Ant
afbeelding van Ant
Bewolkt
Ant

Mama waarom toch?

Hoi Allemaal Ik ben op 13 nov dit jaar mijn lieve mama verloren, slechts 63 jaar. Onverwachts na een kort ziekbed. Ik mis haar zo erg! De dagen voelen zinloos en mijn leven betekenis loos. Mijn fundament is weg geslagen. Ik heb een mooi gezin en voor hen moet ik verder. Maar weet gewoon niet hoe. Mijn lieve mama kreeg uit het niets een zware hersenbloeding, de artsen konden haar reden. Maar na 3 weken kwamen er opeens complicaties uit onverwachten hoek en konden de artsen haar niet meer reden. We waren bij haar toen ze overleed en de begrafenis was echt prachtig. Maar ik zit vol met vragen. Waarom? Zie ik haar ooit weer? Heeft ze veel pijn gehad? Hadden we harder voor haar leven moeten vechten? Is ze boos? Heb ik haar teleurgesteld? Waarom zo jong? Waarom? Op sommige momenten gaat het, maar dan lijkt het ook net of het niet echt waar is. Ik wil geloven in een leven hierna, dat ik haar wie zie. En dat ze nu ergens is bij haar ouders waar ze heel gelukkig is. Maar niemand weet dat, niemand kent het echte antwoord. Iedereen zegt, je moeder zou willen dat je verder gaat. Huilen mag, verdriet mag, maar treur niet hele dagen. Ik vind het eerlijk gezegd, vervelende woorden. Ze doen mij pijn en verdriet. Tuurlijk is dat een mooie gedachten, maar het zijn idealen gedachten. Dus nu stel ik mama teleur, want weet je....ik kan nu niet verder want het gemis is veel te groot. Ik hou van jou lieve mama!!
Hartjes 1

Er zijn 5 reacties op dit bericht

afbeelding van Marie1981
Licht bewolkt
#1
Beste Ant, zo verdrietig dat je moeder er niet meer is. Wees lief voor jezelf, het is nog zo kort geleden. Je stelt niemand teleur, het grote verdriet mag er zijn. Ik denk dat iedereen anders rouwt. En zolang het je lukt om er te zijn voor je kinderen, dan doe je echt al heel veel. Mijn moeder is deze zomer overleden. 69 jaar en trotse oma van 6 kleinkinderen waarvan de jongste twee maanden oud was. Het doet me zo'n verdriet dat ze niet langer in het leven van de kleinkids heeft mogen zijn. Ik vond het zelf troostend om een boekje te maken over oma. Dat heb ik dan ook gedaan voor mijn dochters van 8 en 6 jaar met foto's en verhalen. Ik wil voor mijn jonge neefje, ook iets gaan maken. Er zijn dagen dat ik er ieder moment om kan huilen. Ik vind het zelf wel troostend dat naast de rouw ook vreugde kan zijn. Dat had ik niet verwacht. Ik kan het fijn hebben met mijn gezin en vriendinnen. Ik hoop dat dat voor jou ook zo is of zal komen. Ik merk wel dat veel vriendinnen er nu weinig meer naar vragen. Een enkeling gelukkig wel. Het is nog zo'n groot deel van mijn leven en het is fijn als iemand daar oog voor heeft. Met mijn vader heb ik bijna geen contact, dus ik mis mijn tweede thuis. Het voelt vaak eenzaam. Al is de reden dat we op dit forum zijn heel verdrietig, ik vind het fijn om van anderen te lezen hoe zij er mee omgaan. En nogmaals, ik denk dat alles goed is. Rouw is gewoon flinke arbeid, kost energie en maakt hopeloos. Wees lief voor jezelf en denk niet dat je het verkeerd doet. Dat had je moeder ook gedaan. Ze had je getroost en gezegd dat je het goed doet...
Loves 1
afbeelding van Janneke5
Licht bewolkt
#2
Heel erg heftig! Ik weet helaas ook hoe het voelt. Mijn moeder is 5 weken geleden ook op 63 jarige leeftijd overleden. Ze was al 3 jaar ziek. Maar toch is ze nog heel onverwachts overleden. Zoveel verdriet, het gemis wat steeds erger lijkt te worden. Dagen gaan in een roes voorbij.... Waarom zo jong, toch nog zo plotseling...nog zoveel vragen.... Ik heb een lief gezin en lieve vrienden om me heen, maar toch voelt het eenzaam.
Loves 2
afbeelding van Janinsam
Bewolkt
#3
Ik ben hier net nieuw. Heb woensdag een week terug mijn moeder begraven. Ze is na ziektebed van 5 weken aan corona overleden. Het is zo onwerkelijk, het nooit meer kunnen praten met haar, het verdriet van mijn vader. Alles heeft zn glans verloren. Het lijkt of ik een stukje van mezelf kwijt ben en iemand me tegenhoudt om te zoeken. Maakt me boos, 69 jaar, gezond was ze, zoveel plannen. Het waarom kom ik niet achter. Alles gaat door, corona is overal en ik kan dat woord niet meer horen. Vind het heel moeilijk om het definitieve te aanvaarden.
Loves 3
#4
Beste Ant. Je hoeft helemaal niet verder. Die tijd komt vanzelf, wanneer jij er klaar voor bent. En misschien is verder gaan niet juist omschreven. Maar je vind uiteindelijk wel een modus om ermee om te gaan. Ik denk zelf dat moeders vooral graag zouden zien dat hun kinderen helemaal nooit verdriet hebben. Dat is iets anders dan verder gaan.. maar verdriet hoort bij verlies. En dat verdriet mag er zijn. Ik ben 42 en ging nog steeds naar mijn moeder als ik verdriet had. Nu is ze begin van het jaar overleden en ik heb nog niet eerder zoveel verdriet gekend. Dus waar ga je dan met je verdriet heen?? Rouw is zo'n eenzaam proces. Mensen bedoelen het goed. Maar helpen vaak niet. En mensen gaan door en denken dat dat voor iedereen zo is.. maar ik kan pas nu het verdriet toelaten. Het 1e half jaar zat ik volledig op slot. En omdat ik toen 'ok' leek denken mensen dat ik nu nog meer 'ok' ben. Niks is minder waar.. Er zijn dingen die ik tijdens het stervensproces zo graag anders had gedaan. Soms overvalt schuldgevoel mij. Maar rationeel weet ik dat ik alles heb gedaan wat op dat moment binnen mijn macht lag.. ik gun je alle compassie en mildheid naar jezelf om dat ook in te zien. Liefs, Fleur
Loves 1
MLR1990 Moeder van 2 kids werkzaam in het onderwijs
afbeelding van MLR1990
Licht bewolkt
MLR1990 Moeder van 2 kids werkzaam in het onderwijs
#5
Ahh wat ontzettend verdrietig en herkenbaar. Het is nog echt maar heel kort geleden. Gun jezelf tijd en rust en doe wat jij nodig heb. Je krijgt zoveel vervelende woorden [met de beste bedoeling] naar je toe, bijvoorbeeld of je het al een plekje hebt gegeven, of juist mensen die niks zeggen en zich omdraaien. Het kan zo pijnlijk zijn. Ik was 29 toen ik mijn moeder verloor in maart, zij was 59. Ik ben er nog steeds kapot van. Het gemis wordt echt alleen maar groter, ik hoop ook dat de scherpe randjes eraf gaan...
Loves 1