Mama, ik mis je

Ik was 8 jaar dat mijn moeder overleed aan (darm)kanker. Het begon met een rare bult in haar buik, waarnaar onderzoek is gedaan. En dit eindigde in ziekenhuisopnames en chemokuur. Ik zat in groep 5 en ik ging gewoon nog naar school en speelde vrolijk buiten. Ik stond er niet zo bij stil en ik begreep ook niet wat er allemaal gebeurde. Je zou denken '8 jaar dan krijg je wel veel mee', maar dit voelt niet zo. Ik heb veel gevoelens en gedachten verdrongen. Zodanig zelfs dat ik op een punt ben gekomen waarin ik eigenlijk nog weinig herinner van toen. Ik was vooral bezig met kind zijn, daar heeft mijn vader wel voor gezorgd en daar ben ik hem heel dankbaar voor. Nu ben ik 20 en begint de rouwverwerking pas echt. Steeds meer opgekropte gevoelens komen naar boven en soms barst ik gewoon in tranen uit zonder precies te weten waar dit vandaan komt. Er zijn periodes waarin ik niet lekker in mijn vel zit, waarbij mijn gedachten de overhand nemen en ik in een negatieve spiraal terecht kom. Ik ben snel emotioneel, schiet snel uit mijn slof en word onzeker van mijn gedachten. Dan heb ik het gevoel dat er een grijze wolk boven mijn hoofd hangt. Alles en iedereen vind ik dan simpelweg kut. Met deze reden ben ik mijn praktijkondersteuner gaan opzoeken en ben ik het rouwverwerkingsproces van therapieland begonnen. Hier ben ik tot verschillende inzichten gekomen. Zo ben ik bijvoorbeeld overgevoelig voor geluid. Dit is een lichamelijke reactie van rouw. Het ontbreken van gevoel in situaties waarin normaal gesproken een (blij, boos, verdrietig) gevoel wordt opgeroepen kan gelinkt worden aan de rouwreactie 'emotionele verdoving'. Dit kan ik nu eindelijk een plekje geven. Daarnaast merk ik bijvoorbeeld dat ik vaker boos ben. Boos op het nieuwe vrouwelijke figuur in mijn leven (bonusmama) die eigenlijk niets te maken heeft met het overlijden. Dit heet projectie (= ervaringen die in het verleden zijn opgedaan worden overdragen op de huidige situatie - oude pijn wordt getriggerd en activeert een afweermechanisme). Ik word steeds meer bewust van waarom ik doe wat ik doe. En dit is prettig. Ik kan nu ook beter naar mijn omgeving communiceren waar ik behoefte aan heb. Zo ga ik binnenkort met mijn vader oude fotoboeken erbij pakken, vakantiefoto's met mam samen en evt. video's zodat ik haar stem weer kan horen. Ook wil ik een boek maken die ik rond laat gaan bij de zussen van mijn moeder zodat zij daar herinneringen in kunnen schrijven en mooie foto's in kunnen plakken. Door hier meer mee bezig te zijn voel ik me ook een stukje dichter bij haar en kan ik mezelf een beetje gaan herkennen in haar. Heb ik dezelfde gewoontes en gedragingen, karaktertrekken en uiterlijk? Dit zijn mooie dingen. Het is fijn om hier mee aan de slag te gaan. En dit zal niet eenmalig zijn. Bij elke mijlpaal in mijn leven (denk aan op jezelf wonen, kindjes krijgen, trouwen) zal dit spelen en zal dit moeilijk zijn. Maar wetend dat ze van boven meekijkt geeft al een troostend gevoel en dit koester ik enorm.
Hartjes 0

Er is nog niet gereageerd op dit bericht