Mijn lieve moeder

26 november kreeg ik vroeg in de morgen een telefoontje waar ik nog lang niet klaar voor was. Mijn moeder werd gereanimeerd en het zag er slecht uit en idd niet veel later besloten de hulpdiensten te stoppen, mijn moeder overleed een paar uur eerder al, heel vredig in haar slaap, een hartstilstand. 60 jaar werd ze, ze mankeerde nooit wat en dan zomaar ineens is ze weg. Ik kan er maar moeilijk mee omgaan... hele dag denk ik aan haar, zal dit verdtiet ooit minder worden...?
Hartjes 1

Er zijn 5 reacties op dit bericht

afbeelding van Nera
Bewolkt
#1
Gecondoleerd met dit zware verlies, wat vreselijk om je moeder zo onverwacht te verliezen. En ze is veel te jong moeten gaan. Het is zo kort geleden en zo onverwacht dat het niet anders kan dan dat je de hele dag aan haar denkt. Mijn moeder is 3 maanden geleden plotseling gestorven en ik denk ook de hele dag aan haar. Vooral in deze moeilijke maand. Je vraagt je af of het verdriet ooit minder zal worden. De scherpe randjes gaan er vanaf, zeggen ze. Dat kun je je nu niet voorstellen, hè? Hoeft nu ook niet. Laat het verdriet komen. En zelf vind ik het fijn om er over te praten. Dat maakt het verdriet niet minder, maar lucht soms op. Ik wens je heel veel sterkte.
Loves 1
afbeelding van nath
Bewolkt
#2
Heel veel sterkte. Mijn moeder overleed nu zeven maand geleden ook heel plotseling, ze was 56. Iedereen die zegt dat het slijt, heeft er geen ervaring mee. Mijn oma en opa, beide 80+, die hun overlijden heeft een plekje ja, en ik heb daar vrede mee. Mooi leven gehad, lang leven gehad, dus ''oke''. Maar iemand zo jong en zo plots? Da's toch helemaal anders? Is het overleefbaar? Ja. Ik leef nog. Mijn mama was /is mijn beste vriendin. Maar het is zwaar. En moeilijk. Alles wat je voelt is oké. Een hele week in de zetel liggen en er niet uit raken? Oké. Juist hard beginnen sporten? Oké. Een combinatie van beide? Oké. Bij mij hielp/helpt schrijven. De laatste tijd schrijf ik soms dagen niets en dan schrijf ik 20bladzijden in één keer. Probeer iets te vinden dat je een beetje ontspant, en durf hulp te vragen, desnoods aan een professioneel. Bij vrienden kan ik bijvoorbeeld totaal niet terecht, omdat zij het gewoon niet snappen. Na een halfjaar was het of ze dachten dat het 'verwerkt' was. Niet dus. Sommige dagen gaat het, andere ben ik een hoopje ellende. Ik vind het vooral heel erg eenzaam. Ik kan wel praten met mijn tante, de zus van mijn mama. En ik praat ook met een therapeut. Ik hoop dat jij ook iemand kunt vinden om mee te praten.
Loves 1
dvdtje Eerste kerstdag ben ik mijn moeder verloren na een ziekbed van 9 weken.
afbeelding van dvdtje
Bewolkt
dvdtje Eerste kerstdag ben ik mijn moeder verloren na een ziekbed van 9 weken.
#3
Wat ontzettend erg moet dit zijn.
Loves 1
afbeelding van Lisa123
Licht bewolkt
#4
Heel erg heftig om mee te maken! Ik heb een half jaar geleden plotseling mijn moeder verloren aan een hersenbloeding. Ik kreeg na 2 maanden pas echt de klap, nu heb ik na 3 maanden soms weer dagen waarop ik me iets beter voel en er weer lichtpuntjes zijn. Het heeft echt tijd nodig, en mensen die het niet hebben meegemaakt begrijpen dat niet. Bij mij helpt het om over op te praten!
Loves 1
#5
Dag John. Ik herken het. Mijn beide ouders verloren, en ook ik denk dagelijks aan ze. Het is nu 11 en 8 jaar geleden, en vaak komt de pijn van het missen vlijmscherp binnen. Het is een enorm verdriet, geen kind meer te zijn, niet even naar diegene die bovenalles onvoorwaardelijk van je houd, die telefoontjes, zonder woorden elkaar begrijpend. Mijn moeder en ik. We waren een twee-eenheid, belden elkaar op exact dezelfde momenten, zeiden vaak op exact dezelfde momenten dezelfde dingen, wat geen logische dingen waren om op dat moment over te beginnen. Het is zwaar,en blijft zwaar, zeker als je zo’n goede band hebt gehad met je ouders. Hoe is het nu met je?
Loves 1