichten geven en advies hoe je het verlies in je gezin bespreekbaar kan maken. Niet dat jij de kar moet trekken, begrijp me niet verkeerd, maar het zou zomaar eens kunnen helpen. Ik weet het natuurlijk ook niet allemaal, maar misschien helpt het je een stukje op weg. Ik wil je op je hart drukken dat je goed voor jezelf moet zorgen (zo kan je ook beter een ander bijstaan, denk ik) maar ik snap ook zeker dat het lastig is omdat je liever samen gelijkmatig een rouwproces wil doormaken. Mijn ouders hadden een hele verbouwing gepland staan, die ging door, ik ben toen een week bij mn vader geweest om te helpen. Het heeft ons toen beiden heel goed gedaan. Ook als ik zag dat hij verdriet had, benoemde ik het. Het zit in het systeem en het moet eruit, al is het hartverscheurend om je vader zo intens verdrietig te zien. Dan breekt je hart nog een keer.

Naast praten, schrijf ik als ik er behoefte aan heb mijn gevoelens ook op. Dat helpt.

Ja, die associaties herken ik. Het komt vaak onverwacht. Je verwacht het bij het eene en dan komt ineens bij iets waar je het niet van verwacht.

Dan nog even een postieve quote :)

"Life isn't about waiting for the storm to pass. It's about learning how to dance in the rain." (Uit de Flow)

En zoals je al zei, je bent vaak sterker dan je denkt. Wens jou, je vader en broers en je vriend ook veel troost, kracht en hoop toe.

Liefs,

Annelies

Loves 0
Esmeeeefting Ik ben Esmee 24 jaar oud en samenwonend met mijn vriend. Op 15 augustus ben ik onverwachts en heel plotseling mijn lieve moeder verloren.
afbeelding van Esmeeeefting
Bewolkt
Esmeeeefting Ik ben Esmee 24 jaar oud en samenwonend met mijn vriend. Op 15 augustus ben ik onverwachts en heel plotseling mijn lieve moeder verloren.
#7

Lieve Annelies, 

Bedankt voor je positieve woorden.

Toch fijn dat zoiets als dit bestaat, waarin je veel emoties en gevoelens kunt delen en herkennen. 

Je woorden zijn goed en positief binnen gekomen doet mij goed. 

 

Ik wens jou veel kracht en geluk voor de toekomst hopelijk wordt 2019 een mooi jaar voor je. En komt alles in een wat rustiger vaarwater.

Liefs, Esmee 

Loves 0
afbeelding van Doosie
Bewolkt
#8

Lieve Esmee,

Ik las je verhaal over je moeder en herkende me zo in je gevoel en je vragen. Ik ben in november 2017 mijn moeder verloren, ook heel plotseling.... de eerste dagen/weken wordt je gewoon geleefd en eigenlijk heel het eerste jaar is een beetje langs mij heen gegaan... Het gemis voelde ik wel heel erg, maar op een of andere manier drukte ik dat weg. En echt praten erover kan ik niet met mijn vader... die band heb ik gewoon niet met hem... mijn moeder was mijn alles... mijn steun en toeverlaat.

Ondanks alle steun van familie en vrienden voelde ik me ook een soort van bezwaard om met hen over te praten... je wilt ze er niet mee lastig vallen en zeker niet meer na een jaar.... En net wat jij ook al aangeeft... als ze het zelf niet meegemaakt hebben is dat toch heel lastig om uit te leggen... 

Uiteindelijk heb een jaar na het overlijden van mijn moeder contact opgenomen met de huisarts omdat ik nek en rugklachten kreeg. Toen ben ik met de praktijkondersteuner gaan praten en zij heeft me heel veel geholpen. Zij gaf me echt het gevoel dat ze me begreep en leeft ook heel erg met me mee. Ze gaf me heel veel informatie over het rouwproces en dat stelde me wel gerust. Ik vond het zelf heel raar dat ik pas na een jaar echt flink last begon te krijgen van het overlijden van mijn moeder terwijl ik juist had verwacht dat mijn wereld gelijk zou instorten als ik mijn moeder zou moeten afgeven. Hierover zei ze dat het 1e jaar één grote soep is.... het gaat een beetje langs je heen en je staat in je overlevingsstand... je moet door... Het 2e jaar is juist het lastige jaar omdat je dan alles redelijk op de rit hebt en iedereen doorgaat met hun leven en je dan pas echt het grote gemis gaat krijgen.... omdat ondanks dat je alles weer redelijk op de rit hebt je leven zo verschrikkelijk veranderd is... terwijl dat in je omgeving nauwelijks merkbaar is.... voor hen is alles gewoon weer normaal... maar voor jou wordt het nooit meer "normaal"  Toen ik me daar een beetje bij neergelegd had kreeg ik wat meer rust in mijn hoofd.... al neemt dat het gemis natuurlijk niet weg! Maar het zorgde er wel voor dat ik er beter mee om kan gaan en me niet meer zo verschrikkelijk alleen voel in mijn verdriet. Misschien dat een gesprek met de praktijkondersteuner jou ook kan helpen.

Ik wens jou en je familie heel veel sterkte toe! 

Liefs,

 

Doosie

 

Loves 0
Esmeeeefting Ik ben Esmee 24 jaar oud en samenwonend met mijn vriend. Op 15 augustus ben ik onverwachts en heel plotseling mijn lieve moeder verloren.
afbeelding van Esmeeeefting
Bewolkt
Esmeeeefting Ik ben Esmee 24 jaar oud en samenwonend met mijn vriend. Op 15 augustus ben ik onverwachts en heel plotseling mijn lieve moeder verloren.
#9

Lieve Doosie,

 

Bedankt voor je reactie!

Allereerst wat heftig voor je en verdrietig dat je je moeder zo plotseling bent verloren.

Heel herkenbaar je gevoelens die je in je bericht aan mij getypt en geuit hebt. Op het moment sla ik mezelf er weer aardig doorheen, met tegenslagen natuurlijk.

Ik heb zelf ook de 5 fasen van het rouwproces grondig doorgelezen en daar staan echt punten in waarin ik mezelf erg herken. Ik heb nu wat meer "rust" gisteren is mijn moeder haar urnsteen geplaatst waardoor ik nu een fijn plekje heb om heen te gaan dit voelt goed en ik ga dan ook zo vaak naar haar toe als ik dat wil.

Bedankt dat je je verhaal met mij hebt willen delen. 

 

Ik wens je veel kracht toe voor de toekomst! 

 

Liefs, 

Esmee

 

Loves 1