afbeelding van Lisa123
Licht bewolkt

Moeder verloren

Het is nu 5 en half maand geleden dat ik mijn allerliefste moeder plotseling moest verliezen. Mijn moeder was 49 jaar oud, had soms wel een keer een griepje maar was verder nooit ziek. Toen ik 's avonds terug kwam van mijn werk hebben we gezellig met het gezin gegeten, er was niks aan de hand. Mijn ouders zaten die avond gezellig samen buiten, tot ik ineens werd geroepen dat het niet goed ging met mijn moeder. Er was paniek, want ineens was mama buiten bewustzijn. Zelf ben ik verpleegkundige, dus ging snel kijken wat er aan de hand was. Daar zat mama dan in de stoel, niet meer aanspreekbaar, een scheef hangende mondhoek. Samen met mijn vader heb ik eerste hulp verleend tot de ambulance er was. Een onwerkelijk, heftig moment. Die nacht kregen wij het erge bericht dat mijn moeder een aneurysma had, die geklapt was (hersenbloeding), ze konden niks meer voor haar doen, ze zou hier aan overlijden. Daar zit je dan bij het bed van je moeder als meisje van 20 jaar. Ze lag aan de beademing en nadat we afscheid hadden genomen, zou ze gaan overlijden. Ik leefde in een waas, het was zo onwerkelijk. Waar de rest van het gezin erg verdrietig was en het allemaal niet goed snapte, was ik nuchter. Tuurlijk voelde ik toen al verdriet en gemis, maar het was nog ver weg. Nadat we mama hadden begraven ging het goed met me. Ik was weer aan t werk en deed de dingen die ik normaal ook deed. Ik voelde me schuldig omdat ik het verdriet niet zo erg voelde, omdat ik weer deed wat ik wou. Maar na 1,5 maand kreeg ik een klap, onbewust werd ik steeds somberder. Steeds meer vragen kwamen bij omhoog, waarom moest mijn moeder dit overkomen? Wat is de boodschap van dit overlijden? Ik merkte dat steeds meer mensen om mij heen er gewend aan waren dat ik halfwees was. Mensen gaan er vanuit dat het na een paar maanden wel weer goed gaat. Aan het begin vroegen mensen ernaar, en waren ze oprecht benieuwd hoe het was, nu word er verwacht dat je gewoon weer bent zoals je ooit was. Maar mijn leven is voorgoed veranderd, ik ben niet meer zoals ik was toen ik mijn moeder nog had, ik ben een deel van mijn anker kwijt. Ik ben degene kwijt die altijd zag als er wat was, degene die na een werkdag gezellig een kopje thee met me dronk en luisterde naar mijn verhalen. Ik vind het erg moeilijk dat iedereen veel van je verwacht. Ik merk dat ik daardoor niet constant laat merken hoe slecht ik me eigenlijk voel. Die druk om gewoon weer de oude te zijn is groot, en niet fijn. Het blijft erg lastig dat veel mensen niet begrijpen hoe complex rouw is, dat mensen niet begrijpen dat je na een paar maanden nog niet de oude ben.
Hartjes 3

Er zijn 3 reacties op dit bericht

#1
Wat is het toch verschrikkelijk voor jou om je moeder op zo'n jonge leeftijd te moeten verliezen. Niet te bevatten en ik begrijp heel goed dat je nog niet de oude bent, ik ken het gevoel. Voor mij is het iets korter geleden dat mijn moeder overleed en denk ook niet dat ik al snel de oude wordt. Ik hoop voor jou dat je in ieder geval de kracht vindt om er mee te leren leven en wens je daarbij heel veel sterkte.
Loves 0
afbeelding van Debbie89
Bewolkt
#2
Heel herkenbaar! Gecondoleerd met het verlies van je moeder! Ik herken mezelf in jou verhaal, vooral toen je zei ik ben me anker kwijt. Dat gevoel heb ik met het verlies van mijn moeder. Net alsof het ontzichtbare navelstreng nu volledig weg is en ik maar een half persoon ben. Ik moet me nu zelf hervinden zonder mijn eigen moeder, met de taak dat ik nu ook zelf moeder ben.
Loves 0
Pam
afbeelding van Pam
Bewolkt
Pam
#3
Lieve Lisa, Wat een heftig verhaal. Wat enorm verdrietig dat je moeder zo abrupt uit je leven is getrokken. Het is heel begrijpelijk dat je in het begin weinig emoties gevoeld hebt. Het is ook een schokkende gebeurtenis geweest. Waarschijnlijk stond je lichaam en geest in een overlevings modus. Ik voelde een grote behoefte om op je bericht te reageren, omdat ik herken wat je schrijft. Toen mijn vader overleed, ben ik ook op automatische piloot verder gegaan met mijn leven (afstuderen, solliciteren, werken en professioneel blijven). Inmiddels was mijn omgeving al tot de conclusie dat de tijd van 'echte' rouw wel welletjes was geweest. Niemand vraagt er meer echt naar. Zelfs de sterfdatum wordt vergeten. Ik ben zelf door het uitstellen van rouw in een burnout terecht gekomen. Ik lees je verhaal... Ik wil je heel graag laten weten dat je verdriet er echt mag zijn! Niemand mag voor jou bepalen wanneer je klaar moet zijn met rouwen. Luister naar je eigen behoeftes en wees lief voor jezelf. Het is al zwaar genoeg waar je doorheen gaat. Zoek vriendinnen op die oprecht met je zijn. Geef jezelf de tijd... Want rouwen kost tijd en is niet gemakkelijk. Ik wens je heel veel sterkte en kracht toe Liefs Pam
Loves 0