afbeelding van AnnekeA
Bewolkt

moeder en stiefvader in 5 dagen verloren

Wat "fijn" dat deze site bestaat - de herkenning doet me veel. Ik ben in april van dit jaar binnen 5 dagen mijn moeder en stiefvader verloren aan Corona. Beiden hebben 21 jaar geleden hun eerste partner verloren - ze kwamen elkaar tegen op een nabestaandenclub en kregen een relatie die uitmondde in een huwelijk (daar gingen wel heel wat jaren overheen). Wat hadden ze het leuk samen, ze waren gelukkig. Eind maart waren ze allebei niet lekker, de huisarts is meerdere malen gebeld maar die kwam niet. Echt specifieke corona-verschijnselen hadden ze niet - althans niet in die mate dat de huisarts langs wilde komen. Uitzieken, wij kinderen deden boodschappen en zetten die buiten neer, een praatje door het raam heen. Op 29 maart gaat het slecht met mijn stiefvader, Hans. Hij kan zijn bed niet meer uit. Mijn moeder belt de huisartsenpost en ze komen zowaar langs. Toch verdenking corona en Hans wordt opgenomen in het ziekenhuis. Inderdaad corona en hij wordt aan de zuurstof gelegd. Er is gelukkig wel goed contact mogelijk, hij is nog goed bij. Op dinsdag 31 maart zit hij zelfs weer in een stoel - wel nog aan de zuurstof. De situatie is zorgelijk maar tevens hoopvol. De volgende dag vertrek ik zoals gewoon in de ochtend naar mijn werk, voor de zekerheid neem ik een sjaal mee die ik om mijn gezicht kan slaan. Waarom? Geen idee. Tot ik rond 10.30 wordt gebeld door de longarts - het gaat niet goed met Hans en we moeten ons gaan voorbereiden op een afscheid. Ik weet niet wat ik hoor en ik kan het ook niet vatten. Godzijdank word ik goed opgevangen door collega's. Omdat men ervanuit gaat dat mijn moeder ook corona heeft (ze liggen/lagen in hetzelfde bed) is nog niet duidelijk of zij afscheid van haar man mag nemen. Ik kan en wil maar 1 ding: naar mijn moeder toe. Ze protesteert: het mag niet vanwege de corona. Alsof ik haar nu in de steek ga laten. Lang leve de sjaal. Als ik bij haar ben belt de longarts opnieuw: mijn moeder mag afscheid nemen mits ik eerst beschermkleding ophaal in het ziekenhuis. De rit die volgt is de meest zware uit mijn leven: je moeder naar haar partner brengen in de wetenschap dat zij afscheid van elkaar moeten nemen. Ik merk wel dat mijn moeder ook zwak is, maar ik registreer het niet echt. Of niet voldoende - wilde ik het niet zien? Gelukkig kunnen ze goed afscheid nemen, zoals Hans erbij ligt heb ik niet het idee dat hij stervende is. Hij is goed aanspreekbaar en haalt zelfs het zuurstofmasker van zijn gezicht. Later hoor ik van zijn zonen, mijn stiefbroers, dat hij bij hun afscheid toch wel wegvalmomentjes had. Hij heeft zich blijkbaar opgeladen voor het bezoek van mijn moeder en zij ook. We houden ergens een heel klein beetje hoop....misschien morgen nog een keer bezoek? Maar de longarts drukt die hoop de kop in, dat is niet de bedoeling. Die avond overlijdt Hans om 23.15 uur in zijn eentje in een ziekenhuis. Ik vind het verschrikkelijk dat hij in zijn eentje is overleden en ik vind het zo ontzettend verdrietig dat mijn moeder wederom een partner verliest. 1 april was geen fool-day. Op 2 april ga ik in de ochtend weer naar mijn moeder - of ze nu corona heeft of niet ik ga haar niet alleen laten. Bovendien heeft het ziekenhuis gisteren aangegeven dat de besmetting niet meer aan de orde is. Waarop gebaseerd? Geen idee. Er moet een uitvaart geregeld worden, dat doe ik samen met de oudste zoon van Hans. Mijn moeder geeft aan dat het haar fysiek niet lukt om erbij te zijn. Via whats'app/telefoon etc lukt het prima om haar te laten meebeslissen over wat nodig is. Mijn broer - ook Hans genaamd - gaat naar mijn moeder en met elkaar kunnen we - mede door de fantastische inzet van onze uitvaartleider - een mooie uitvaart maken. Wanneer ik thuis ben belt mijn broer - hij maakt zich toch zorgen om onze moeder. een toiletbezoek waar ze ongeveer een half uur van moest bijkomen triggert hem. Hij heeft de huisarts gebeld maar die wilde op dat tijdstip (16:55 uur) geen actie meer ondernemen. Hij zette het dossier open voor de huisartsenpost En die willen langskomen - echter mijn broer is terug naar zijn woonplaats en ik woon dichterbij. Dus ik vertrek weer richting mijn moeder en die is verbaasd. Ik meld dat de huisartsenpost komt en ze geeft direct aan dat ze niet weg gaat.. Ga ik volledig in mee. De arts die komt (volledig ingepakt) is een botte boer - hij meet een saturatie van 78 bij mijn moeder en hoort een longontsteking. Dus indicatie voor opname. Godzijdank gaat mijn moeder daar dan wel direct in mee. Ik pak wat spullen in en rijdt achter de ambulance aan. Geen idee of ik bij haar mag blijven maar wederom wil ik haar niet alleen laten. Het wordt een lange lange avond op de SEH, tot diep in de nacht. Diverse malen geeft mijn moeder aan dat ik naar huis moet gaan (het zorgen voor gaat blijkbaar nooit over) maar ik vertik het om haar alleen te laten. Ik ben sowieso dankbaar dat ik bij haar mag blijven. Tot twee keer toe komt een IC-arts praten, ze gaan uit van corona en wat te doen als de situatie nog meer verslechterd. Wil ze aan de beademing? Ja, geeft mijn moeder aan, ik heb nog teveel om voor te leven (kinderen en kleinkinderen). Ik leer ondertussen snel over saturaties - van 78 thuis naar 93 in het ziekenhuis met zuurstof - ik vond het niet zo slecht. Pas later hoor ik dat men bij 95 al alarm gaat slaan. Uiteindelijk wordt mijn moeder naar een verpleegafdeling gebracht en ga ik naar huis, in de wetenschap dat ik voorlopig niet bij haar mag komen.. Eenmaal thuis hebben we nog contact - ik kan natuurlijk niet direct slapen en zij ook niet. Het is me zo dierbaar. Op vrijdag hebben we summier contact - vraag me niet waarom. Het is wachten op de uitslag van de test - corona positief. In de middag krijg ik opnieuw - compleet onverwachts - de longarts aan de telefoon. Het gaat niet goed, de saturatie en situatie rondom mijn moeder moet in het komende uur significant verbeteren anders is het wederom einde verhaal. Ik snap het weer niet en het uur dat volgt kijk ik weg. Elke minuut dat de longarts niet belt is er eentje gewonnen. De grond valt onder mijn voeten weg als hij wel weer belt. Mjin moeder gaat ook overlijden aan corona. We mogen afscheid komen nemen. Mijn moeder is in een ander ziekenhuis opgenomen dan mijn stiefvader en hier is het beleid dat het bezoek mag blijven. Ik bel mijn broer en stiefbroers. De stiefbroers gaan eerst en dan blijven mijn broer en ik zo lang als mogelijk bij onze moeder. Ik mag zelfs blijven slapen en ik ben tot op de dag van vandaag het ziekenhuis dankbaar voor hun beleid. Uiteindelijk overlijdt mijn moeder op 5 april. Ik heb altijd gezegd - sinds mijn moeder en stiefvader een relatie kregen - dat één van hen weer het verdriet zou meemaken bij een overlijden. Dan konden ze maar beter tegelijk gaan. Deze situatie had ik daarin niet meegenomen. Wat had ik ze nog graag een tiental mooie jaren samen gegund. Het verdriet is nog vers - het is net 4 maanden geleden. Ik ben inmiddels weer aan het werk met ups en downs. Ik krijg gelukkig ruimte. maar nu na 4 maanden merk ik dat er steeds meer van mij verwacht wordt. En ik kan daar nog niet altijd aan voldoen. Dat te moeten toegeven doet ook weer verdriet. Waar ik altijd maar doorging - druk leven, moet ik nu blijkbaar even op de pause knop drukken. En ook dat kost me moeite. Enerzijds wil ik graag weer "normaal" doen, anderzijds weet ik dat normaal nooit meer was zoals het was. De rouw is een struggle, ik vind het lastig. In eerste instantie riep ik dat ik al eens eerder een situatie had meegemaakt (in 1999 overleed mijn vader) - hier kom ik ook wel uit. Nu weet ik het even niet meer. Alle tips en tricks zijn welkom.
Hartjes 1

Er zijn 2 reacties op dit bericht

afbeelding van Uiver
Licht bewolkt
#1
Beste Anneke ik kan me helemaal inleven in je verhaal mijn moeder is Meerdere keren dit jaar opgenomen geweest in het Ziekenhuis wegens COPD elke keer kwam het covid protecol weer voorbij zat je weer een dag in spanning of ze het had of niet maar ze had het in alle gevallen niet dat was een opluchting wel heb ik een tante verloren aan covid 19 mijn tante zat in een revalidatie centrum om weer aan te sterken na een operatie aan haar been ze zou vrijdag ochtend naar huis maar werd donderdag middag erg ziek de artsen stelden vast dat dit covid was ze is met loeiende sirene en onder politie bergeleiding naar het ziekenhuis gebracht waar ze na een paar uur is overleden,een jaar der voor is man mijn oom ook gestorven aan de ziekte COPD dus dit hakt er wel mijn moeder is er altijd weer boven op gekomen ze was een vechtertje alleen na de laatste opertartie aan de darmen ging het niet goed ze konden de longen niet meer goed op gang we hebben als familie besloten om palliatiefe sedatie te doen om ver der leiden te ze is vredig heen gegaan. heb het er verschrikkelijk moeilijk mee gehad heb phygische schade opgelopen heb hulp gezocht en met een paar gesprekken met een phygoloog gaat het weer goed maar het gemis ,dus kan beter met een onafhankelijk iemand praten dat lucht op heeft mij goed gedaan. De ups en douns die blijven nog wel even het moet slijten maar blijf de mooie momenten met je stief vader en moeder herrinneren nogmaals sterkte met dit verlies
Loves 1
afbeelding van AnnekeA
Bewolkt
#2
Dank je wel Uiver voor je reactie. Ik heb gelukkig wel hulp, via huisarts en lotgenotengroep. Maar misschien is het teveel of te snel, of wil ik te snel het allemaal goed doen. Ik koester gelukkig zeker de mooie herinneringen. Ik hoop dat jij dat ook kan met je tante, oom en moeder, maar het is hard en lastig.
Loves 0