afbeelding van Hartje28
Bewolkt

Moeder en schoonvader overleden een dag na elkaar

Helaas zijn mijn lieve moeder en schoonvader 6 wkn geleden overleden aan de gevolgen van kanker. Mijn moeder heeft 2 jaar gestreden tegen deze ziekte en mijn schoonvader 4 weken. De  laatste dagen van haar leven waren verschrikkelijk, zoveel onrust, een hersenbeschadiging door de ziekte , het was mijn moeder niet meer, zo verward en haar gedrag was veranderd, tot het einde ben ik aan haar zijde gebleven, dus heb haar ook zien aftakelen . Voor mij heel pijnlijk om te zien, ze was mijn beste maatje en uitlaatklep. Uiteindelijk na een kalmeringsmiddel is ze gestorven. De volgende dag gingen we naar de hospice waar mijn schoonvader lag, trof ik hem ook in een verwarde toestand, helaas na uren strijd heeft hij ook het gevecht verloren, ook tot het einde gebleven en ook zien lijden. Het doet mij zoveel verdriet om beide ouders zo jong te verliezen. Ik heb mijn leven snel weer opgepakt maar het valt niet mee.  Vrienden en  familie geven goed bedoelde adviezen zoals het leven gaat door, uiteindelijk krijgt het verdriet een plekje of het komt vast wel goed met je of eet je wel genoeg, terwijl ik dat wel doe, maar door het verdriet ben ik afgevallen. Ik ben teleurgesteld in deze reacties ook al is het goed bedoeld. Ze hebben geen idee wat ik heb moeten doorstaan . En tuurlijk misschien is het ook zo, maar het is niet wat je wilt horen. Daarom ben ik op zoek naar lotgenoten, jullie spreken uit ervaring en begrijpen wat ik voel.

Hartjes 0

Er zijn 3 reacties op dit bericht

Dorothy22 Ik ben een jonge vrouw van 36 jaar. Op 2 juni is mijn lieve mama na een zeer heftig & kort ziektebed overleden aan kanker
afbeelding van Dorothy22
Bewolkt
Dorothy22 Ik ben een jonge vrouw van 36 jaar. Op 2 juni is mijn lieve mama na een zeer heftig & kort ziektebed overleden aan kanker
#1

HI Hartje (ik zie & lees nu ook jouw uitgebreide verhaal)

Wat heftig dat je 2 lieve mensen zo kort na elkaar heb moeten verliezen, geen woorden voor..Dat aftakelen is zo herkenbaar, en zo naar om mee te maken! Ik begrijp dat zo goed, ook dat is bij mij gebeurd, dat iemand van een sterk persoon zo snel kan aftakelen naar een fragiel lijfje zonder kracht, stem en spraak verdwijnt en alles gaat zo snel achteruit..Die mensen in je omgeving bedoelen het heel goed, maar inderdaad ze begrijpen niet waar wij doorheen gaan, en waar jij doorheengaat. Ik merk dat men denkt dat als ik lach en weer een beetje meedoe, dat het verdriet dan wel 'over' is, maar dit verdriet gaat nooit meer over, dat zal altijd in ons blijven. Ook denken veel mensen dat we weer de oude persoon worden, iets wat ik aan de ene kant heel graag wil, maar ik besef ook dat ik nooit meer echt 100% de oude wordt, ik word een ander versie van mijzelf.. 20 jr geleden is dat al voor de helft gebeurd toen mijn vader ook aan kanker is overleden en nu gebeurt dat weer, al heeft mijn moeder wel en veel grotere implact in mijn leven, en eigenlijk kan ik dat niet met elkaar vergelijken want mijn mama was mijn alles, mijn steunpilaar, maatje etc. .

Ik snap je teleurstelling, want ik voel dat ook. Mensen waarvan je merkt dat ze eigenlijk wel klaar zijn met jou als verdrietig persoon, dat herken ik, of meer voel ik een beetje, dat men je gaat ontwijken. Dat is pijnlijk, en begrijp ik heel soms rationeel, maar emtioneel snap ik dat niet, maar ik accepteer dat ze het ook nooit zullen begrijpen. Wij leven momenteel in een andere wereld, een grauwe en grijze en stille wereld en met veel moeite en kracht zullen we ooit weer kleur gaan zien, maar dat kost tijd, moeite, energie.. ik probeer alles weer heel langzaamaan weer stapje voor stapje op te bouwen, werk, sporten etc en geef mezelf ook soms bewust de tijd om gewoon thuis te blijven met netflix om dan heel hard te huilen, dat helpt soms en lucht op..Misschien helpt dat ook bij jou.

 

Liefs

 

 

 

Loves 0
afbeelding van Hartje28
Bewolkt
#2
Dorothy22 schreef op Maandag 13 augustus 2018 20:24
HI Hartje (ik zie & lees nu ook jouw uitgebreide verhaal)

Wat heftig dat je 2 lieve mensen zo kort na elkaar heb moeten verliezen, geen woorden voor..Dat aftakelen is zo herkenbaar, en zo naar om mee te maken! Ik begrijp dat zo goed, ook dat is bij mij gebeurd, dat iemand van een sterk persoon zo snel kan aftakelen naar een fragiel lijfje zonder kracht, stem en spraak verdwijnt en alles gaat zo snel achteruit..Die mensen in je omgeving bedoelen het heel goed, maar inderdaad ze begrijpen niet waar wij doorheen gaan, en waar jij doorheengaat. Ik merk dat men denkt dat als ik lach en weer een beetje meedoe, dat het verdriet dan wel 'over' is, maar dit verdriet gaat nooit meer over, dat zal altijd in ons blijven. Ook denken veel mensen dat we weer de oude persoon worden, iets wat ik aan de ene kant heel graag wil, maar ik besef ook dat ik nooit meer echt 100% de oude wordt, ik word een ander versie van mijzelf.. 20 jr geleden is dat al voor de helft gebeurd toen mijn vader ook aan kanker is overleden en nu gebeurt dat weer, al heeft mijn moeder wel en veel grotere implact in mijn leven, en eigenlijk kan ik dat niet met elkaar vergelijken want mijn mama was mijn alles, mijn steunpilaar, maatje etc. .

Ik snap je teleurstelling, want ik voel dat ook. Mensen waarvan je merkt dat ze eigenlijk wel klaar zijn met jou als verdrietig persoon, dat herken ik, of meer voel ik een beetje, dat men je gaat ontwijken. Dat is pijnlijk, en begrijp ik heel soms rationeel, maar emtioneel snap ik dat niet, maar ik accepteer dat ze het ook nooit zullen begrijpen. Wij leven momenteel in een andere wereld, een grauwe en grijze en stille wereld en met veel moeite en kracht zullen we ooit weer kleur gaan zien, maar dat kost tijd, moeite, energie.. ik probeer alles weer heel langzaamaan weer stapje voor stapje op te bouwen, werk, sporten etc en geef mezelf ook soms bewust de tijd om gewoon thuis te blijven met netflix om dan heel hard te huilen, dat helpt soms en lucht op..Misschien helpt dat ook bij jou.

 

Liefs

Ik snap precies wat je bedoelt, ik herken je helemaal. Het gaat met ups en downs een gevoel van leegte.  Ik  pak mijn leven ook stap voor stap op, het valt niet mee en er zijn idd huilmomenten, zoals; bij muziek en films.

 

Enkele weken geleden heb ik haar foto op een 3d kubus laten afdrukken, heel mooi. Het bijzondere is dat ik haar foto in kubus  op haar verjaardag ontving nl.  2 augustus, het lijkt wel een geschenk uit de hemel, toen ik thuis kwam van mijn werk kwam de postbode het pakketje bezorgen. Dus een heel bijzonder moment.  Het beeldje geeft mij heel veel steun, haar foto is zo echt. Ik ga zaterdag naar Zuid Frankrijk om daar ook herinneringen op te halen. Wij gingen vroeger elk jaar naar Zuid Frankrijk. Wat mij wel helpt is een foto of een sieraad, dan heb ik het gevoel dat ze toch nog bij je is.

Loves 0
Dorothy22 Ik ben een jonge vrouw van 36 jaar. Op 2 juni is mijn lieve mama na een zeer heftig & kort ziektebed overleden aan kanker
afbeelding van Dorothy22
Bewolkt
Dorothy22 Ik ben een jonge vrouw van 36 jaar. Op 2 juni is mijn lieve mama na een zeer heftig & kort ziektebed overleden aan kanker
#3
Hartje28 schreef op Dinsdag 14 augustus 2018 14:46
Dorothy22 schreef op Maandag 13 augustus 2018 20:24
HI Hartje (ik zie & lees nu ook jouw uitgebreide verhaal)

Wat heftig dat je 2 lieve mensen zo kort na elkaar heb moeten verliezen, geen woorden voor..Dat aftakelen is zo herkenbaar, en zo naar om mee te maken! Ik begrijp dat zo goed, ook dat is bij mij gebeurd, dat iemand van een sterk persoon zo snel kan aftakelen naar een fragiel lijfje zonder kracht, stem en spraak verdwijnt en alles gaat zo snel achteruit..Die mensen in je omgeving bedoelen het heel goed, maar inderdaad ze begrijpen niet waar wij doorheen gaan, en waar jij doorheengaat. Ik merk dat men denkt dat als ik lach en weer een beetje meedoe, dat het verdriet dan wel 'over' is, maar dit verdriet gaat nooit meer over, dat zal altijd in ons blijven. Ook denken veel mensen dat we weer de oude persoon worden, iets wat ik aan de ene kant heel graag wil, maar ik besef ook dat ik nooit meer echt 100% de oude wordt, ik word een ander versie van mijzelf.. 20 jr geleden is dat al voor de helft gebeurd toen mijn vader ook aan kanker is overleden en nu gebeurt dat weer, al heeft mijn moeder wel en veel grotere implact in mijn leven, en eigenlijk kan ik dat niet met elkaar vergelijken want mijn mama was mijn alles, mijn steunpilaar, maatje etc. .

Ik snap je teleurstelling, want ik voel dat ook. Mensen waarvan je merkt dat ze eigenlijk wel klaar zijn met jou als verdrietig persoon, dat herken ik, of meer voel ik een beetje, dat men je gaat ontwijken. Dat is pijnlijk, en begrijp ik heel soms rationeel, maar emtioneel snap ik dat niet, maar ik accepteer dat ze het ook nooit zullen begrijpen. Wij leven momenteel in een andere wereld, een grauwe en grijze en stille wereld en met veel moeite en kracht zullen we ooit weer kleur gaan zien, maar dat kost tijd, moeite, energie.. ik probeer alles weer heel langzaamaan weer stapje voor stapje op te bouwen, werk, sporten etc en geef mezelf ook soms bewust de tijd om gewoon thuis te blijven met netflix om dan heel hard te huilen, dat helpt soms en lucht op..Misschien helpt dat ook bij jou.

 

Liefs

Ik snap precies wat je bedoelt, ik herken je helemaal. Het gaat met ups en downs een gevoel van leegte.  Ik  pak mijn leven ook stap voor stap op, het valt niet mee en er zijn idd huilmomenten, zoals; bij muziek en films.

 

Enkele weken geleden heb ik haar foto op een 3d kubus laten afdrukken, heel mooi. Het bijzondere is dat ik haar foto in kubus  op haar verjaardag ontving nl.  2 augustus, het lijkt wel een geschenk uit de hemel, toen ik thuis kwam van mijn werk kwam de postbode het pakketje bezorgen. Dus een heel bijzonder moment.  Het beeldje geeft mij heel veel steun, haar foto is zo echt. Ik ga zaterdag naar Zuid Frankrijk om daar ook herinneringen op te halen. Wij gingen vroeger elk jaar naar Zuid Frankrijk. Wat mij wel helpt is een foto of een sieraad, dan heb ik het gevoel dat ze toch nog bij je is.

Ja echt he die ups & downs, zo uitputtend ook soms.. Wat supermooi zeg en ook dat het precies op 2 aug aankwam! Dat is echt precies dan datgene wat je nodig hebt op dat moment. Ook een mooi idee, zo'n kubus dat kende ik nog niet. 

Wat grappig dat je dat zegt over een sieraad, ik heb vorig jaar met mijn laatste verjaardag een armband van haar gekregen die ze voor mij had uitgezocht en die gaat niet meer af. En ook heb een ring laten maken die ik een dezer dagen ontvang met daarop een tekst die mijn moeder in haar laatste dagen had opgeschreen aan mij en mijn broers/zus. Op die manier is ze altijd elke dag weer dicht bij me met een persoonlijke boodshap... Fijne vakantie en mooi dat jullie daar weer fijne herinneringen kunnen ophalen, ze is inderdaad altijd bij jullie.

Veel liefs!

Loves 0