Mijn beide ouders in 1 jaar en 4 maanden plotseling verloren

Hoi,

ik wil heel graag mijn verhaal kwijt. 21 juli 2017. Kreeg ik een telefoontje. Ik was op een feestje dus had mij telefoon niet gehoord. Ik zag dat mijn vader mij had gebeld. Ik heb hem terug gebeld, maar kreeg hem op zijn mobiel niet te pakken. Ik heb de thuis telefoon gebeld en daar kreeg ik mijn zus aan de lijn. Ik vertelde dat papa mij had gebeld. Ze zei dat klopt. Ik zei weet je ook waarvoor ja zei ze niet schrikken, maar mama is naar het ziekenhuis gebracht. Mama had heel de dag al hoofdpijn en was op bed gaan liggen. Papa vroeg nog moet ik de Ha bellen, maar mama zei nee zo erg is het niet. Mijn vader had die middag nog wat dingen te doen en is dat ook gaan doen. Toen hij daarmee klaar was en mijn moeder wakker wilde maken omdat ze anders 's nachts niet meer zou kunnen slapen. Kreeg hij mijn moeder niet meer wakker. Ze ademde nog wel maar reageerde niet. In het ziekenhuis bleek dat er bij mijn moeder een anurisma in haar hoofd was geknapt, gelukkig was hij ook weer vanzelf gestopt. De volgende dag is mijn moeder eraan geopereerd en was het spannend of ze bij zou komen ja of nee. Dat deed ze zaterdagavond. Er was dus hoop. Maar mijn moeder reageerd minimaal en dat werd eigenlijk iedere dag weer minder. Tot dat ze maandagavond helemaal niet meer haar ogen opende en alleen nog maar reageerde op pijn prikkels. De artsen snapte het ook niet. Er zijn heel wat testen met haar gedaan en onderzoeken, maar de artsen wisten het niet. Wij hebben een gesprek met de artsen gehad en duidelijk aangegeven dat we niet wilde dat onze moeder en vrouw van mijn vader een kast plantje zou worden. Daarom hebben wij zondag 10 dagen later besloten om te stoppen met behandelen en het kunstmatig in leven houden van mijn moeder. Alles is die zondagavond afgesloten en maandag morgen is mijn moeder in het bij zijn van mijn broer overleden. Zonder dat we dus fysiek afscheid van haar hebben kunnen nemen. Mijn moeder is als een energieke vrouw en oma zo uit het leven gerukt. Heel heftig is dat. Mijn vader pakte de draad goed op en deed op zijn manier leuke dingen. Genoot weer met een groot gemis natuurlijk op 23 nov. 2018 werd mijn vader zieken. Eigenlijk al twee dagen eerder hij appte mij en zei dat die griep had. Ik zei moet ik komen nee het lukt wel een dag later is mijn zus bij hem geweest en het leek inderdaad de griep. Dus gezegd ga maar optijd naar bed. Vrijdag had ik het druk maar tussen door toch geprobeerd mijn vader te appen en te bellen. Zonder resultaat hij nam niet op. Mijn zus is gaan kijken en vond mijn vader verward in bed. Ze heeft 112 gebeld. En mijn vader is naar het ziekenhuis gebracht. Ze verdachten hem van een longontsteking. Mij. Vader was COPD patiënt dus dat was voor ons niets geks. Maar verder onderzoek bleek mijn vader een bacterie binnen te hebben gekregen. Na een aantal dagen bleek dit de streptokokken bacterie te zijn en zou hij 6 weken aan de antibiotica moeten. Maar helaas sloeg die niet aan. Donderdags kwamen ze erachter dat de bacterie op zijn hartklep zat en dat die vervangen moest worden. Ik zat met mijn vader te wachten om te vertrekken naar Eindhoven waar hij op vrijdag geoppeerd zou worden en een nieuwe hartklep zou krijgen. Mijn vader had een foto van mijn moeder op zijn kamer staan en hij keek ernaar. Ik zei pap daar ga je nog niet naar toe hè!! Hij zei ik denk dat ze dat wil. Ik zei nee pap. Je wordt morgen geopereerd en dat komt allemaal goed. Vrijdag hebben we gedag gezegd en mijn vader is naar de ok gegaan voor zijn operatie. 'S avonds werden we gebeld dat de operatie goed was gegaan, maar dat mijn vader slapende gehouden werd omdat zijn bloeddruk te laag was en zijn hartslag te hoog. Hij werd goed in de gaten gehouden, maar ook dit ging berg afwaarts. Zondags kregen we te horen dat de streptokokken bacterie tijdens de operatie zijn lichaam in was gegaan en zijn nieren en lever had aan getast. Er was niets meer aan te doen. Op 3 dec. 2018 is mijn vader in het bij zijn van ons allemaal mijn broer, zus en aanhang overleden. En had hij dus toch gelijk. Het laatste wat ik tegen mijn vader heb gezegd was voor de operatie. Succes, tot vanavond ik hou van je. En heb hem een kus gegeven. Ik heb mijn ouders dus beide in 10 dagen tijd afkorten geven. Terwijl ze beide eigelijk nog heel gezond waren. Ja mijn vader had COPD maar daar had hij nog veel ouder mee kunnen worden. Mijn moeder is  72 jaar geworden en mijn vader 75 jaar. Het gemis is intens groot en soms echt nog niet te bevatten. Dat je zo je beide ouders af hebt moeten geven. Mijn rots, mijn basis. Ik ben wees nu en ondanks dat ik zelf 43 jaar ben voelt dat heel leeg. Mijn ouderlijk huis is weg. Ik kan niet meer even bellen en een uur met mijn moeder aan de telefoon zitten kletsten om niets. Mijn kinderen moeten hun opa en oma missen waar ze dol op waren. Zeker het laatste jaar dat mijn moeder er niet meer was is de band met mijn vader nog hechter geworden en dat is nu allemaal gewoon weg. Ik ben blij en trots dat ze daar boven weer samen zijn en dat hun een verder leiden gespaard is gebleven, maar dat maakt het gemis niet minder zwaar. Echt iedere dag bij het opstaan en tot ik naar bed ga denk ik aan mijn lieve zorgzame ouders. Waarmee ik lief en leed heb gedeeld. Vooraltijd in mijn hart❤️

Hartjes 0

Er zijn 2 reacties op dit bericht

#1

wow, wat een verhaal.. 

heb je soms niet een lichtelijk paniekaanval als bijvoorbeeld je kinderen of partner zegt dat ze hoofdpijn, griep of iets anders hebben? Ik had dat in het begin wel een beetje nadat mijn moeder overleden was wat ook begon als iets "onschuldigs" en kleins.

Loves 0
#2

Hoi B,

Dat ben ik zeker en ook bij mezelf. Als ik hoofdpijn heb en die komt vanuit mijn nek. De anurisma bij mijn moeder zat in haar achterhoofd. Het is gewoon heel heftig als er  eigenlijk geen aanleiding is. Ja een onschuldige hoofdpijn en bij mijn vader dachten we een griepje. Wat was het onschuldige bij jou moeder? 

Loves 0