Moeder overleden

Mijn moeder is gisteren spontaan overleden en weet hier met geen raad om te gaan. Plotseling is er een groot stuk in je leven weg en het enigste wat ik nog kan doen is janken. Ze was super gezond en konden de dag ervoor nog met elkaar lachen, maar ineens is alles 180 graden gedraaid en heb ik niet eens afscheid kunnen nemen... Het is allemaal teveel en ik heb geen flauwekul wat te doen nu

Hartjes 0

Er zijn 4 reacties op dit bericht

Zonnig
#1

Hoi Jonathan, 

Je moeder verliezen is heel zwaar. Ik moet haar helaas al 15 jaar missen. Je moeder is ene groot deel van jou leven geweest en dat valt nu weg. Het belangrijkste is om alles geregeld te hebben met hulp van familie en daarna het rouwproces in te gaan. Prop je emoties niet op, maar laat ze gaan, praat en luister.

Mij helpt het soms om aan haar te denken, wat zou ze willen, waar zou ze trots op izjn, zou ze me nu een schop onder me hol geven en hoezo dan?

Gecondoleerd en hele veel sterkte, 

Groetjes, 

Elina

Loves 0
afbeelding van Naad
Storm
#2

Beste Jonathan, 

Wat vreselijk voor je. Ik weet hoe je je voelt. Ik voel jouw pijn. 
Mijn moeder is inmiddels zeven maanden geleden overleden. Ik heb het echt heel zwaar gehad. Ik ben 36 en heb altijd bij haar gewoond. Ik verzorgde haar de laatste jaren dus heel mijn leven draaide om haar. Zonder haar ben ik verloren. Het gaat steeds een stukje beter met me, maar het gemis word wel erger. Beter in de zin van... mijn leven proberen op te pakken en terugkeren in de maatschappij. Maar emotioneel gaat het niet beter. Het is een proces waar we doorheen gaan en voor iedereen is het anders. Het is gewoon zwaar klote! 
Voel, huil en praat vooral. Neem je tijd en wees niet hard voor jezelf. Het is al zwaar genoeg. Heel veel sterkte en kracht! 
 

Liefs Naad 
 

Loves 0
#3

Hallo allemaal,

Vreselijk als een van je ouders plotseling uit het leven word gerukt. Ik heb dit 3 weken geleden ervaren. De dag dat ik op mezelf zou gaan wonen, nog een kopje koffie met mijn vader smorgens drink. Ik wil mij gaan omkleden en hij stort zo voor mijn ogen in elkaar. Ik heb hem nog geprobeerd te reanimeren maar in het ziekenhuis helaas overleden. Ik heb geen afscheid kunnen nemen en ik had hem nog zoveel willen zeggen en met hem willen delen. Het lijkt nog steeds heel onwerkelijk allemaal. Ik was altijd heel close met mijn vader. Waar ik was daar was hij, het gemis is nu zo groot en de leegte is onbeschijfelijk. Ik vind het ook heel moeilijk om hier mee om te gaan en dit een plekje te kunnen geven. Liefs 

Loves 0
afbeelding van Naad
Storm
#4
Valerie schreef op Woensdag 11 maart 2020 16:02
Hallo allemaal,

Vreselijk als een van je ouders plotseling uit het leven word gerukt. Ik heb dit 3 weken geleden ervaren. De dag dat ik op mezelf zou gaan wonen, nog een kopje koffie met mijn vader smorgens drink. Ik wil mij gaan omkleden en hij stort zo voor mijn ogen in elkaar. Ik heb hem nog geprobeerd te reanimeren maar in het ziekenhuis helaas overleden. Ik heb geen afscheid kunnen nemen en ik had hem nog zoveel willen zeggen en met hem willen delen. Het lijkt nog steeds heel onwerkelijk allemaal. Ik was altijd heel close met mijn vader. Waar ik was daar was hij, het gemis is nu zo groot en de leegte is onbeschijfelijk. Ik vind het ook heel moeilijk om hier mee om te gaan en dit een plekje te kunnen geven. Liefs

Beste Valerie,

Gecondoleerd met het grote verlies. Wat vreselijk moeilijk voor je om dit meegemaakt te hebben. Mijn moeder is ook voor mijn ogen ingestort en buiten bewustzijn geraakt. In het ziekenhuis kregen we te horen dat ze aan het sterven was en ze wisten niet of ze nog wakker zou worden. Dat was echt mijn grootste angst. Dat ik geen afscheid mocht nemen. De gedachten maakte mij gek. Gelukkig is ze wakker geworden en heeft ze nog vier dagen mogen leven. Ik kan me dus ergens iets voorstellen hoe erg het voor je moet zijn. Het gemis is enorm groot. Voor mij nu 7 maanden geleden, maar wennen nooit. Het is nog steeds onwerkelijk voor mij. Mijn moeder en ik waren ook altijd samen. Ik kan het gewoon niet bevatten. Maar hoe dan ook zullen we een manier vinden om ermee te leren leven. De liefde blijft bestaan en we blijven verbonden. Ik hoop dat je wat rust zult vinden, want het rouwen is erg vermoeiend. Op een dag zullen we kunnen lachen bij de mooie herinneringen. Voor nu is elke herinnering pijnlijk. Het heeft tijd nodig... heel veel tijd. Heel veel sterkte!! 

Liefs Naad 

Loves 0