Mijn lieve moeder is overleden

Pfoe, de begrafenis van mijn moeder is morgen een week geleden. Ze had longkanker met uitzaaiingen naar haar hersenen.  Mijn dappere lieve moeder heeft een jaar gevochten voor extra tijd met ons maar het ging in een maand tijd ineens hard achteruit.

En nu ben ik helemaal alleen.  Mijn vader is 9 jaar geleden overleden en nu mijn moeder, Mijn steun in de rug ook nog.  Ik heb mijn vrienden en geliefden nog maar ik voel mij zo alleen. Vooral in de avonden. En ik weet het,  het is nog maar pril en hopelijk wordt het beter.  Maar ik voel mij raar.  Ik gedraag mij anders dan ik normaal zou doen. 

Dat merk ik wel.  Ik ben nu juist minder aan het huilen dan het hele laatste jaar.  Dat snap ik niet.  Ik mis haar.  Zo erg dat het pijn doet op mijn borst en dat al min spieren samentrekken in een kramp.  Het zweet breekt mij af en toe uit en toch ben ik sterk genoeg om zaken te regelen en te doen.  Dat doe ik voor haar.  Zij wilde dat ik mijn leven zou oppakken dus doe ik dat zo goed als ik nu kan.  Ze weet dat ik moeite zal hebben om door te gaan. Daar hebben we het wel over gehad,  dus ze weet ook dat ik niet zo makkelijk door kan nu.  

Maar ik moet zoveel en ik ben zo moe.  Lieve ma ik mis u zo.  

Hartjes 3

Er zijn 8 reacties op dit bericht

Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
afbeelding van Martien
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
#1

Dag,beste Dirkje52,

Gecondoleerd met t overlijden van je liefste moeder

Ja,je moeder,je zo liefdevolle steun en vertrouwde toeverlaat,en beste vriendin

Waar je je zo veilig en geborgen bij kon voelen,in haar nabijheid.En ondanks je lieve vrienden en geliefden om je heen,het afscheid van haar;van jouw liefste moeder,gegaan in de eeuwigheid,zo ver heen,en jij machteloos achterblijft in een oneindige stilte,die haar heengaan getuigt.

De verschrikkelijke pijn van je Ziel,vertaalt zich in jouw lichamelijke  en geesteliijke emotie en pijn,en gedrag.

Niets is verkeerd,of iets om zorgen over te maken

Jij reageert zoals dat bij jou hoort en uniek persoonlijk is

Je bent nu ook veel aan het regelen.verstandswerk om het even zo te noemen.

Het werkelijk beseffen naar je diepste innerlijke gebeurt langzaam waardoor emoties opnieuw in alle heftigheid kunnen ontstaan.

Probeer jezelf te blijven,ook in die storm van verdriet en pijn

Het is jouw liefdes uiting jegens je moeder omwille van het grote gemis van haar.een uiting van je gevoel.

Ik wens je heel veel liefde in verbondenheid met je moeder toe,en dat je hierin kracht mag vinden,dit grote verlies te kunnen dragen

Ze blijft Altijd bij je

warme troost

Martien mols

Loves 0
#2
Martien schreef op Vrijdag 29 maart 2019 20:51
Dag,beste Dirkje52,

Gecondoleerd met t overlijden van je liefste moeder

Ja,je moeder,je zo liefdevolle steun en vertrouwde toeverlaat,en beste vriendin

Waar je je zo veilig en geborgen bij kon voelen,in haar nabijheid.En ondanks je lieve vrienden en geliefden om je heen,het afscheid van haar;van jouw liefste moeder,gegaan in de eeuwigheid,zo ver heen,en jij machteloos achterblijft in een oneindige stilte,die haar heengaan getuigt.

De verschrikkelijke pijn van je Ziel,vertaalt zich in jouw lichamelijke  en geesteliijke emotie en pijn,en gedrag.

Niets is verkeerd,of iets om zorgen over te maken

Jij reageert zoals dat bij jou hoort en uniek persoonlijk is

Je bent nu ook veel aan het regelen.verstandswerk om het even zo te noemen.

Het werkelijk beseffen naar je diepste innerlijke gebeurt langzaam waardoor emoties opnieuw in alle heftigheid kunnen ontstaan.

Probeer jezelf te blijven,ook in die storm van verdriet en pijn

Het is jouw liefdes uiting jegens je moeder omwille van het grote gemis van haar.een uiting van je gevoel.

Ik wens je heel veel liefde in verbondenheid met je moeder toe,en dat je hierin kracht mag vinden,dit grote verlies te kunnen dragen

Ze blijft Altijd bij je

warme troost

Martien mols

Hoi martien,

Dank je wel voor je lieve reactie. Ik heb er ook over na zitten denken dat mijn gevoel ok is.  Hoe ik mij ook voel nu.  Maar ik ben wel bang voor wat er nog komt eerlijk gezegd.  Nu vanavond wilde ik haar ook bellen. Gewoon even praten over deze vrije zaterdag.  Maar dat gaat niet.  En dat doet pijn.  Ik krijg er buikpijn van zelfs.  Mijn moeder zou niet willen dat ik huil want ze wilde mij overal voor beschermen. Maar dit kan ze niet repareren,  dat moet ik zelf doen..  Maar hoe,  Ik weet niet hoe.  

Ik schrijf sinds vorige week ook aan haar.  Dat voelt goed maar ik mis haar stem zo.  Ik heb haar stem opgenomen , dat wel.  Maar toch is het natuurlijk anders. 

Hoe doen jullie dat? 

Dirkje

Loves 0
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
afbeelding van Martien
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
#3
Dirkje52 schreef op Zaterdag 30 maart 2019 20:21
Martien schreef op Vrijdag 29 maart 2019 20:51
Dag,beste Dirkje52,

Gecondoleerd met t overlijden van je liefste moeder

Ja,je moeder,je zo liefdevolle steun en vertrouwde toeverlaat,en beste vriendin

Waar je je zo veilig en geborgen bij kon voelen,in haar nabijheid.En ondanks je lieve vrienden en geliefden om je heen,het afscheid van haar;van jouw liefste moeder,gegaan in de eeuwigheid,zo ver heen,en jij machteloos achterblijft in een oneindige stilte,die haar heengaan getuigt.

De verschrikkelijke pijn van je Ziel,vertaalt zich in jouw lichamelijke  en geesteliijke emotie en pijn,en gedrag.

Niets is verkeerd,of iets om zorgen over te maken

Jij reageert zoals dat bij jou hoort en uniek persoonlijk is

Je bent nu ook veel aan het regelen.verstandswerk om het even zo te noemen.

Het werkelijk beseffen naar je diepste innerlijke gebeurt langzaam waardoor emoties opnieuw in alle heftigheid kunnen ontstaan.

Probeer jezelf te blijven,ook in die storm van verdriet en pijn

Het is jouw liefdes uiting jegens je moeder omwille van het grote gemis van haar.een uiting van je gevoel.

Ik wens je heel veel liefde in verbondenheid met je moeder toe,en dat je hierin kracht mag vinden,dit grote verlies te kunnen dragen

Ze blijft Altijd bij je

warme troost

Martien mols

Hoi martien,

Dank je wel voor je lieve reactie. Ik heb er ook over na zitten denken dat mijn gevoel ok is.  Hoe ik mij ook voel nu.  Maar ik ben wel bang voor wat er nog komt eerlijk gezegd.  Nu vanavond wilde ik haar ook bellen. Gewoon even praten over deze vrije zaterdag.  Maar dat gaat niet.  En dat doet pijn.  Ik krijg er buikpijn van zelfs.  Mijn moeder zou niet willen dat ik huil want ze wilde mij overal voor beschermen. Maar dit kan ze niet repareren,  dat moet ik zelf doen..  Maar hoe,  Ik weet niet hoe.  

Ik schrijf sinds vorige week ook aan haar.  Dat voelt goed maar ik mis haar stem zo.  Ik heb haar stem opgenomen , dat wel.  Maar toch is het natuurlijk anders. 

Hoe doen jullie dat? 

Dirkje

Dag beste Dirkje52

Ik vind het lief van je dat je reageerde

Ja,je vraagt je af wat er nog komt

Laten we voorop stellen dat mensen,en ook Jij heel veerkrachtig zijn,in het moeten omgaan met verdriet.Dat voel of merk je misschien nu nog niet,maar het is wel degelijk zo

Als je maar Jezelf blijft,en blijft staan in de Storm van emoties als die komen.

Emoties kan je niet dirigeren

Ze zijn of komen er,en gaan ook weer,om dan weer opnieuw te komen

Iedere keer weer,en langzaam ,heel langzaam wordt jij Sterker om met die emoties om te gaan

Geloof me beste Dirkje52

Maar je zult het pad van Rouw moeten doorleven,bewandelen,om je te indentificeren met je pijn en verdriet omwille van het gemis en eeuwig afgescheiden te zijn van je lieve moeder

Rouw is ook een teken van liefde

Dat je om die persoon gaf,ermee verbonden was,en dat het gemis van die WAARDEVOLLE PERSOON PIJN DOET

in jouw buik zit het GEVOEL

Daar zit het centrum van ons gevoel,mededogen,erbarmen,verdriet,

Liefde,en alles waarover je ontstemt bent of gelukkig van wordt

Als je van muziek houdt;kun je je verdriet omtrent je lieve moeder hiermee naar boven halen,je ZIEL laten huilen

Mooie muziek opzetten;ontspannen op je rug op de grond liggen in je huiskamer,ongestoord,telefoon uit en huisbel uit;rustig in en uit blijven ademen ,handen zachtjes op je buik en je concentreren op je buikchakra en luisteren intens naar de harmonie van de muziek

Laat je maar gaan,laat je meeslepen door de muziek en jouw innerlijk gevoel

Het is ook goed dat je schrijft aan haar.

Schrijf wat je nog wilde zeggen,schrijf ook omtrent je pijn en het gemis,schrijf wat je beleeft nu zonder haar,schrijf hoezeer je van haar houdt.en praat met haar.

Brandt ook kaarsjes voor haar,bij bv een speciaal ingericht plekje voor haar

Dat je haar stem hebt opgenomen is ook geweldig.

Je zou dat op je mobieltje kunnen opslaan

Zo kun je haar altijd horen

Ik weet,je moeder had dan verdriet als ze jou zag huilen

Maar jouw huilen om het grote gemis nu van je lieve moeder,is een emotie uiting,van de pijn die uit Jouw Ziel komt

Het is Jouw Ziel,die jou wilt laten zien dat ze pijn en verdriet heeft.

Laat t gewoon gebeuren

Het zal je goed doen

Beste Dirkje52

Alles gaat ,en alles ervaar jij nu zoals t voor jou goed zal zijn.

Rouwen is een persoonlijk innerlijk proces,en heel natuurlijk bij een groot verlies en lijden

Alles gaat draaglijker worden,maar nu nog niet

Daar gaat een tijd over heen

Blijf geloven in dat je sterker wordt,dit verlies van je lieve moeder te kunnen dragen

Onthoudt;  ** BLIJF IN JEZELF GELOVEN

                   EN IN DE LIEFDE VAN JE MOEDER **

 

warme troost

martien mols

Loves 0
#4
Martien schreef op Zondag 31 maart 2019 00:21
Dirkje52 schreef op Zaterdag 30 maart 2019 20:21
Martien schreef op Vrijdag 29 maart 2019 20:51
Dag,beste Dirkje52,

Gecondoleerd met t overlijden van je liefste moeder

Ja,je moeder,je zo liefdevolle steun en vertrouwde toeverlaat,en beste vriendin

Waar je je zo veilig en geborgen bij kon voelen,in haar nabijheid.En ondanks je lieve vrienden en geliefden om je heen,het afscheid van haar;van jouw liefste moeder,gegaan in de eeuwigheid,zo ver heen,en jij machteloos achterblijft in een oneindige stilte,die haar heengaan getuigt.

De verschrikkelijke pijn van je Ziel,vertaalt zich in jouw lichamelijke  en geesteliijke emotie en pijn,en gedrag.

Niets is verkeerd,of iets om zorgen over te maken

Jij reageert zoals dat bij jou hoort en uniek persoonlijk is

Je bent nu ook veel aan het regelen.verstandswerk om het even zo te noemen.

Het werkelijk beseffen naar je diepste innerlijke gebeurt langzaam waardoor emoties opnieuw in alle heftigheid kunnen ontstaan.

Probeer jezelf te blijven,ook in die storm van verdriet en pijn

Het is jouw liefdes uiting jegens je moeder omwille van het grote gemis van haar.een uiting van je gevoel.

Ik wens je heel veel liefde in verbondenheid met je moeder toe,en dat je hierin kracht mag vinden,dit grote verlies te kunnen dragen

Ze blijft Altijd bij je

warme troost

Martien mols

Hoi martien,

Dank je wel voor je lieve reactie. Ik heb er ook over na zitten denken dat mijn gevoel ok is.  Hoe ik mij ook voel nu.  Maar ik ben wel bang voor wat er nog komt eerlijk gezegd.  Nu vanavond wilde ik haar ook bellen. Gewoon even praten over deze vrije zaterdag.  Maar dat gaat niet.  En dat doet pijn.  Ik krijg er buikpijn van zelfs.  Mijn moeder zou niet willen dat ik huil want ze wilde mij overal voor beschermen. Maar dit kan ze niet repareren,  dat moet ik zelf doen..  Maar hoe,  Ik weet niet hoe.  

Ik schrijf sinds vorige week ook aan haar.  Dat voelt goed maar ik mis haar stem zo.  Ik heb haar stem opgenomen , dat wel.  Maar toch is het natuurlijk anders. 

Hoe doen jullie dat? 

Dirkje

Dag beste Dirkje52

Ik vind het lief van je dat je reageerde

Ja,je vraagt je af wat er nog komt

Laten we voorop stellen dat mensen,en ook Jij heel veerkrachtig zijn,in het moeten omgaan met verdriet.Dat voel of merk je misschien nu nog niet,maar het is wel degelijk zo

Als je maar Jezelf blijft,en blijft staan in de Storm van emoties als die komen.

Emoties kan je niet dirigeren

Ze zijn of komen er,en gaan ook weer,om dan weer opnieuw te komen

Iedere keer weer,en langzaam ,heel langzaam wordt jij Sterker om met die emoties om te gaan

Geloof me beste Dirkje52

Maar je zult het pad van Rouw moeten doorleven,bewandelen,om je te indentificeren met je pijn en verdriet omwille van het gemis en eeuwig afgescheiden te zijn van je lieve moeder

Rouw is ook een teken van liefde

Dat je om die persoon gaf,ermee verbonden was,en dat het gemis van die WAARDEVOLLE PERSOON PIJN DOET

in jouw buik zit het GEVOEL

Daar zit het centrum van ons gevoel,mededogen,erbarmen,verdriet,

Liefde,en alles waarover je ontstemt bent of gelukkig van wordt

Als je van muziek houdt;kun je je verdriet omtrent je lieve moeder hiermee naar boven halen,je ZIEL laten huilen

Mooie muziek opzetten;ontspannen op je rug op de grond liggen in je huiskamer,ongestoord,telefoon uit en huisbel uit;rustig in en uit blijven ademen ,handen zachtjes op je buik en je concentreren op je buikchakra en luisteren intens naar de harmonie van de muziek

Laat je maar gaan,laat je meeslepen door de muziek en jouw innerlijk gevoel

Het is ook goed dat je schrijft aan haar.

Schrijf wat je nog wilde zeggen,schrijf ook omtrent je pijn en het gemis,schrijf wat je beleeft nu zonder haar,schrijf hoezeer je van haar houdt.en praat met haar.

Brandt ook kaarsjes voor haar,bij bv een speciaal ingericht plekje voor haar

Dat je haar stem hebt opgenomen is ook geweldig.

Je zou dat op je mobieltje kunnen opslaan

Zo kun je haar altijd horen

Ik weet,je moeder had dan verdriet als ze jou zag huilen

Maar jouw huilen om het grote gemis nu van je lieve moeder,is een emotie uiting,van de pijn die uit Jouw Ziel komt

Het is Jouw Ziel,die jou wilt laten zien dat ze pijn en verdriet heeft.

Laat t gewoon gebeuren

Het zal je goed doen

Beste Dirkje52

Alles gaat ,en alles ervaar jij nu zoals t voor jou goed zal zijn.

Rouwen is een persoonlijk innerlijk proces,en heel natuurlijk bij een groot verlies en lijden

Alles gaat draaglijker worden,maar nu nog niet

Daar gaat een tijd over heen

Blijf geloven in dat je sterker wordt,dit verlies van je lieve moeder te kunnen dragen

Onthoudt;  ** BLIJF IN JEZELF GELOVEN

                   EN IN DE LIEFDE VAN JE MOEDER **

 

warme troost

martien mols

Hoi martien, 

Ja geloven in mezelf. Dat vind ik inderdaad moeilijk.  Maar nu moet ik wel.  Mijn moeder geloofde altijd in mijn nieuwe avonturen . Ze stond achter mij.  Of ik nu met iets geks begon,  of een man had die naar later bleek echt niet zijn beste was.  Ze stond achter mij.  Ze vertrouwde mij.  Ook in haar ziek zijn heeft ze mij vertrouwd.  Op mij vertrouwd ook.  Dus nu moet ik in mezelf geloven, voor haar.  Maar inderdaad makkelijk is het niet.  

Gisteravond was ik uit het niets ineens heel emotioneel. Ik miste haar en wilde dit met mijn vriend bespreken maar deed dat toch niet omdat ik merkte dat hij het moeilijk vond . Dus naar bed met een hoofd vol watten.  En ook nog rare dromen gehad ook. Maar ja ik moet er door heen . Maar 1 ding begrijp ik wel ja.  Het is voor iedereen anders en ik moet het laten gebeuren. 

Dank je wél martien.

Misschien kom ik je nog tegen hier op het forum? Ik wil je ook niet blijven vermoeien met hetzelfde. 

Groetjes

Dirkje

Loves 0
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
afbeelding van Martien
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
#5
Dirkje52 schreef op Zondag 31 maart 2019 22:23
Martien schreef op Zondag 31 maart 2019 00:21
Dirkje52 schreef op Zaterdag 30 maart 2019 20:21
Martien schreef op Vrijdag 29 maart 2019 20:51
Dag,beste Dirkje52,

Gecondoleerd met t overlijden van je liefste moeder

Ja,je moeder,je zo liefdevolle steun en vertrouwde toeverlaat,en beste vriendin

Waar je je zo veilig en geborgen bij kon voelen,in haar nabijheid.En ondanks je lieve vrienden en geliefden om je heen,het afscheid van haar;van jouw liefste moeder,gegaan in de eeuwigheid,zo ver heen,en jij machteloos achterblijft in een oneindige stilte,die haar heengaan getuigt.

De verschrikkelijke pijn van je Ziel,vertaalt zich in jouw lichamelijke  en geesteliijke emotie en pijn,en gedrag.

Niets is verkeerd,of iets om zorgen over te maken

Jij reageert zoals dat bij jou hoort en uniek persoonlijk is

Je bent nu ook veel aan het regelen.verstandswerk om het even zo te noemen.

Het werkelijk beseffen naar je diepste innerlijke gebeurt langzaam waardoor emoties opnieuw in alle heftigheid kunnen ontstaan.

Probeer jezelf te blijven,ook in die storm van verdriet en pijn

Het is jouw liefdes uiting jegens je moeder omwille van het grote gemis van haar.een uiting van je gevoel.

Ik wens je heel veel liefde in verbondenheid met je moeder toe,en dat je hierin kracht mag vinden,dit grote verlies te kunnen dragen

Ze blijft Altijd bij je

warme troost

Martien mols

Hoi martien,

Dank je wel voor je lieve reactie. Ik heb er ook over na zitten denken dat mijn gevoel ok is.  Hoe ik mij ook voel nu.  Maar ik ben wel bang voor wat er nog komt eerlijk gezegd.  Nu vanavond wilde ik haar ook bellen. Gewoon even praten over deze vrije zaterdag.  Maar dat gaat niet.  En dat doet pijn.  Ik krijg er buikpijn van zelfs.  Mijn moeder zou niet willen dat ik huil want ze wilde mij overal voor beschermen. Maar dit kan ze niet repareren,  dat moet ik zelf doen..  Maar hoe,  Ik weet niet hoe.  

Ik schrijf sinds vorige week ook aan haar.  Dat voelt goed maar ik mis haar stem zo.  Ik heb haar stem opgenomen , dat wel.  Maar toch is het natuurlijk anders. 

Hoe doen jullie dat? 

Dirkje

Dag beste Dirkje52

Ik vind het lief van je dat je reageerde

Ja,je vraagt je af wat er nog komt

Laten we voorop stellen dat mensen,en ook Jij heel veerkrachtig zijn,in het moeten omgaan met verdriet.Dat voel of merk je misschien nu nog niet,maar het is wel degelijk zo

Als je maar Jezelf blijft,en blijft staan in de Storm van emoties als die komen.

Emoties kan je niet dirigeren

Ze zijn of komen er,en gaan ook weer,om dan weer opnieuw te komen

Iedere keer weer,en langzaam ,heel langzaam wordt jij Sterker om met die emoties om te gaan

Geloof me beste Dirkje52

Maar je zult het pad van Rouw moeten doorleven,bewandelen,om je te indentificeren met je pijn en verdriet omwille van het gemis en eeuwig afgescheiden te zijn van je lieve moeder

Rouw is ook een teken van liefde

Dat je om die persoon gaf,ermee verbonden was,en dat het gemis van die WAARDEVOLLE PERSOON PIJN DOET

in jouw buik zit het GEVOEL

Daar zit het centrum van ons gevoel,mededogen,erbarmen,verdriet,

Liefde,en alles waarover je ontstemt bent of gelukkig van wordt

Als je van muziek houdt;kun je je verdriet omtrent je lieve moeder hiermee naar boven halen,je ZIEL laten huilen

Mooie muziek opzetten;ontspannen op je rug op de grond liggen in je huiskamer,ongestoord,telefoon uit en huisbel uit;rustig in en uit blijven ademen ,handen zachtjes op je buik en je concentreren op je buikchakra en luisteren intens naar de harmonie van de muziek

Laat je maar gaan,laat je meeslepen door de muziek en jouw innerlijk gevoel

Het is ook goed dat je schrijft aan haar.

Schrijf wat je nog wilde zeggen,schrijf ook omtrent je pijn en het gemis,schrijf wat je beleeft nu zonder haar,schrijf hoezeer je van haar houdt.en praat met haar.

Brandt ook kaarsjes voor haar,bij bv een speciaal ingericht plekje voor haar

Dat je haar stem hebt opgenomen is ook geweldig.

Je zou dat op je mobieltje kunnen opslaan

Zo kun je haar altijd horen

Ik weet,je moeder had dan verdriet als ze jou zag huilen

Maar jouw huilen om het grote gemis nu van je lieve moeder,is een emotie uiting,van de pijn die uit Jouw Ziel komt

Het is Jouw Ziel,die jou wilt laten zien dat ze pijn en verdriet heeft.

Laat t gewoon gebeuren

Het zal je goed doen

Beste Dirkje52

Alles gaat ,en alles ervaar jij nu zoals t voor jou goed zal zijn.

Rouwen is een persoonlijk innerlijk proces,en heel natuurlijk bij een groot verlies en lijden

Alles gaat draaglijker worden,maar nu nog niet

Daar gaat een tijd over heen

Blijf geloven in dat je sterker wordt,dit verlies van je lieve moeder te kunnen dragen

Onthoudt;  ** BLIJF IN JEZELF GELOVEN

                   EN IN DE LIEFDE VAN JE MOEDER **

 

warme troost

martien mols

Hoi martien, 

Ja geloven in mezelf. Dat vind ik inderdaad moeilijk.  Maar nu moet ik wel.  Mijn moeder geloofde altijd in mijn nieuwe avonturen . Ze stond achter mij.  Of ik nu met iets geks begon,  of een man had die naar later bleek echt niet zijn beste was.  Ze stond achter mij.  Ze vertrouwde mij.  Ook in haar ziek zijn heeft ze mij vertrouwd.  Op mij vertrouwd ook.  Dus nu moet ik in mezelf geloven, voor haar.  Maar inderdaad makkelijk is het niet.  

Gisteravond was ik uit het niets ineens heel emotioneel. Ik miste haar en wilde dit met mijn vriend bespreken maar deed dat toch niet omdat ik merkte dat hij het moeilijk vond . Dus naar bed met een hoofd vol watten.  En ook nog rare dromen gehad ook. Maar ja ik moet er door heen . Maar 1 ding begrijp ik wel ja.  Het is voor iedereen anders en ik moet het laten gebeuren. 

Dank je wél martien.

Misschien kom ik je nog tegen hier op het forum? Ik wil je ook niet blijven vermoeien met hetzelfde. 

Groetjes

Dirkje

Hallo beste Dirkje52,

Dankjewel voor jouw schrijven.

Het is een sterk en mooi gebaar van je lieve moeder,jouw te voeden,groot te brengen met zelfvertrouwen.Het is niet iedereen gegeven,maar je moeder gaf jou zo de voor haar in te vullen verwachting dat zij geloofde in jou.het is een voorrecht dit te navolgen en je lieve moeder hierin alle eer te bewijzen.

En jij kan dit.Geloof in jezelf,in je eigen altijd groeiende kracht beste Dirkje52

Ja,emoties komen en gaan;heel plotseling en onverwachts,ongeacht tijd,en plaats

Emoties zijn niet met verstand te beredeneren

Het is een moesson van gevoelens,waarin wij drijven,soms met hoge ,met ademverstikkende golven,om dan weer te drijven in vertoostende stilte en rust

Je schrijft,je moet er doorheen

Er is nergens een moeten ,beste Dirkje52,en ook niet in de rouw.anders krijgt alles een Verplichting,en dat is niet goed

Laat t gewoon gebeuren.Als je een tijdje niet verdrietig bent,is er niks verkeerds aan.

Als je tijdje wel verdrietig bent,zoek dan eventjes een afleiding

Zodat je weer genoeg energie hebt opgedaan om weer opnieuw verdrietig te kunnen zijn

Voor iedereen is het verlies,het verdriet,de verbondenheid,de oorzaak,de beleving,anders

Zoveel mensen,zoveel verschil van gevoelens en de beleving daarvan

Jouw rouw en jouw beleving van je rouw is DE LIEFDE VOOR JE MOEDER

Je blijft mij niet vermoeien met hetzelfe

Groetjes

Martien

Loves 0
Astrid Valk Hopeloos verdrietig en helemaal alleen.
afbeelding van Astrid Valk
Storm
Astrid Valk Hopeloos verdrietig en helemaal alleen.
#6

Lieve Dirkje52,

Mijn oprechte deelneming met het overlijden van je moeder. Wat een groot verlies.

 

Ik voel exact hetzelfde als jij. Mijn mana is morgen 10 weken geleden vrij plotseling en onverwacht overleden na acuut nierfalen door medicatievergitftiging. Ineens ging mama hard achteruit en poef, haar leven was voorbij. Met haar is de ene helft van mijn hart gestorven. De andere helft van mijn hart is 2 en half jaar geleden met papa gestorven. Ik ben nu ook helemaal alleen. Moeilijk, hè?

 

Ik worstel met exact dezelfde zaken als jij en wil mama ook nog steeds bellen. Soms besef ik het ook helemaal nog niet. Dan denk ik echt dat het niet waar is. Maar ja ... 'Gelukkig' lees ik dat jij ook die pijn op je borst voelt en krampen hebt. Ik dacht dat ik de enige was die zo absurd op het verlies van haar moeder reageert. Mijn moeder was mijn alles. Rouw is een moeilijk en ongrijpbaar proces. Die regelstand herken ik. Dat is soms even fijn, maar ook zo verdomd ingewikkeld. Hopelijk wordt het mettertijd beter voor jou en voor mij. Vooralsnog vind ik er geen sikkepit meer aan zonder mijn allerliefste moeder (en vader).

 

Ik wens je heel veel moed, wijsheid, kracht en liefs toe,

 

Astrid Valk

Rotterdam

Loves 0
#7
Astrid Valk schreef op Dinsdag 2 april 2019 22:11
Lieve Dirkje52,

Mijn oprechte deelneming met het overlijden van je moeder. Wat een groot verlies.

 

Ik voel exact hetzelfde als jij. Mijn mana is morgen 10 weken geleden vrij plotseling en onverwacht overleden na acuut nierfalen door medicatievergitftiging. Ineens ging mama hard achteruit en poef, haar leven was voorbij. Met haar is de ene helft van mijn hart gestorven. De andere helft van mijn hart is 2 en half jaar geleden met papa gestorven. Ik ben nu ook helemaal alleen. Moeilijk, hè?

 

Ik worstel met exact dezelfde zaken als jij en wil mama ook nog steeds bellen. Soms besef ik het ook helemaal nog niet. Dan denk ik echt dat het niet waar is. Maar ja ... 'Gelukkig' lees ik dat jij ook die pijn op je borst voelt en krampen hebt. Ik dacht dat ik de enige was die zo absurd op het verlies van haar moeder reageert. Mijn moeder was mijn alles. Rouw is een moeilijk en ongrijpbaar proces. Die regelstand herken ik. Dat is soms even fijn, maar ook zo verdomd ingewikkeld. Hopelijk wordt het mettertijd beter voor jou en voor mij. Vooralsnog vind ik er geen sikkepit meer aan zonder mijn allerliefste moeder (en vader).

 

Ik wens je heel veel moed, wijsheid, kracht en liefs toe,

 

Astrid Valk

Rotterdam

Hoi astrid, 

Sorry voor mijn late reactie. Maar jij herkent mijn rare gevoel dus ook...? Die band rond je borst en het gevoel dat niets er toe doet.  Wat erg voor je dat ze zo plotseling overleed dan.  Dat verwacht je niet he. Dan is de klap zo mogelijk nog groter. Dat had ik met mijn pa.  Ineens was hij door hartfalen er niet meer.  Dat was een grote shock.  Maar wat je zegt mijn moeder is mijn hele wereld. Ik hooi zoveel van haar.  Ik ben of was echt een moederskindje. Jeetje het idee gewoon dat dit gevoel nog lang aan houdt is zwaar.  Maar ook wel weer logisch he. We houden van hen. Dat maakt het het zwaarste. Als ze niets voor je betekend heeft is het vast makkelijker. 

Ik merk dat ik nu steeds maar bezig blijf.  Ik wil niet zitten en denken aan hoe het nu moet.  Maar straks zal ik toch even stil moeten staan bij hoe nu verder.  Hoe doe jij dat astrid?

Ik tel onbewust de dagen dat ik haar niet meer kon spreken. Nu 18 dagen geleden. 

Pfff 

Loves 1
#8

Lieve Dirkje, gecondeleerd met het verlies van je mam.  Wat een strijd heeft ze gestreden, zo oneerlijk in het leven.

Ik zit met tranen in mijn ogen je verhaal te lezen, maar tranen komen elke dag nog steeds, zelfs na 2 jaar na het overlijden van mijn lieve mam. Ik jank gewoon om alles, ik ben emotioneel zo zwak geworden. 

Ik hoop dat het jou anders vergaat en dat je weer wat vreugde in je leven gaat krijgen. Het heeft tijd nodig, dat weten we allemaal, maar niemand verteld hoeveel tijd. Bij de een zal het rauwe randje sneller verzwakken als bij de ander. Heel erg veel sterkte, ik geef je een virtuele knuffel . 

 

 

Loves 0