Moeder overleden

Op 23 -8 2019 is mijn dierbare moeder overleden. Na een mislukte relatie ben ik weer bij haar komen wonen in 2002 nadat mijn vader in 2001 overleden was. Zij is altijde mijn steun en toeverlaat geweest en ik mis haar verschrikkelijk. Gelukkig heb ik haar tot het eind van haar leven kunnen verzorgen en bijsstaan.

Hartjes 3

Er zijn 8 reacties op dit bericht

Wie Troost Mij Forumbeheerder
afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
Wie Troost Mij Forumbeheerder
#1

Beste discus123,

Gecondoleerd met het verlies van je moeder. En welkom op Wie Troost Mij. Hopelijk kun je steun en troost putten uit het delen van je verhaal en ervaringen met andere mensen die een dierbare hebben verloren. Fijn om te lezen dat je je moeder tot aan het afscheid hebt kunnen verzorgen en bijstaan. Kun je er met anderen over praten?

Heel veel sterkte gewenst,

Mark
Wie Troost Mij

Loves 1
#2
Wie Troost Mij schreef op Woensdag 28 augustus 2019 08:41
Beste discus123,
Gecondoleerd met het verlies van je moeder. En welkom op Wie Troost Mij. Hopelijk kun je steun en troost putten uit het delen van je verhaal en ervaringen met andere mensen die een dierbare hebben verloren. Fijn om te lezen dat je je moeder tot aan het afscheid hebt kunnen verzorgen en bijstaan. Kun je er met anderen over praten?
Heel veel sterkte gewenst,
Mark
Wie Troost Mij

Helaas kan ik met niemand echt over praten, alleen oppervlakkig.

 

 

Loves 0
Hortensia Ik ben vrijgezel van 51 jaar. Heb jarenlang mantelzorg gedaan bij mijn ouders. Moeder is 4 weken geleden overleden, aan o.a. kanker
afbeelding van Hortensia
Storm
Hortensia Ik ben vrijgezel van 51 jaar. Heb jarenlang mantelzorg gedaan bij mijn ouders. Moeder is 4 weken geleden overleden, aan o.a. kanker
#3
discus123 schreef op Donderdag 29 augustus 2019 22:06
Wie Troost Mij schreef op Woensdag 28 augustus 2019 08:41
Beste discus123,
Gecondoleerd met het verlies van je moeder. En welkom op Wie Troost Mij. Hopelijk kun je steun en troost putten uit het delen van je verhaal en ervaringen met andere mensen die een dierbare hebben verloren. Fijn om te lezen dat je je moeder tot aan het afscheid hebt kunnen verzorgen en bijstaan. Kun je er met anderen over praten?
Heel veel sterkte gewenst,
Mark
Wie Troost Mij

Helaas kan ik met niemand echt over praten, alleen oppervlakkig.

Dat herken ik, alleen wat oppervlakkig. Ik mis mijn moeder ook zo erg. Die leegte... alles wat ik bij mijn vader in huis vastpak, alles ademt mijn moeder. Die pijn! Dus herkenbaar. Het is nu bij mij 13 weken geleden.  Ik probeer wat te werken (ik.werk in de zorg), maar dat valt me erg tegen. De cliënten vragen veel energie van mij, maar ik heb zelf amper energie meer over, laat staan dat ik iets weg kan geven.  Ik geef nu wat ondersteuning aan de vaste collegas. Dit is echt nog het maximale.  En constant ben ik me aan het vergelijken met anderen,  hoe doen die dat 'verwerken'? Ik vind het best eenzaam. Ik ga maandag naar een psycoloog. Afwachten? 

Loves 0
Sanne6319 Ik ben een vrouw van 56 jaar, heb een optimistisch karakter maar 't leven is niet altijd makkelijk voor me.
afbeelding van Sanne6319
Licht bewolkt
Sanne6319 Ik ben een vrouw van 56 jaar, heb een optimistisch karakter maar 't leven is niet altijd makkelijk voor me.
#4

Hallo ik begrijp je gevoel mijn moeder is 25 Aug jongstleden overleden. Jij woonde bij haar natuurlijk mis je haar vreselijk... Ik was iedere vrijdag bij haar, dan gingen w e samen lekker op stap. Deze vrijdag was vreselijk. Geen tas inpakken om naar haar toe te reizen (ik woon aan andere kant van het land en reisde wekelijks naar haar toe) me niet kunnen verheugen op haar blije koppie.... 

Loves 1
afbeelding van Naad
Storm
#5
Beste discus123,

Gecondoleerd met het verlies van je moeder. Ik ben 22 juli 2019 mijn dierbare moeder verloren. Ook ik woonde bij haar en verzorgde haar. Ik kan je dus heel goed begrijpen. Het gemis is zo groot. Ik voel me zo klein en leeg zonder haar. Thuiskomen in haar huis zonder dat ze er is breekt me elke keer weer, maar toch kan ik hier niet weg. Ik wil helemaal nog niet verder met mijn leven.  Dus kies ik ervoor om liever elke dag geconfronteerd te worden met alles wat met haar te maken heeft, dan te verhuizen naar mijn eigen woning. Voor mij is mijn moeder verliezen het grootste verdriet wat ik ooit heb meegemaakt. 

Ik wens je heel veel sterkte en kracht toe. 

Liefs Naad

Loves 1
Sanne6319 Ik ben een vrouw van 56 jaar, heb een optimistisch karakter maar 't leven is niet altijd makkelijk voor me.
afbeelding van Sanne6319
Licht bewolkt
Sanne6319 Ik ben een vrouw van 56 jaar, heb een optimistisch karakter maar 't leven is niet altijd makkelijk voor me.
#6

Dank voor je reactie.het gaat met ups en downs.Een been in het verdriet,een been in het leven....jij ook veel sterkte...

Loves 0
Hortensia Ik ben vrijgezel van 51 jaar. Heb jarenlang mantelzorg gedaan bij mijn ouders. Moeder is 4 weken geleden overleden, aan o.a. kanker
afbeelding van Hortensia
Storm
Hortensia Ik ben vrijgezel van 51 jaar. Heb jarenlang mantelzorg gedaan bij mijn ouders. Moeder is 4 weken geleden overleden, aan o.a. kanker
#7
Naad schreef op Maandag 30 september 2019 10:25
Beste discus123,

Gecondoleerd met het verlies van je moeder. Ik ben 22 juli 2019 mijn dierbare moeder verloren. Ook ik woonde bij haar en verzorgde haar. Ik kan je dus heel goed begrijpen. Het gemis is zo groot. Ik voel me zo klein en leeg zonder haar. Thuiskomen in haar huis zonder dat ze er is breekt me elke keer weer, maar toch kan ik hier niet weg. Ik wil helemaal nog niet verder met mijn leven.  Dus kies ik ervoor om liever elke dag geconfronteerd te worden met alles wat met haar te maken heeft, dan te verhuizen naar mijn eigen woning. Voor mij is mijn moeder verliezen het grootste verdriet wat ik ooit heb meegemaakt. 

Ik wens je heel veel sterkte en kracht toe. 

Liefs Naad

Hallo Naad, 

Ik ben even benieuwd hoe het nu met je gaat? Ik herken namelijk veel in je verhaal. Hoe is jouw gevoel tav het huis en haar spullen .  Het wordt wel wat minder bij mij. Het voordeel is dat ik 6 weken naar mijn moeders overlijden een hondje heb aangeschaft. Deze zou snachts bij mij zijn, en overdag bij mijn vader. Maar het geeft mijn vader zo veel, dat deze nu altijd daar is. Ik wandel nu grote afstanden met het hondje. Het gaan naar mijn ouderlijk huis is hier wel wat makkelijker mee geworden. Er ligt wat speelgoed in huis. Hoe lang mijn vader dit kan doen, is afwachten.  Maar voor nu is het goed. Met het uitlaten van het hondje laat ik me tranen de vrije loop. Ik mis erg de gesprekken met mijn moeder. De interesse die zij in mij had. Wij hadden een hele goede band. Ik weet niet of ik het goed doe, maar dit doe ik dan maar zo. Groeten 

Loves 0
afbeelding van Naad
Storm
#8
Hortensia schreef op Dinsdag 22 oktober 2019 09:12
Naad schreef op Maandag 30 september 2019 10:25
Beste discus123,

Gecondoleerd met het verlies van je moeder. Ik ben 22 juli 2019 mijn dierbare moeder verloren. Ook ik woonde bij haar en verzorgde haar. Ik kan je dus heel goed begrijpen. Het gemis is zo groot. Ik voel me zo klein en leeg zonder haar. Thuiskomen in haar huis zonder dat ze er is breekt me elke keer weer, maar toch kan ik hier niet weg. Ik wil helemaal nog niet verder met mijn leven.  Dus kies ik ervoor om liever elke dag geconfronteerd te worden met alles wat met haar te maken heeft, dan te verhuizen naar mijn eigen woning. Voor mij is mijn moeder verliezen het grootste verdriet wat ik ooit heb meegemaakt. 

Ik wens je heel veel sterkte en kracht toe. 

Liefs Naad

Hallo Naad, 

Ik ben even benieuwd hoe het nu met je gaat? Ik herken namelijk veel in je verhaal. Hoe is jouw gevoel tav het huis en haar spullen .  Het wordt wel wat minder bij mij. Het voordeel is dat ik 6 weken naar mijn moeders overlijden een hondje heb aangeschaft. Deze zou snachts bij mij zijn, en overdag bij mijn vader. Maar het geeft mijn vader zo veel, dat deze nu altijd daar is. Ik wandel nu grote afstanden met het hondje. Het gaan naar mijn ouderlijk huis is hier wel wat makkelijker mee geworden. Er ligt wat speelgoed in huis. Hoe lang mijn vader dit kan doen, is afwachten.  Maar voor nu is het goed. Met het uitlaten van het hondje laat ik me tranen de vrije loop. Ik mis erg de gesprekken met mijn moeder. De interesse die zij in mij had. Wij hadden een hele goede band. Ik weet niet of ik het goed doe, maar dit doe ik dan maar zo. Groeten

Hallo Hortensia,

Goed om te horen dat het beter met je gaat en super fijn dat jij en je vader zo dol zijn op jullie hondje en veel steun aan hebben. 
Met mij gaat het de ene keer wel oké en de andere keer ben ik teneergeslagen. Ik heb de afgelopen 4 dagen heel zwaar gehad. Continue pijn in mijn hart, happen naar lucht, angstig om verder te gaan en veel huilen. Ik voel mijn armen niet en dwaal een beetje rond in huis. Op die momenten denk ik echt dat ik gek word. Ik hoor mezelf zeggen "ik hou dit niet vol". Zo intens veel pijn. Het gemis maakt me zo wanhopig. Ik ben gewoon kapot. Ze was mijn alles en leefde 36 jaar lang met haar. Dag in, dag uit. We waren altijd samen en nu ben ik alleen. De vrouw die onvoorwaardelijk van me hield. Die zich om mij bekommerde en oprecht het beste voor me wou. Dat heb ik niet meer. Dat maakt me zo eenzaam, terwijl ik broers, zussen, neefjes, nichtjes en zelfs een vader heb. Toch voel ik me zo alleen zonder haar. Maar gelukkig na een paar dagen zo teneergeslagen zijn, heb ik weer betere dagen. Dan kan ik even aan iets anders denken, even lachen, meezingen met een liedje op de radio. Ik kan soms zelfs me even vrolijk voelen. Ik heb natuurlijk ook dan pijn en verdriet, alleen af en toe gaat het ietsjes naar de achtergrond. Het moet ook wel. We moeten toch verder. Onze moeders zijn ook verder gegaan na het overlijden van hun moeders. Ook mijn moeder heeft gerouwd om haar moeder en toch heb ik mijn moeder zien leven. Ook zij was verder gegaan, dus ook ik zal verder moeten. Maar ik neem mijn tijd en ik omarm het verdriet en gemis, want dat was zij waard. Haar liefde was intens, dus het verdriet ook. 
Ik kan het nog steeds niet bevatten en hoor mezelf nog zeggen "Mijn moeder is overleden". Ik blijf het onwerkelijk vinden. Ik zal haar blijven missen tot mijn laatste adem en dan zal het verlangen stoppen en zullen we herenigd worden. Ze was al 60 jaar lang moeder. Moeder van 8 kinderen. Nu is zij bij haar moeder en mag zij weer het kind zijn. 
Liefde is ook loslaten... haar ziel zal ik nooit loslaten en ze is altijd bij me, maar ik moet haar loslaten, zodat zij in vrede kan rusten. 
Ik hoop dat het steeds beter met je zal gaan en dat je je rust kan vinden. En weer genieten van je leven en de kleine dingen in het leven. Dat is wat zij wilt voor jou. Dat willen moeders voor hun kinderen. Heel veel sterkte Hortensia. 
Hou je vast aan de mooie herinneringen. 
 

Liefs Naad

Loves 0