Scarlett Wees. Beide ouders verloren aan kanker. Mijn moeder zeer recent verloren.
afbeelding van Scarlett
Storm
Scarlett Wees. Beide ouders verloren aan kanker. Mijn moeder zeer recent verloren.

ondragelijke pijn/vreselijke reacties anderen

Beste lotgenoten,

Sinds 3 weken geleden ben ik wees. mijn beide ouders zijn overleden aan een zeer zeldzame vorm van kanker. Mijn vader is overleden toen ik net 18 was. Mijn vader was 48.

2 weken geleden was de begrafenis van mijn allerliefste moeder. Van beide ouders, hou ik overigens zielsveel. Mijn moeder was nog maar net 67. Net voor kerst 2018, wisten mijn moeder en ik dat ze kanker had. Ik heb haar thuis verzorgd tot haar overlijden. We waren samen toen ze overleed. Een moment wat ik nog steeds heel moeilijk vindt. 

Na mijn moeder's overlijden, voel ik een diep schuldgevoel, intense eenzaamheid en heel veel radeloos verdriet. Het missen is verschrikkelijk. Mijn moeder en ik waren nog closer geworden, na mijn vader's overlijden. Ik heb geen zussen of broers of familieleden waarmee ik mijn verdriet kan delen. Mijn moeder en ik waren al lange tijd op elkaar aangewezen en haar overlijden maakt dat nu heel duidelijk.

Ik ben heel erg alleen, maar erger dan de eenzaamheid, is het missen van haar liefde en haar aanwezigheid. Ze is een ontzettend lieve vrouw en een hele lieve moeder voor mij geweest. We deden zo'n beetje alles samen en nu is alles leeg. Alleen. In de nachten kan ik niet slapen. Mijn angst en schuldgevoel overheersen. Ik heb een alles overheersend schuldgevoel ervaren, dat met vlagen in heftigheid varieert. Ook mijn angst kan zeer intens zijn. Net als het verdriet.

Wat ik graag aan lotgenoten wil vragen is of zij ook hele pijnlijke reacties van andere mensen in hun omgeving meemaken of dat bepaalde mensen hun negeren sinds het overlijden van hun dierbare?

Mijn moeder heeft nog zussen en een broer. In de weken die mijn moeder nog restte, heeft ze zoveel mogelijk het contact geintensiveerd met haar zussen en haar broer. Ook ik heb altijd een goed contact met hen gehad, met name met mijn oom. Mijn moeder vroeg hun, bij leven of ze naast de kist wilden lopen om haar te begeleiden. Dat beloofden ze. Na het overlijden, belde ik mijn tante X op, om haar over het overlijden te vertellen. Ze reageerde lacherig. Daarna kwam een andere tante Y en maakte foto's van mijn opgebaarde moeder en stuurde die naar de eerste tante per whatsapp. Te verbrouweerd, kon ik alleen maar uitbrengen dat ik niet wilde dat ze met iedereen gedeeld zouden worden, de foto's. Mijn tante X liet mij weten dat de opgebaarde foto's haar zoveel steun gaven per app. Een paar uur later appte ze vijf keer om 2.30 s'nachts  dat ze niet ging komen naar de begrafenis en dat ze niet langs de kist ging lopen en hoe het met me ging en of ik alleen thuis was? Ik heb een paar uur door mijn huis lopen gillen van verdriet. Omdat mijn moeder's wens nu niet kon worden vervuld. Omdat het nacht was en ik nu alleen met deze ballast zat en ik totaal er niet mee om kon gaan. Tante X zou zelf wel een dienst houden voor haar zus, in haar woonplaats. Ik vindt het gewoon erg dat ze het mijn moeder beloofd heeft. Mijn moeder vroeg het elke keer aan hun en aan mij en of ik dan wilde appen of ze het deden en elke keer zeiden, ja dat willen we voor haar doen. De volgende ochtend zei ook mijn neef (de zoon van tante Y) af, ook hij zou niet langs de kist lopen, hij ging met de auto op vakantie die dag en wilde vroeg vertrekken.

Inmiddels is het twee weken geleden dat mijn moeder is begraven. Het verdriet overheerst, maar mijn tante Y appt me ook niet, alleen als ze wat aan me wil verkopen. Mijn oom mailde me vroeger vaak of belde me. Nu nooit. Ik heb hem gebeld en dat was fijn. Hij vertelde me haar ook te missen, maar hij zoekt verder geen contact. 

Na het overlijden van mijn moeder kreeg ik een keelontsteking. Mijn peettante kreeg daarna ook een keelontsteking en zegt dat ik haar heb aangestoken. Ik heb me verontschuldigd. Na de uitvaart appte ze me of ik haar wou bellen. Dat deed ik en ze had het over haar keelontsteking en hoe verschrikkelijke pijn het deed. Ik hield wijselijk mijn mond, maar in mijn achterhoofd dacht ik, ik snap wel wat ze zegt want ik voelde zelf ook die keelontsteking maar het is niets, nog geen fractie van een fractie, van de pijn en de nachtmerrie die mijn moeder heeft moeten doorstaan. Dat is pas pijn. Dat is pas afzien. Toen ze vroeg hoe het mij ging, vertelde ik in een paar zinnen over verdriet en praktische problemen waar ik tegen aan liep. Daar kan ik niet je mee helpen, is een zin die ze constant herhaald op alles. Ze sloot af met: ik bel je nog. Inmiddels 1,5 week geleden.

De nicht van mijn moeder zei een dag na het overlijden tegen me: zorg goed voor jezelf, want er is niemand anders die het doet. Vast goed bedoeld en het is helaas ook waar, maar het kwam heel hard aan. 

Een ver familielid van mijn moeder, kwam op bezoek met haar man: ze zei ik wil nu alle kamers van het huis zien. Ze was pas 3 keer bij ons thuis geweest en nu was mijn moeder net overleden. Ik stamelde, ja maar het is nu overal een rommel en alleen de woonkamer is netjes. Ze vroeg me van allerlei persoonlijke vragen en over de indeling van het huis en de beveilging van het huis: ik werd er spontaan misselijk van en onpasselijk. Ik zei: waarom wil je dit allemaal weten? ja, gewoon nieuwsgierigheid. 

En wat het meeste voorkomt, is dat als ik bepaalde mensen spreek ze allemaal op de een of andere manier geld willen hebben: ze willen dat ik iets voor hen of van hen koop, of het bedrijf waar hun vriend of zoon of bekende in werkt dat ik dat inhuur voor het een of ander, of ze zeggen mijn kennis gaat wat doen in de strijd tegen kanker, kun je aan mij een bedrag doneren zodat ik dit kan geven aan die kennis. 

Ik wordt er echt stapelgek van. Misschien is het allemaal goed bedoeld, maar ik heb zoveel aan mijn hoofd en ik heb zoveel verdriet en als ik dat probeer te delen, dan wordt er meteen afgehaakt, maar tegelijkertijd wil men wel dat ik dingen voor hen regel of mogelijk maak. Ik ben financieel maar ook emotioneel, helemaal niet in de gelegenheid om dat te doen. Al zou ik het willen, waarom is dat nu ineens allemaal mijn verantwoordelijkheid? Waarom leggen mensen, je in een tijd waarin je het zelf zo ontiegenlijk zwaar hebt, opdrachten bij jou neer om dingen voor hun te regelen en zelfs mogelijk te maken? Dan kan ik helemaal niet. Ik snap daar echt niets van. Het enigste wat ik dan kan bedenken, is wat moet ik ermee? Ik kan niet alles het hoofd bieden. Het lijkt soms wel of mensen verwachten, juist nu, dat ik hun 'verdriet' draag door iets voor hun te doen. Voor mij, voelt het in ieder geval niet goed, als mensen me iets letterlijk door de strot proberen te duwen. 

Wel vind ik het vervelend, dat ik nu minder weerstand heb. Soms vind ik iets ergens van, maar ik kan nauwelijks iets uitbrengen. Ik krijg de woorden niet geformuleerd, althans niet zo snel als nodig en daar wordt meteen misbruik van gemaakt. Je kunt niet goed voor jezelf opkomen als anders, of beter gezegd, helemaal niet. En als daar dan misbruik van wordt gemaakt, dan doet dat heel heel veel pijn. Want de persoon waarbij je eens lekker kon kletsen en kon relativeren, in mijn geval mijn moeder, die is er niet meer. Het verlies komt dan in volle kracht in je gezicht meppen. Daarom voel ik me zo slecht bij deze mensen. 

Ik hou me vast aan de dingen die ik heb meegemaakt die wel fijn waren. De tijd met mijn moeder was veel te kort. Maar de momenten die we samen hadden en ook wat ik nog voor haar mocht doen in die laatste weken, daar vind ik een beetje troost in. Ook haar uitvaart vond ik mooi. De jonge verpleegster, die toen ik net de diagnose van mijn moeder had gehoord en ik van verdriet niet meer uit mijn woorden kon komen, en die gewoon even langs me ging zitten en haar ogen staan nog in mijn geheugen gegrift. Haar ogen vol begrip. En ze wachtte geduldig totdat ik wel uit mijn woorden kwam en mijn vraag aan haar kon stellen, terwijl ze vast en zeker een miljoen andere dingen te doen had. De zuster in het ziekenhuis, die zei dat ik het goed deed en me een hele lieve omhelzing gaf. De nachtzuster die kwam sochtends vroeg, toen ze geen dienst had, om bij en mijn moeder te zijn, toen we het echt heel hard nodig hadden. De lieve oude jeugdvriendin, die als enigste een glas water voor me ging halen, tijdens de opbaring van mijn moeder en het begrip in haar ogen en de lieve brief die ze aan me schreef. 

Soms probeer ik me vast te houden aan die mooie momenten die er ook waren. In intens verdriet, dat echt hels aanvoelt, alsof je letterlijk in de hel terecht bent gekomen, lukt dat niet. Als het overdag gebeurt, probeer ik dan maar een wandeling te maken. Het geeft een beetje verlichting. Als het in de nacht gebeurt, nu schrijf ik dan in dit forum. Anders probeer ik het maar van me af te schrijven. 

Iemand zei me dat muziek luisteren helpt. Ik vind muziek normaal heel fijn, maar dat is me nog niet gelukt. Ook tv kijken is niet te doen. Ik kan me niet concentreren en het geluid irriteert me. Dat heb ik nooit eerder gehad. 

 

Aan alle lotgenoten wil ik veel liefde zenden. Het is een immens verdriet om de geliefde te verliezen, waar je zoveel van houdt. Hoewel ik de twee mensen heb verloren, waar ik het meest van hield op deze wereld, heb ik ook niet de juiste formule of woorden in mijn bezit die iemand met verlies tot troost kunnen zijn. 

Wat mij helpt, is om te kijken naar eenvoud, de eenvoud van de warmte van de zon, de eenvoud van een krokus, de eenvoud van een steen in de vorm van een hart, de eenvoud van een moeder en een klein kind die aan het winkelen zijn. Terwijl ik kijk naar die eenvoud, voel ik ook pijn. De pijn blijft aanwezig natuurlijk, maar dan is er tegelijkertijd, in mijn ervaring, ook een gevoel van hoop. Het is maar een kort moment en als je s'avonds of s'nachts op de bank kapot gaat van verdriet, dan heb je er weinig aan natuurlijk. Wat je dan kunt doen, daar heb ik ook nog geen oplossing voor. Ik kan dan alleen verschrikkelijk huilen, huilen totdat de vermoeidheid het overneemt. 

Het enigste wat ik kon denken na mijn moeder's dood is, alles is nu waardeloos geworden. En zekere zin is dat voor mij ook een deel van de omvang van het verlies: degene waar je zoveel van houdt en die jou die liefde dagelijks teruggeeft, die geeft waarde aan je leven, aan je bestaan, aan zo'n beetje alles wat je doet. In dat opzicht is het dan, vind ik, het ook niet raar om me doelloos of radeloos te voelen. Zo kreeg ik de gisteren de opmerking naar mijn hoofd geslingerd:  kom op, je moeder is al een maand dood!. Nu is dat niet zo, ze is op de kop af 3 weken dood en 2 weken geleden heb ik haar begraven. Iedereen in mijn omgeving heeft het er maar over, dat ik door moet, me er overheen moet zetten, de zon zal weer voor me gaan schijnen. En hoewel goed bedoeld wellicht, doet dit zo'n zeer: is het zo'n taboe dat je niet eens verdriet meer mag hebben, mag rouwen om de mensen waar je zo van houdt? Nog zo'n eentje: ben blij dat je moeder uit haar lijden is verlost! Waarom moet ze voor jou blijven leven! Het spijt me, maar als mensen zo'n opmerkingen plaatsen, daar kan ik niet tegen. Mijn moeder wilde heel graag leven en natuurlijk had ze veel pijn en natuurlijk wilde zij geen pijn hebben en ik als dochter wilde dit ook niet voor haar, maar dat wil niet zeggen dat ik nu blijdschap ga voelen nu ze er niet meer is. Ik kan daar nu geen troost uit putten. Ik respecteer wel mensen die daar wel troost uit kunnen putten.  Maar voor mij, ik kan daar nu nog niet bij, ik heb alles meegemaakt en haar verzorging gedaan en heb een goede voorstelling van wat haar lijden inhield en haar gevecht. Maar zo'n uitspraak, kan ik niets mee, althans niet op dit moment biedt het geen troost. Misschien overheerst mijn verdriet, ik weet het niet. Werd ik voor egoist uitgemaakt, door iemand die mijn moeder nooit gekend heeft en die ik 2 keer heb gezien nadat mijn moeder is overleden. 

 

Mijn vraag aan andere lotgenoten: heb je ook situaties of pijnlijke opmerkingen gehad na het overlijden van je dierbare en hoe ben je daar uitgekomen? hoe verwerk je dat er ook nog eens bij, als dat zo s'avonds ook nog eens opdoemt in je gedachten? Hoe heb je jezelf weerbaarder gemaakt of heb je een manier gevonden om het van je af te laten glijden? Tips zijn heel erg welkom.

(Uiteraard begrijp ik dat de meeste mensen het goed bedoelen en dat ikzelf als rouwend iemand, gevoeliger ben dan normaal. Andersom ben ik ook van mening, dat sommige (slechte) mensen van rouw gebruik maken om je schoftelijk te behandelen en vervolgens de 'schuld of verantwoordelijkheid' bij de rouwende te leggen. m.a.w. je moet allles maar goed vinden of begrijpen, want je rouwt en je begrijpt het nu toch allemaal niet zo goed of je bent nu toch (over)gevoelig)  

 

 

Hartjes 3

Er zijn 2 reacties op dit bericht

Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
afbeelding van Martien
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
#1

Beste Scarlett,

Gecondoleerd met dit  immens groot verlies van je liefdevolle moeder

ik heb je schrijven gelezen,en het komt in puurheid uit jouw verscheurde hart en ziel,helemaal kwetsbaar en verminkt aan jezelf overgelaten.

Wat je schrijft over weinig begrip,empathie,steun en mededogen is een heel bekend verschijnsel.

voor anderen is het moeilijk met de dood om te gaan,erover te praten met de rouwende,het herinnert hun aan hun eigen eindigheid.en als iemand verdriet heeft is dat lastig voor de buitenwereld.iedereen moet weer zo snel mogelijk meedraaien.

Het is de keiharde realiteit,dat je alleen achterblijft in rouw;en hieruit na lange tijd,die jij zelf bepaalt,doet ontwaken.

schuldgevoelens zijn ook een emotie van rouw;en komt vaak voor.

Maar jouw liefdevolle zorg voor jouw moeder,de band die je met haar had,en altijd zal houden,nemen het onterechte schuldgevoel van je af.

Rouwen duurt lang,je neemt t het hele leven mee,omdat het zelfs na 30 jaar opeens weer triggert,en je dan weer verdriet hebt,wel van kortere duur.

Maar nu voel je ontzettend veel pijn en verdriet.laat t maar komen.onderga het gewoon helemaal.

aan de hand van je schrijven te lezen zit je goed in elkaar,weet je alles heel goed te zien.blijf in je gevoel.en wat je schrijft,als je verdriet hebt dat je dan kwetsbaar bent,en evt te beinvloeden,ja,dat heb je goed gezien

Blijf in  je gevoel en verbondenheid met je lieve ouders

wat je schrijft komt overal voor,zorg daarom goed voor jezelf.evt praten met huisarts,krijg je een psychologe die kennis heeft van ook rouw en persoonlijke zaken

Daar heb je recht op.wel even bij je zorgverzekeraar informeren over vergoeding.

warme troost en kracht

martien

Loves 0
SDK Knap dat je overal alleen voor staat en van niemand steun en hulp krijgt
afbeelding van SDK
Bewolkt
SDK Knap dat je overal alleen voor staat en van niemand steun en hulp krijgt
#2

Lieve Scarlett,

 

ik heb je privé bericht gestuurd rouwen is heel zwaar en het gemis ook , zal lang duren

voor mij wel iedereen is anders de mensen zeggen dat je gek bent nou ze zeggen maar 

ik sluit mij eigen op lekker rustig haal een boodschap omdat het moet maar ik ben ijdel 

zie er altijd verzorgt uit en nu denk ja daag ze denken maar trek mijn huisbroek aan doe een klein beetje make up op ze denken maar een eind weg ik heb ellende voel me niet goed voor de rest maakt het 

mij niet uit ik zie hoor niemand volgens mij denken ze dat ik ook dood ben dus eenzaamheid troef

maar een lach komt er bij ook niet vanaf hoor ik heb verdriet klaar 

 

gr sonja

 

 

Loves 1