Nog geen ruimte voor gemis

Op 4 aug 2020 werd ik door mijn zus gebeld terwijl ik op een terrasje zat in Slovenië. Mijn moeder was plotseling overleden. Ze heeft een hartstilstand gekregen tijdens het sporten bij de fysiotherapeut. Ze was 79 jaar oud maar was altijd druk en levendig. Nooit last van haar hart gehad. Ik werd gelijk volledig van mijn sokkel geblazen. Mijn moeder had 2 weken eerder gevraagd of ik haar uitvaart wilde regelen. Ik ben de jongste en deed al jaren samen met haar haar financiën. Ik denk dat ik ook de meeste contact met haar had. We waren 2 weken eerder 5 dagen samen met mijn camper weg geweest. Ze zou 2 wk later 6 weken in onze camper zitten... Mijn oudste 2 zussen spraken al 10 jaar niet meer met elkaar na het overlijden van mijn vader (die overigens ook overleden is tijdens mijn vakantie in het buitenland). Ik was onterfd dus ik ben niet bij de boedelverdeling van mijn vader geweest. Daar bleek het mis te zijn gegaan bij mijn zussen. Ik heb er nooit naar gevraagd omdat ik geen partij wilde kiezen. De eerste week is het mij gelukt om de zussen te verenigen. In harmonie hebben we de uitvaart geregeld. Die was mooi en passend. De dag na de crematie begonnen de problemen. Mijn oudste zus heeft een zeer aparte manier van rouw verwerking. Ze is woedend op mij. Ik zou de hele crematie naar mijn hand gezet hebben, terwijl ik dacht dat we dit in harmonie geregeld hadden. Nu stagneert ze de afwikkeling. Ze wil niet helpen bij het huis leeg trekken, beschuldigd ons dat we dingen weggooien en achterover drukken maar zij is nooit aanwezig. Ik maak steeds overal foto's van met de vraag of ze het wil. Nu heeft ze onze telefoon geblokkeerd. Ook werkt ze de notaris erg tegen en het kost bakken met geld. De erfenis is niet groot. Ik begrijp dit gewoon niet. Door al deze stress kom ik niet toe aan mijn gemis. En ik mis mijn moeder enorm. We hadden veel contact en deze veel samen. Ik baal er enorm van dat mijn oudste zus alle aandacht naar zich toe trekt. Ik schaam mij dood tegenover mijn moeder. Ik had haar beloofd dat ik ons zou verenigen en dat gaat mij niet lukken. Ook dat maakt mij erg verdrietig.
Hartjes 1

Er is 1 reactie op dit bericht

#1
Beste Kirsten, het is niet aan jou om jouw zussen te verenigen. Een nobele taak dat je op jezelf genomen hebt. Belast jezelf er niet mee. Misschien is mediation iets voor jullie. Een en ander moet namelijk afgehandeld worden.
Loves 0