afbeelding van Lizo
Zonnig

Moeder overleden na 2,5 jaar ziektebed

Hoi hoi Even kort (probeer ik) mijn verhaal. Mijn moeder is 3 weken geleden aan alvleesklierkanker overleden. Op 58 jarige leeftijd. In november 2018 werden wij gebeld dat mijn moeder een hersenvliesontsteking had en in coma op de ic lag . Het was de vraag of zij hier nog wel uit zou komen . Mijn ouders wonen een uur opafstand van ons vandaan. Ikzelf een gezin met toen 2 meisjes van 3 en 5 . En alleen een broertje met een verstandelijke beperking en m’n vader die er emotioneel gezien niet zo veel van begrijpt . Ik voelde een behoorlijke zorg rol naar t zkh naar m’n moeder. M’n vader in de gaten houden en m’n broertje informeren en dan dus zelf nog n jong gezin . Dit was t hele ziekte proces zo waardoor ik zelf ook n burn out kreeg maar hier gelukkig weer van hersteld ben . T elke keer heen en weer rijden de afgelopen 2,5 jaar , contactpersoon zijn voor de artsen m’n broertje inlichten m’n vader begeleiden was niet in de koude kleren gaan zitten . En dan ook nog je eigen gezinnetje goed verzorgen. Afijn gelukkig is m’n moeder na een aantal dagen uit de coma geraakt . Revalidatie in een revalidatie centrum weer leren lopen met rollator etc gehoorverlies maar na een tijdje gelukkig weer thuis bij m’n vader. Toen ook thuis begeleiding in gang gezet ... we dachten gelukkig dit gaat weer de goede kant op tot dat het kerst 2019 was . Diagnose alvleesklier kanker uitgezaaid niet meer te genezen. Ondertussen was ik ook met burn-out therapie bezig na de eerste klap En de zorg taken. Gelukkig heb ik geleerd om op mijn grenzen te letten op tijd hulp in te schakelen etc. Maar dan zie je je moeder aftakelen en een wanhopige vader zo verdrietig maar gelukkig nog mooie dingen mogen doen . Samen naar een concert naar de dieren tuin en 2 weekendjes weg. M’n moeder leerde ondertussen mijn vader van alles , koken het huishouden doen etc. M’n vader zorgde voor m’n moeder voor t huishouden en werkte . Uiteindelijk had ze na de afgelopen kerst de kracht niet meer . Na een jaar lang chemo om t leven te rekken en vrijwel goede scans kwam er in eens een. Slechte meerde uitzaaiingen erbij en de artsen konden niks meer doen . M’n moeder was op kon niet meer. We zijn eind januari nog n weekend je weg geweest met elkaar en. 9 februari werd ze opgenomen in het zkh . Ze was aan t hallucineren en in n soort sjoq toestand geraakt de nacht er voor . Ik vertelde mijn vader de ambulance te bellen . In t zkh aangekomen. Zou ze die dag sterven zeiden de artsen . T was. Heel mooi . Alle familie die ze wou zien is afscheid komen nemen en ik heb er bij kunnen zijn de hele dag tot de laatste adem . Ze is openbaar favoriete nummer ingeslapen. Mijn broertje zei ook nog dat hij van haar hield . Toen maakte ze andere geluiden. Heeft ze naar mijn idee echt gehoord . T was heel mooi. 5 dagen later mooie kleine crematie. Mijn vraag is hoelang duurt n rouwproces . De eerste 2 weken had ik overal vrede mee en dankbaar dat t zo mooi gegaan is maar de laatste dagen merk ik n achteruitgang in m’n energie en humeur . Maar wil niet weer n burn out krijgen. Ik heb geen behoefte om mensen te zien trek me erg veel terug . Gisteren een paar uur gewerkt en ik was helemaal op. Ik voel de krachtsverlies in mijn lijf maar lijk er geen grip op te hebben , ik voel me moe kortaf naar de kids toe. Wat ik ook niet fijn vind want die hebben al zoveel mee gemaakt de afgelopen jaren .... hebben jullie n idee of t normaal is dat je je zo moe voelt tijdens een rouwproces en hoe zijn jullie hier mee omgegaan. Dank jullie wel
Hartjes 0

Er zijn 9 reacties op dit bericht

afbeelding van rolf2566
Bewolkt
#1
Hoi wat zwaar, heel veel sterkte!! het gaat niet snel beter worden vrees ik, maar uiteindelijk wel hoor, luister naar je lijf, wat niet gaat gaat even niet. Vertel het je man en je kinderen. Ze zullen rekening met je houden en uiteindelijk zal je ze weer energie terug kunnen geven...hou je taai
Loves 0
Licht bewolkt
#2
Ik kan het je helaas niet vertellen. Ben zelf mijn vader vrij onverwachts verloren in December. Enige wat ik kan zeggen is neem soms de tijd voor je zelf, de tijd om je terug te trekken! Je mag die "ik" tijd echt nemen. Leg het je man en kinderen uit zoals Rolf ook zegt, en dan zullen ze het echt wel begrijpen dat mama soms even alleen wilt zijn. Je hebt de laatste jaren keihard gewerkt voor je ouderlijk gezin, maar jij zelf is super belangrijk! Veel sterkte!
Loves 0
afbeelding van Lizo
Zonnig
#3
Dankjewel wel ❤️ Hoe ben jij eronder met je vader?
Loves 0
afbeelding van Lizo
Zonnig
#4
Dank je wel !! Heb jij ervaring met t overlijden van 1 van je ouders? Hoe ga jij er mee om?
Loves 0
Licht bewolkt
#5
Hi Lizo, Ik heb net mijn verhaal gedeeld (alleen alle enters zijn weg, wellicht komt dat doordat ik het via mijn telefoon heb gedaan) Ik heb eerlijk gezegd geen idee hoe ik me echt voel. Ik mis hem enorm. Ik ben op momenten ook weer heel erg boos, wat echt niet is hoe ik ben. En mijn lichaam reageert er enorm op. Ik probeer keihard mijn best te doen voor mijn werk, want ondanks al een jaar vanuit huis vind ik mijn werk wel leuk. Maar buiten werk om vind ik het vaak wel best, ben ik graag alleen. Ik mijn geval is dat makkelijker omdat ik alleen woon. En hoewel ik er van mijzelf ook aan toe mag geven, moet ik van mezelf ook wel genieten van mijn zus (tevens goede vriendin), mijn moeder, zwager en nichtje. Want zij maken me gelukkig. Maar ik heb echt gebrek aan energie, en zoals vandaag vind ik het stiekem ook wel lekker om gewoon alleen te zijn, op bed tv te kijken of te lezen.. Bij mij is het net 3 maanden geleden. Bij jou nog veel korter. Maar beide wel met een ziektebed vooraf. Ik heb dit forum net gevonden. Je mag me altijd een berichtje sturen als je eens iets kwijt wilt!
Loves 0
Licht bewolkt
#6
Sorry, denk doordat ik via een telefoon type dat hij de enters weg laat. Waardoor het 1 lap tekst is.
Loves 0
afbeelding van Liesje97
Bewolkt
#7
Hoi Victoria en Lizo, Wat een heftige verhalen hebben jullie. Ik kan mij erg vinden in wat jullie vertellen. Mijn vader is afgelopen december overleden op 51 jarige leeftijd. Hij heeft 2,5 jaar geleden te horen gekregen dat hij alvleesklier kanker had. Bijna heel 2019 ging het best goed met hem. In november afgelopen jaar kregen we te horen dat er veel uitzaaiingen bij gekomen waren en dat ze niks meer konden doen. Mijn vader had zo'n sterke wil.. maar een paar weken later is hij erg achteruit gegaan. Ik heb zijn laatste dagen niks meer met hem kunnen bespreken. Hij was zo in de war. Ik heb de zorg, samen met mijn 3 broertjes, voor hem opgenomen toen mn moeder nog heeft geprobeerd te werken 1,5 dag. Daarna is het heel snel gegaan. Ik praat sinds kort met een praktijkondersteuner bij mijn huisarts. Samen hebben we de fases van het rouwen door gesproken. Dit helpt mij redelijk. Maar het blijft moeilijk. Steeds meer en vaker komt het besef..
Loves 0
afbeelding van Lizo
Zonnig
#8
Heftig hoor , soort gelijk verhaal . Ik begin langzaam te merken dat t met de dag iets beter gaat maar nu weer de kids thuis in. Quarantaine en niet om de kids maar dan is t moeilijk wat energie betreft om ook voor mezelf te blijven zorgen.
Loves 0
afbeelding van Liesje97
Bewolkt
#9
Ja dat snap ik. Wij hebben er sinds kort een viervoeter bij. Hij maakt mij weer een beetje aan het lachen. Verder merk ik dat ik mij volledig stort op het werk en school, wat maakt dat ik er de eerste tijd niet veel mee bezig was. Nu komt dat steeds meer..
Loves 0