Mijn grote boef, mijn knuffelmaatje, mijn vader....

Hoi allemaal, Mijn verhaal begint op 28 April 2021 mijn ouders kwamen langs, en hebben lekker geborreld in mijn achtertuin. We hebben van alles besproken, ook onder andere dat we uit kijken naar mijn bruiloft. Woensdagavond kregen we het bericht dat mijn moeder zich had laten testen en mijn vader probeerde een afspraak te maken maar kwam niet door de website, vanwege drukte. (Bleek uit eindelijk dat ze al milde klachten hadden de week erover maar niet door hebben n.a.v. dat het niet echt de gewone klachten waren en ook vooral het warme warm de oorzaak er van zou zijn) Donderdagmiddag kregen we het bericht dat ze positief was getest voor COVID. Zondagavond werd in eerste instantie de ambulance gebeld voor mijn moeder n.a.v. dat ze erg benauwd was en haar zuurstof te laag was. Mijn vader hadden ze niet getest maar was er niet goed aan toe zijn zuurstof gehalte was al onder 90. Vrienden van hun waren die week aanwezig en konden het niet over hun hart te krijgen om hun te verlaten, ze hadden zelf al een keer COVID gehad en dus besloten voor hun te zorgen. Voor omdat ik zelf uit eindelijk van mijn gezin van 4 de enige was die niet positief was getest op COVID. Dinsdag 4 mei, kregen wij het bericht dat mijn beide ouders met spoed naar het ziekenhuis moesten gaan, eerst mijn vader want zijn zuurstof gehalte was 73. Ik heb die week wel kort met zijn gebeld omdat ik toch hun stemmen wilde horen, ook al waren de telefoontjes maar 30 seconden lang. 9 Mei, wie had gedacht dat ik officieel zijn laatste bericht zou ontvangen met de woorden: "ik mis je" 11 mei, we krijgen een doorgestuurd bericht mijn vader moet naar de IC. Werd daarna ook zelf door het ziekenhuis gebeld, met de vraag om zijn moeder te informeren dat hij naar de IC ging en ook in slaap werd gebracht. Die week was het wissel van zijn buik en op zijn rug. Maar zijn zuurstof bleef laag. In de week van 17 mei leek het allemaal goed te gaan, hij begon zelfstandig mee te ademen. We kregen allemaal weer wat hoop dat het allemaal goed zou komen. Dit ook n.a.v. dat mijn moeder deze week ook uit het ziekenhuis mocht, en verhaal had dat ze iemand tegen over zich had gehad die binnen 8 dagen van de IC af kwam. Tweede pinksterdag(24 mei), mijn vriend en ik zijn voor het eerst langs mijn moeder geweest sinds ze van het ziekenhuis is gekomen. Mijn vriend ging met mijn moeder langs mijn vader omdat ik het zelf niet kon. Helaas kregen hun het slechte nieuws dat er een nieuwe infectie was gekomen. Later die week heb ik mijn moed bij een geraapt om hem te bezoeken, hij was op dat moment niet meer positief van COVID. Wat was dit een verschrikkelijk gezicht, om iemand op zijn buik te zien liggen en aan apparaten verbonden die hem beademen. Tegen het weekend kregen wij te horen dat zijn nieren gingen uitvallen en dat hij aan een nierdialyse gelegd. We probeerde hoop te houden, maar stiekem zijn een stemmetje diep van binnen dit is niet goed.... 1 Juni, was net op mijn werk aangekomen... en werd gebeld door mijn vriend, zei gelijk tegen hem "dit is niet goed he" Hij gaf aan dat we met SPOED naar het ziekenhuis moesten. Helaas was dit voor ons nog een lange weg, wij moesten juist vanuit Gouda naar B.O.Z, sinds daar mijn vader lag. Die dag gaven ze aan dat zijn lever het ook had begeven, en giftige stoffen vrij waren gekomen in zijn lichaam en ook zijn hersenen hadden aangetast, hierdoor was hij hersendood. Zijn harte klopte nog wel. We moesten dus afscheid nemen. Hij heeft gevochten tot het laatste eind, zoals hij was.....Hij is overleden op 55 jarige leeftijd. Bedankt voor de gene die de tijd neemt om dit verhaal te lezen, iedereen zal zijn eigen verhaal hebben hoe ze een dierbare zijn verloren. Hopelijk kunnen wij hierdoor steun vinden van elkaar.
Hartjes 0

Er zijn 2 reacties op dit bericht

afbeelding van Marie1981
Licht bewolkt
#1
Wat heftig dat je beide ouders in het ziekenhuis terecht kwamen en dan wordt voor je vader de ergste nachtmerrie werkelijkheid. 55 jaar zo jong, zo plots en zo verdrietig. Knap dat je je verhaal deelt. Blijf herinneringen aan je vader ophalen en deel ook je gevoelens met anderen. Ik merk in mijn omgeving rouw niet altijd bespreekbaar is of gemaakt wordt. Terwijl het zo aanwezig is in je leven. Het helpt door er zelf soms over te beginnen. Of zoals je nu doet, erover te schrijven. Het is bijna een jaar geleden dat mijn moeder overleed aan uitzaaiingen in de lever. Ik merk dat het wel wat met me doet dat het bijna een jaar geleden is, vandaar dat ik midden in de nacht op dit forum kwam. Ze was de enige ouder waar ik een band mee heb. Ik zeg 'heb' omdat dat nog steeds wel zo voelt, ook al is ze er niet meer. Die band blijft. En dat geeft me troost. Ik wens je heel veel sterkte met het verlies van je vader. En bedankt voor het delen van je verhaal.
Loves 1
afbeelding van lauraian
Licht bewolkt
#2
Ik wil je enorm veel kracht en liefde geven in deze moeilijke periode. Ik ben mijn vader 7 april verloren na 3 dagen in het ziekenhuis te hebben gelegen. Mijn vader was mn maatje , mn alles en ik weet nog steeds niet goed hoe ik er mee om moet gaan. Het gemis doet letterlijk pijn in je hart. Veel liefs, Laura
Loves 0