afbeelding van Debbie89
Bewolkt

Mijn lieve mama

Ik ben bijna 3 maanden geleden mijn lieve mama verloren. Heel plotseling. Mijn moeder was net 63 jaar geworden (haar ook voor het laatst op haar verjaardag gezien) en 4 dagen later stond politie voor mijn deur. Dat ze in haar slaap is kwam te overlijden aan een acute hartstilstand. Ze was niet ziek of niks, een dag was ze en daarna niet meer. En wat nog erger maakt ze was net oma geworden, iets waar ze naar uit keek en heel trots op was. Ik bijna 4 maanden eerder bevallen van mijn 1e kindje op 31 jarige leeftijd. Een tijd zo mooi, wat je met je moeder zou moeten delen en 4 1/2 week na geboorte van mijn dochtertje word ik van me roze wolk afgedonderd. Ik mis haar iedere dag, denk continu aan haar. Tijd staat voor mij stil, terwijl iedereen om me heen weer verder gaat met hen leven. Deze lockdown helpt niet echt mee. Mijn moeder was een engelse en het liefst wil ik nu mijn opa en oma knuffelen (haar ouders) en mijn moeders as naar huis brengen. Wat mij ook veel pijn doet is dat mijn dochtertje haar oma nooit leert kennen. Me moeder was alles voor me (naast mijn vrienden) deed ik heel veel met mijn moeder. Leuke uitstapjes, lunchen, winkelen etc maar ze was ook mijn luisterend oor en wist altijd de juiste dingen om te zeggen. Ik heb me nu nog nooit zo eenzaam gevoeld, mijn partner probeert mij hierin te begeleiden maar hij snapt niet hoe ik me voel. Momenteel ben ik weet aan het werk, alleen therapeutisch. Ik ben sneller moe, hoofdpijn, snel geprikkeld en concentratie is niet al te best. Loop ook bij een psycholoog om postnatale depressie voor te zijn ( aangezien mijn moeder in mijn kraamtijd kwam te overlijden). Het besef dat ik nu zonder haar verder moet gaan vind ik best spannend en eng. Rouwen is mooi maar ook super vermoeiend!
Hartjes 0

Er zijn 2 reacties op dit bericht

#1
Wat erg allemaal voot je, ik weet wat je moet missen, mijn zoontje is nu bijna 2 en zal het ook zonder zijn oma moeten doen. Mijn moeder keek daar zo naar uit om eindelijk oma te worden en ze heeft er niets een 2 jaar van mogen genieten. Bij dat idee word ik heel verdrietig. Voor jou vind ik het verschrikkelijk dat je nu eigenlijk zou moeten genieten van je kleine wonder en dat dat zo moeilijk gaat. Ik hoop dat je het ooit een plekje kunt geven en ik wens je daar heel veel sterkte bij... Groetjes John
Loves 1
afbeelding van Debbie89
Bewolkt
#2
Dankje John. Ik las net jou verhaal, heel herkenbaar en nog zo jong. Onwerkelijk! Het besef bij mij is er inmiddels al en ik begin nu weer te genieten van mama zijn, dit heeft op een laag pitje gezeten. Ik heb wel voor mijn dochtertje gezorgd maar tussen al het verdriet. Voor haar ga ik nu verder, hoe moeilijk het af en toe kan zijn. Dat had mijn moeder wel gewild en ik denk heus wel dat ze als engeltje mee kijkt over mijn schouder. En ik denk dat jou moeder dat bij jou en vooral jou zoontje ook doet. Als het verdriet te veel wordt voor je mag je er best over praten met een ander of er om huilen. Dat doe ik, het lucht wel wat op. Ik heb in mijn rouwproces al verschillende emoties gevoeld. Maar nu langzaam het een plekje proberen te geven en mijn leven weer op te pakken, hoe moeilijk dat zal worden. Hou je sterk en je mag gerust huilen.
Loves 1