afbeelding van Amber 1
Bewolkt

Onbeschrijfelijk gemis

Wanneer ik mensen hoor zeggen dat dat het verlies van je ouders langzaamaan minder aanwezig zal zijn in je dagelijkse leven en het meer op de achtergrond zal zijn, vraag ik mij af wanneer dat is. Soms heb ik het idee alsof het gemis juist intenser wordt met de tijd. Alles wat je wilt vertellen of laten zien stapelt zich op en je kan het niet kwijt, althans niet aan degene waar het voor bedoelt is. En elke keer heb je weer die confrontatie met het feit dat hij er niet meer is. Er zijn dagen dat het wat minder op de voorgrond ligt maar er gaat gewoon echt nog geen één dag voorbij dat ik niet aan mijn vader denk en op dit moment zitten mijn emoties weer in een piek. Nu gaat er ook geen dag voorbij dat ik niet om hem huil. Bij elke gedachte, elk liedje wat mij aan hem doet denken, ervaringen van anderen en zelfs filmpjes van geluksmomenten van vreemde mensen doen mij in huilen uitbarsten. Deze maand zou hij 72 worden, 2e kerstdag is het alweer 2 jaar geleden. 2 jaar geleden dat ik hem aantrof aan de 15 liter zuurstof, morfinepomp en rustgever en alsnog happend naar adem in zijn bed in het hospice waar hij net anderhalve dag was. Mijn vader was er oh zo klaar voor na een kort ziektebed. Maar ik totaal niet en nog steeds kan ik het geen plek geven. In april 2018 was hij naar de dokter gegaan omdat hij een kuchje had wat maar niet over ging. Mijn vader was al 22 jaar gestopt met roken en sindsdien fanatiek marathonloper en later ook fietser. De huisarts wilde longfotos laten maken vanwege zijn leeftijd, gewoon even om dingen uit te sluiten en dezelfde dag werd hij gebeld dat hij naar het VUMC moest. Geen kanker maar wel vlekken. Longfibrose, uiteindelijk door onbekende oorzaak. De ellende begon in mei aan behandelingen met chemotherapie, 4x een 3daagse opname voor heftige prednisonkuren, in september aan het zuurstof want geen één behandeling sloeg nog aan. De zuurstof werd steeds meer opgehoogd maar de longen gingen zo snel achteruit dat deze amper nog wat opnamen. Uiteindelijk kon mijn vader niets meer, na 2 dagen thuiszorg die we hadden ingeschakeld moest de ambulance hem komen ophalen om hem vervolgens alleen nog naar het hospice te brengen, 2 weken later. Op kerstavond kon mijn vader overgebracht worden naar het hospice, met 15 liter zuurstof uit 3 luchtzuiveringskasten. Hij heeft hier nog geen 48 uur gelegen. Eerste kerstdag bleek achteraf een opleving, hij was waar hij wilde zijn in zijn laatste dagen, dit hadden we allemaal de vorige maanden al gepland samen. De tweede dag zou ik eigenlijk niet langskomen omdat er al veel visite kwam maar iets in mij zei dat ik moest gaan, dus ik stapte om half 9 's ochtends in de auto om hem vervolgens aan te treffen happend naar adem en een dienstdoende arts onderweg. Mijn vader wilde 3 dagen later euthanasie laten plegen maar helaas heeft hij dit niet gered. We hebben zijn broers en zussen laten komen om afscheid te nemen. Om 1 uur s middags is hij ingeslapen in bijzijn van zijn broer, vriendin en van mij. De paniek in mijn hoofd bij zijn laatste ademhaling, dit onomkeerbare proces waar ik helemaal nog niet aan toe was maar ook wist dat er niets meer aan te doen viel. Dankbaar om bij hem te zijn maar eigenlijk nooit meer bij hem weg willen. Mijn broer woont in Schotland en zou het weekend komen om afscheid te nemen wat hij nooit heeft kunnen doen. Nog wel in het ziekenhuis, maar niet in het hospice. En ondanks dat ik hem de hele ochtend  tijdens alle processen aan de telefoon heb gehad, was dit het verschrikkelijkste telefoontje ooit wat ik moest plegen. Ik ben verzorgende van beroep, ik heb heel wat mensen begeleid bij, tijdens en ook familie na het overlijden, maar de schokgolf die ik door me heen kreeg toen mijn vader overleed deed me beseffen dat niemand dit zich voor kan stellen als je het zelf niet hebt meegemaakt. De hele week voor zijn crematie ben ik elke dag bij hem op bezoek geweest waar hij lag opgebaard, mijn vader lag mooi en rustig en zag er tevreden uit. En ondanks dat alles is gegaan zoals hij wilde en wij zo een mooi afscheid hebben kunnen nemen van elkaar mis ik hem nog zo intens en ben ik werkelijkwaar in alles naar hem opzoek. Nog zoveel willen zeggen, nog zovaak willen omhelsen, vasthouden, lachen, en grapjes maken, maar vooral nog zolang willen genieten van de gigantische hechte band die wij zijn laatste maanden en weken hadden opgebouwd en waar ik er in ben achtergekomen dat ik heel erg veel op mijn vader lijk. Ik mis hem zo verschrikkelijk veel en heb het idee alsof er letterlijk een deel van mij is verloren die ik niet meer terug kan vinden. Het slijt niet en het went niet en ik vraag me of dit ooit gebeurt......
Hartjes 0

Er zijn 3 reacties op dit bericht

Sammie Vrouw, moeder, 37 jaar, ouders verloren allebei in 2019
afbeelding van Sammie
Bewolkt
Sammie Vrouw, moeder, 37 jaar, ouders verloren allebei in 2019
#1
Beste Amber, allereerst gecondoleerd met je vader. Ik begrijp je gevoel. Mijn vader is in juni 2019 overleden aan longfibrose op de leeftijd van 66 jaar. Mijn moeder is in september 2019 overleden aan copd dmv sedatie op de leeftijd van 62 jaar. Dit blijft een verschrikkelijk gemis en id het lijkt erger te worden, terwijl mensen om mij heen zeggen het is al een jaar geleden dus ga door met je leven. Ik vind dit zo moeilijk net wat je zegt alle dingen die je wilt vertellen die gaan opstapelen. Vaak zit ik met de telefoon in handen om ze te bellen en dan besef ik dat dat niet meer kan. Ik kom zelf ook uit de zorg en dacht dat ik dit wel aankon, hoe gek dit ook klinkt. We hebben mijn ouders 2 jaar zelf verzorgd met hulp van thuiszorgen alle dingen rondom ziekte en uitvaart goed geregeld. Maar toch is dit zo anders dan de cliënten die ik ook begeleid heb. Je kan id niet mee praten totdat je er zelf voor staat. Voor mij lijkt het gemis groter te worden en denk ook weleens slijt deze pijn in me hart...... sterkte meis
Loves 1
#2
Hallo Amber, Wat een herkenning. Je beschrijft precies hoe ik mij voel. Je schrijft: 'Alles wat je wilt vertellen of laten zien stapelt zich op en je kan het niet kwijt, althans niet aan degene waar het voor bedoelt is'. Daarom ben ik begonnen met het schrijven van een dagboek aan mijn vader. Dit helpt mij om mijn hoofd leeg te krijgen, misschien is dit ook iets voor jou? Nu 4mnd na overlijden komt pas het besef. Het gemis wordt alleen maar groter en het beangstigd mij dat ik nu pas 4mnd verder ben, ik moet nog mijn hele leven zonder hem (ik ben nu 31). Mijn moeder is haar vader op nog een jongere leeftijd verloren (voor haar 20ste). Zij geeft idd ook aan de tijd ervoor zorgt dat het gemis op de achtergrond treedt, maar ik weet niet hoe lang dit heeft geduurd. Dit zal per mens verschillen. Houd de huilbuien niet tegen, lekker huilen. Dat lucht op! Maar probeer ook vd goede momenten extra te genieten.
Loves 2
Sammie Vrouw, moeder, 37 jaar, ouders verloren allebei in 2019
afbeelding van Sammie
Bewolkt
Sammie Vrouw, moeder, 37 jaar, ouders verloren allebei in 2019
#3
Beste little penguin, wat een mooi advies van een dagboek schrijven, ik ben ook aan het denken hoe ik het verlies van mijn ouders een plekje kan geven. Soms lijkt het verdriet alleen groter te worden. Jij bent ook jong en wordt al geconfronteerd met het harde leven, gecondoleerd met je vader.
Loves 1