Mijn lieve vader

Hallo,

5 januari 2018 is mijn vader overleden door een bedrijfsongeval. Hij is 45 jaar geworden. Ik ben zelf in juni 20 geworden. Ik mis mijn vader echt enorm erg en ik vind het moeilijk om verder te gaan met mijn leven. Mijn vader en ik hadden een erg sterke band. Ik ben ook een letterlijke kopie van me vader. Zowel uiterlijk als innerlijk. Ik heb het er erg moeilijk mee dat ik geen echt afscheid van mijn vader heb kunnen nemen. Donderdags is het ongeluk gebeurd en hij heeft toch vrijdag 1 uur in coma gelegen. Dit is een erg zwarte periode in mijn leven. Ik heb erg lang mijn verdriet willen uitstellen met als gevolg dat ik mensen om mij heen heb weggeduwd. Ik ben nu op een punt dat ik er niet meer zonder te huilen aan kan denken of over praten. 

Ik heb ook erg het gevoel dat niemand mijn verdriet kan begrijpen en dat ik alleen ben. Ik heb veel steun aan mijn moeder, vriend en vrienden. Maar dit is anders. Hopelijk kan ik hier een paar mensen vinden die in een soort gelijke situatie zitten, zodat ik ook hier over mijn verdiet mee kan praten. 

 

Groeten,

Bowien

Hartjes 1

Er zijn 3 reacties op dit bericht

afbeelding van FReekje
Licht bewolkt
#1

Lieve Bowien,

Wat een zware tijd voor jou.. Ik herken het, mijn vader is in maart overleden. Maar: mijn vader was al een stuk ouder en ik ook ( ik ben 44) dus dat is wel ontzettend anders. Ik heb al jaren mijn eigen leven en jij bent net de pubertijd ontgroeid. Dus jij was heel waarschijnlijk nog zo sterk verbonden met hem, dat lees ik ook in je beschrijving, ook hoe jullie in karakter op elkaar lijken.

Als ik je een advies mag geven: geef toe aan je verdriet, laat het helemaal toe... want verdriet dat geen plaats krijgt kan gekke vormen krijgen, dan kan je bitter of boos of zo eenzaam worden, en dat is zonde... Laat het verdriet in alle kleuren toe, het hoort er helemaal blij.. ik merk zelf dat ik, met ups en downs, een soort nieuwe band met mn vader aan het creeren ben, door al het verdriet heen, en me, steeds meer kan richten wat ik nog wel met hem heb( mooie herinneringen, gedachten beelden, maar zelfs ook zijn stem of advies soms in mn oor of gedachten) ipv alleen denken aan wat er weg is...

Bij mijn vader ging het ook heel snel, dus dat afscheid nemen ja, dat is belangrijk. ik heb een plekje in mn huis gemaakt, een soort altaar, met zn foto en wat spulletjes die ik mooi vindt of die bij hem horen, en daar zit ik soms voor met mooie muziek, en dat is dan echt mijn moment met hem...  wie weet helpt zo iets jou ook, onthoud, niets is te gek, want dit gaat over een van de belangrijkste dingen in het leven, dus zoek maar naar een vorm de jou helpt.

Ik wens je heel veel licht, liefde en steun, en ik weet zeker dat je je kracht gaat vinden om dit moeilijke verlies een hele goede plek te geven, want ik kan lezen dat je een heel bijzonder en sterk persoon bent.

 

Liefs Freekje

 

 

Loves 2
#2
FReekje schreef op Dinsdag 10 juli 2018 16:56
Lieve Bowien,

Wat een zware tijd voor jou.. Ik herken het, mijn vader is in maart overleden. Maar: mijn vader was al een stuk ouder en ik ook ( ik ben 44) dus dat is wel ontzettend anders. Ik heb al jaren mijn eigen leven en jij bent net de pubertijd ontgroeid. Dus jij was heel waarschijnlijk nog zo sterk verbonden met hem, dat lees ik ook in je beschrijving, ook hoe jullie in karakter op elkaar lijken.

Als ik je een advies mag geven: geef toe aan je verdriet, laat het helemaal toe... want verdriet dat geen plaats krijgt kan gekke vormen krijgen, dan kan je bitter of boos of zo eenzaam worden, en dat is zonde... Laat het verdriet in alle kleuren toe, het hoort er helemaal blij.. ik merk zelf dat ik, met ups en downs, een soort nieuwe band met mn vader aan het creeren ben, door al het verdriet heen, en me, steeds meer kan richten wat ik nog wel met hem heb( mooie herinneringen, gedachten beelden, maar zelfs ook zijn stem of advies soms in mn oor of gedachten) ipv alleen denken aan wat er weg is...

Bij mijn vader ging het ook heel snel, dus dat afscheid nemen ja, dat is belangrijk. ik heb een plekje in mn huis gemaakt, een soort altaar, met zn foto en wat spulletjes die ik mooi vindt of die bij hem horen, en daar zit ik soms voor met mooie muziek, en dat is dan echt mijn moment met hem...  wie weet helpt zo iets jou ook, onthoud, niets is te gek, want dit gaat over een van de belangrijkste dingen in het leven, dus zoek maar naar een vorm de jou helpt.

Ik wens je heel veel licht, liefde en steun, en ik weet zeker dat je je kracht gaat vinden om dit moeilijke verlies een hele goede plek te geven, want ik kan lezen dat je een heel bijzonder en sterk persoon bent.

 

Liefs Freekje

Hoi Freekje,

 

Dankjewel voor je mooie woorden. En wat heftig dat jij ook zo kort geleden je vader bent verloren. 

Mijn moeder en ik hebben ook een mooi plekje gemaakt voor mijn vader. Op mijn kamer staan ook super veel foto’s van hem en met hem. Ik neem je woorden zeker mee in mijn verwerking! 

 

Liefs,

bowien

Loves 1
afbeelding van Gdehoop
Bewolkt
#3

Lieve Bowien, 

Wat een zware tijd voor jou. Ik kan me goed inleven in jouw situatie. Zelf ben ik ook 20 jaar geworden in juni en is mijn vader overleden in september 2017 aan de gevolgen van lonkkanker. De band met mijn vader was ook heel erg goed en hoe jij het beschrijft ben ik ook letterlijk een kopie van mijn vader. 

Die zwarte periode in mijn leven heb ik ook gehad. Het voelde alsof ik alleen was. Alsof mijn vrienden niet meer aan me dachten en ben ik er ook achter gekomen wie mijn ''echte'' vrienden zijn. Voor bijna iedereen gaat het leven verder, terwijl ons leven op het moment stil staat. Ik heb hier in het begin veel moeite mee gehad. Ik begon zelfs aan mezelf te twijfelen en werd er een beetje onzeker van. Toen ging ik beseffen dat ik dit verdriet mag hebben. Veel leeftijdgenoten hebben dit niet meegemaakt en weten niet zo goed hoe ze hier mee om moeten gaan. Op een gegeven moment heb ik dit een plekje kunnen geven (hoe moeilijk ik het ook vond) en kan ik het veel mensen ook niet kwalijk nemen als ze niet weten om met deze situatie om te gaan. Al vind ik het wel fijn als ze dat gewoon tegen me zeggen. 

Het uitstellen van verdriet heb ik ook gehad. Ik ging al vrij snel weer werken, avondjes uit en gezellige dingen doen met vrienden. Op een gegeven moment besefte ik pas wat er allemaal gebeurd was in een korte tijd en heb ik mijn verdriet laten gaan. 

Laat je tranen gaan! Het mag. Dit is denk ik wel het moeilijkste in je leven wat er kan gebeuren. Koester de momenten die je samen heb gehad. En haal alle kracht uit de herinneringen die je samen met je vader heb gemaakt. 

Ik wil je heel veel sterkte, lichtpuntjes en kracht wensen voor de toekomst. Geef het alle tijd die je nodig hebt en wees vooral niet bang om je verdriet te tonen!! 

Veel liefs, 

Geena

Loves 0