afbeelding van ad1990
Zonnig

Moeder overleden

Beste, Ik doe mijn verhaal omdat ik benieuwd ben of er anderen zijn die zoiets hebben meegemaakt. Bij mijn moeder is 5.5 jaar alvleesklierkanker geconstateerd. Ze was 55 jaar toen. Ze is al heel ver gekomen met deze soort kanker. In november 2019 werd er duidelijk dat de kanker voor de 3e keer terug was en dat ze niet meer beter zou worden. Zij is in september 2020 gestart met een zware chemo maar ze reageerde er erg slecht op en ze hebben nader onderzoek gedaan. Er werd bekend dat er ook uitzaaiingen in haar hersenen waren. Ze is toen gestopt met de chemo. Het is al oneerlijk dat zij ziek was, 3 keer kanker moest krijgen maar deze uitzaaiingen naar de hersenen komen niet tot nauwelijks voor. Zij was de 15e casus op de wereld die beschreven is met deze uitzaaiing. Ze had voor palliatieve sedatie gekozen. Mijn moeder slikte erg veel opiaten en had dus kennelijk een hoge 'weerstand' tegen het slaapmiddel en morfine. De eerste keer dat ze hiermee startte is ze na 1.5 dagen gestopt. De reden hiervan is dat ze het te eng vond maar dat ze zich ook redelijk voelde (ze was aan het slaapmiddel en aan de morfine). Mijn moeder slikte erg veel opiaten en reageerde nauwelijks op de dosering die ze kreeg. De hoogte van het spul wat ze kreeg zou ieder ander aan het slapen moeten maken maar zij had hier totaal geen last van. Ze kon verder nauwelijks meer. Ze sliep in de woonkamer op een ziekenhuisbed, dagelijks kwam thuiszorg langs en 's nachts was er ook altijd iemand. Ze kon nog wel zelf naar de wc en douche lopen maar wel altijd met iemand erbij. Haar kinderen en mijn vader zijn voor een maand bij haar geweest om haar te verzorgen. Na de 1e palliatieve sedatie kreeg ze ook nog een delier. Hier is ze gelukkig weer uitgekomen. Na 3 weken is ze gestart met de 2e keer palliatieve sedatie. Dit ging helemaal fout. Deze keer werd er erg hoog ingezet. Mijn moeder is een strijder en heeft ook tot het einde keihard gevochten. Dit was heel erg zwaar voor ons. Ze kwam maar niet volledig in slaap, het maakte niet uit hoeveel slaapmiddel en morfine erbij kwam. Ze wou de hele tijd zitten, wou de hele tijd naar de katheter omdat die pijn deed en ondertussen kon ze nauwelijks praten of haar ogen open doen. Ik vind dit zo verschrikkelijk want ben echt van mening dat zij alles heeft meegekregen. Het idee dat zij opgesloten zat in haar hoofd, niet kenbaar kon maken wat ze wou, is heel erg pijnlijk. Ze is om 14:30 gestart en om 17:00 uur tot 02:00 uur 's nachts is ze de hele tijd 'wakker' geweest. Ze had pijn, wou huilen maar dit lukte niet en in het ziekenhuis moesten ze haar omdraaien wat haar erg veel pijn deed, zelfs zo erg dat ze au au au au riep. In het ziekenhuis kreeg ze ander spul in haar bloedbaan wat 'goed' hielp. Ze sliep. Ze mocht de volgende avond weer naar huis. Toen ze thuis kwam, en de ambulance ging open, deed zij haar ogen ook weer open en tilde haar hand op om een soort van te zwaaien naar mijn broertje. Toen ze de woonkamer in kwam deed ze weer haar ogen open. Dit was ook erg zwaar. Het idee dat ze nog steeds alles mee kreeg was heel naar. Ik ben gedurende alles bij haar geweest. Dit heb ik met liefde gedaan, om haar gerust te stellen. Maar nu heb ik het probleem dat ik het voor mij kan zien. Ik zie haar gezicht toen ze probeerde te huilen, toen ze pijn had, dat ze de hele tijd dingen wou doen en het enige wat ik wou was stoppen met de sedatie. Ik voel me schuldig dat wij zijn doorgegaan met de sedatie terwijl zij, naar mijn idee, absoluut niet wou en misschien wel wou stoppen. Omdat wij al heel erg lang wisten dat zij niet meer beter zou worden, en de laatste 9 maanden van haar leven zij al dagelijkse hulp nodig had en wij haar hebben zien aftakelen, zat ik al erg lang met 1 been in het rouwproces. Ik ben opgelucht dat ze nu rust heeft, ze heeft hard genoeg gevochten en dat brengt mij ook redelijk wat rust. Ik voel me over het algemeen wel prima. Maar nu krijg ik het gevoel alsof ik mij slechter moet voelen. Ik voel me soort van schuldig dat ik niet verdrietiger moet zijn. Ik heb zeker mijn momenten en die zijn ook zwaar vooral omdat ik dan pijnlijke beelden ga zien die tijdens het palliatieve sedatie zijn gebeurd. Daar komt ook nog bij dat ik zwanger ben van mijn eerste. Mijn moeder wou zo graag oma worden. Ze heeft nog een aantal pretecho's mogen zien en weet dat het een jongetje wordt. Ze vond het super leuk maar vond het ook erg confronterend. Zij zou haar kleinzoon nooit ontmoeten. Soms voel ik me hier ook een soort van schuldig over, dat ik haar nog heb belast met dit mooie, maar erg confronterende nieuws. Nu is mijn vraag of er iemand is die ook iets soortgelijks heeft meegemaakt en zich wellicht ook zo voelt na het traject. Ik hoor graag hoe je hiermee om bent gegaan.
Hartjes 1

Er zijn 2 reacties op dit bericht

#1
Hoi. Wat erg en wat heftig. Ik zou graag contact met je willen. Helaas is mijn moeder ook aan kanker overleden in nov en ik was toen 21 weken zwanger. Gelukkig weet mijn moeder dat ze kleindochter heeft. Heel veel sterkte. Gr Natalija.
Loves 0
#2
Ik heb jou prive bericht gestuurd
Loves 0