Mijn lieve mama op 61 jarige leeftijd overleden hartinfarct

Dit is mijn verhaal. M'n moeder paste op donderdag 1 oktober 2020 op onze 2 meiden van 7 en 4 jaar. Ze had ze van school gehaald en daarna koekje gegeten en gedronken. Ze werd niet lekker en ging in de stoel zitten. Ze zei tegen de kids dat ze buikpijn had en of ze even de telefoon wilde geven. Ze belde m'n vader en die was aan het werk en 10 min van m'n moeder vandaan. Yinthe (oudste) werd naar schuur gestuurd door m'n moeder om m'n vader te halen. Net daarvoor heeft ze nog tegen de kids gezegd dat ze heel veel van ze houdt. Uiteindelijk belde m'n vader mij. Ik woon op 1 minuut afstand en zat thuis te werken. Hij zei je moet direct hierkomen voor de kinderen je moeder is niet goed geworden. Toen ik kwam lag m'n moeder op de grond en m'n vader was aan het reanimeren. Ik mijn vriend gelijk gebeld of hij direct wilde komen. Ik gelijk kids meegenomen. Hysterisch. Mijn vriend reanimeert met m'n vader en ik had mijn buurvrouw ingeschakeld voor Kids. Ik terug en ambulance was er. 2e ambulance was onderweg. Duurde 15 min en toen zeiden ze dat ze dood was. Het is zo plotseling dat we er nog steeds niets van begrijpen. Ze is nu ruim een half jaar dood en bijna niemand vraagt er meer naar. Ik zou graag willen praten met iemand die ongeveer hetzelfde heeft meegemaakt. Mijn moeder was mijn steun en toeverlaat. Mijn bestie. Beste vriendin en de allerliefste moeder die je je maar kunt wensen. Ik zag haar minimaal 5 x in de week. Mijn vader grapte nog niet lang daarvoor of hij niet kostgeld in moest voeren. Ze laat een enorme leegte achter. En het ergste vind ik dat mijn vader alleen in een groot huis woont. Alles wat hun hartje begeerde hadden ze en ze genoten al een paar jaar veel van verre vakanties etc. Liefs Dyan de Wit
Hartjes 1

Er is 1 reactie op dit bericht

afbeelding van Marie1981
Licht bewolkt
#1
Zo verdrietig, je verhaal! En wat een heftig moment moet dat geweest zijn voor je vader, voor jou, je partner en kinderen. Ik denk ook dat ik gek zou worden. En dan met je kinderen erbij. Pfff, zo heftig. Ik kan me voorstellen hoe erg je je moeder mist. Mijn moeder was ook mijn beste vriendin, of iig degene die er altijd en onvoorwaardelijk voor me was en dat mis ik zo ontzettend. Met mijn vader heb ik geen contact en mijn broers zijn lief, maar kunnen dit gat niet vullen. Ik mis ook heel erg het simpele, vluchtige contact via Whatsapp. Wat je aan het doen bent of wat de (klein)kinderen (6 en 8 toen ze overleed) beleven. Ze is in juli 2020 overleden na uitzaaiingen in de lever. Er is gelukkig nog genoeg moois in het leven, maar toch voelt het voor mij alsof ik nooit meer echt gelukkig kan zijn. Ik heb me ook nog nooit zo eenzaam gevoeld, terwijl ik toch lieve familie en vrienden heb. Ik heb nu ook gewoon veel tijd over, nu zij er niet meer is, haha. Als ik me verveelde kon ik altijd naar 'ons mam'. En het is ook niet zo dat ik continu tegen familie of vrienden ga zeggen: ik was weer verdrietig vandaag. Al zou ik wel willen dat mensen soms wat vaker vragen hoe het echt met je gaat. Dat is toch een kleine moeite. Maar hoe vaak komt dat echt ter sprake?
Loves 0