Go
afbeelding van Go
Storm
Go

Mag ik mezelf wees noemen?

Ik ben 48 jaar oud en heb al jong beide ouders verloren. Ik voel me soms nog steeds een wees, maar voel me daar dan ook meteen schuldig over. Ik heb een mooi leven en een lieve man en drie gezonde kinderen... waar zeur ik over. Maar toch.. het blijft soms zo ontzettend moeilijk. Ik heb ook geen broers of zussen dus heb soms het gevoel alsof ik niet besta. Herkennen anderen dit ook? Zou het fijn vinden om te weten dat ik niet de enige ben smiley sad.

 

gr Go

Hartjes 0

Er zijn 6 reacties op dit bericht

#1

Hallo allemaal,

Wat mooi om dit allemaal te lezen, mijn moeder is 28 April 2014 overleden , mijn vader leeft gelukkig nog, wel is hij al 87 jaar oud nu, ook ik ben enigst kind, alhoewel ik wel een broertje heb gehad die als baby is overleden, ik heb een man en 3 kinderen, maar voel me zo eenzaam, ja wie troost mij, allemaal bedoelen ze het goed, maar ik mis de enige persoon die mij echt kon troosten vreselijk , mijn moeder, het delen, indien dit mogelijk is, met een broer of zus is er niet, maar ik lees nu ook dat iedereen het toch op zijn eigen manier verwerkt, er moet toch iets of iemand zijn die mij kan troosten?of ook niet,  ik weet het af en toe niet meer...

Loves 0
afbeelding van Liesje
Licht bewolkt
#2

Hoi,

Mijn vraag is hoe oud was je toen je beide ouders bent verloren?

ik zelf ben 42, ben mijn moeder verloren toen ik 23 was en mijn vader Juni dit jaar.

Mensen zeiden tegen mij, nu ben je wees, ik vond het wel erg hard klinken en in wezen is het wel zo maar ik zelf zeg....Ik ben geen kind meer van........

Het is per individu hoe je het voelt.

Zelf heb ik wel broers en een zus maar ik ben een nakomer en heb niet veel contact met hun.

Ik heb niet het gevoel dat ik niet besta.....ik voel dat mijn ouders heel dicht bij me zijn en ik neem de tijd om eens letterlijk en figuurlijk stil te staan in dit gehaaste leven. En dan ga ik eens terug in de tijd om de mooie herinneringen weer eens te voelen. Ja het is makkelijker gezegd dan gedaan het is een ritme wat je jezelf kan aanleren.

En 1 ding is zeker je bent niet de enige

Lieve Groet Liesje

Loves 0
Go
afbeelding van Go
Storm
Go
#3
Liesje zegt: 
Hoi,Mijn vraag is hoe oud was je toen je beide ouders bent verloren?ik zelf ben 42, ben mijn moeder verloren toen ik 23 was en mijn vader Juni dit jaar.Mensen zeiden tegen mij, nu ben je wees, ik vond het wel erg hard klinken en in wezen is het wel zo maar ik zelf zeg....Ik ben geen kind meer van........Het is per individu hoe je het voelt.Zelf heb ik wel broers en een zus maar ik ben een nakomer en heb niet veel contact met hun.Ik heb niet het gevoel dat ik niet besta.....ik voel dat mijn ouders heel dicht bij me zijn en ik neem de tijd om eens letterlijk en figuurlijk stil te staan in dit gehaaste leven. En dan ga ik eens terug in de tijd om de mooie herinneringen weer eens te voelen. Ja het is makkelijker gezegd dan gedaan het is een ritme wat je jezelf kan aanleren.En 1 ding is zeker je bent niet de enigeLieve Groet Liesje

Hallo Liesje,

Dank voor je reactie. Heel fijn te lezen dat ik niet de enige ben. Ik voel me nog wel steeds kind van. Nu ik ouder word, merk ik dat dat zelfs steeds sterker wordt. Ik heb een goede band met mijn kinderen en kom in de leeftijd dat mijn moeder ook overleed. Het is niet dat ik bang ben dat mij hetzelfde zal overkomen. Ze is overleden door een ongeluk, maar mis wel de gesprekken zoals ik die nu met mijn dochter heb. Het gemis is er niet altijd, maar op momenten. Heb mezelf voorgenomen dat ik hier gewoon vaker kom als ik me even down voel. Ik merk dat het helpt als ik de verhalen en reacties van andere lees!

groetjes van Gosmiley kiss

Loves 0
afbeelding van marleen40
Licht bewolkt
#4

Hoi ik ben 49 jaar en ik ben in een korte tijd mijn ouders en me schoonouders verloren  me schoonmoeder 2011 me eigen moeder in 2012 en me vader en schoonvader dit jaar...dus ik kan het gevoel van wees erg goed begrijpen want zo voel ik het ook ook ik heb een lieve man en dochter en  lieve vriendinnen die me opvangen maar dat is net even iets anders...Ik heb ook nog een zus maar we verwerken het allebei op onze eigen manier.... dus veel hebben we niet aan elkaar. Ik heb het er ontzettend moeilijk mee het lijk wel of het met de dag erger word zeker als december weer voor de deur staat. Mijn ouders woonde bij me in de straat en nog regelmatig kom ik in hun huis tis een koophuis en het staat in de verkoop. Zo af en toe moet ik er wel eens wezen voor de post en dan ga ik met pijn in me hart naar binnen want je tref ze niet meer aan samen tis leeg het gevoel maak me dan ook misselijk kan er ook niet mee omgaan. Een echt huilbuien heb ik nog niet echt gehad dus ik zit vol met opgekropte emoties voormijn gevoel een wandelende tijdbom...Wil het zo graag een plekje geven maar dat is iets wat me nog steeds niet gelukt is....Maar het gevoel dat je niemands kind meer bent maak me zo verdrietig nooit geen knuffel meer, nooit die kus.......heb het gevoel alsof er ook een deel in mij is gestorven mag dit misschien niet zeggen....maar het voelt wel zo....

Dus kan me indenken hoe jullie je eigen voelen.....

Groetjes marleen

 

Loves 0
#5

Hallo,

 

Eind oktober heb ik mijn lieve vrouw na 35 jaar verloren. In de jaren negentig werd ik wees, omdat mijn ouders toen overleden. Het woord wees is gewoon een woord voor zoiets ervaar ik. Ik mis mijn ouders best nog wel eens, zeker de gezelligheid en humor van mijn vader, die ik bij niemand anders tegenkom. het is nooit gezeur als je zegt dat je je ouders mist, ook na vele jaren niet. Het zou wel fijn zijn als je de draad van het leven weer weet op te pakken. Lieve mensen die er niet meer zijn hebben mijn leven verrijkt en dat neem ik mee in mijn rugzak op mijn trektocht door het leven. Onontbeerlijk zijn lieve mensen om je heen, minimaal eentje. Als je vreugde deelt, krijg je dubbele vreugde en als je verdriet deelt krijg je misschien half verdriet, zo wint het leven. probeer de humor er ook in te houden. Zo stopte ik in de week van het overlijden van mijn moeder ( pa was al dood ) voor het voormalige weeshuis en zei tegen mijn broer die zich afvroeg waarom ik die straat nam: uitstappen, hier is het weeshuis. We hebben heel erg gelachen, maar ja humor is ook persoonlijk.

Loves 0
#6

Hallo Go,

Net als jij heb ik ook mn beide ouders verloren heb ook geen broer of zus maar wel een lieve man en 2 kids. Het leven gaat verder maar de mijne staat niet echt stil maar gaat langzamer. Mn vader is 2 febr dit jaar overleden dus nog vrij recent mn moeder wordt in juni 8 jaar. Ik had een hechte band met mn ouders maar het verdriet het gemis dat blijft. Ze zijn allebei gecremeerd en heb de urnen laten begraven heb mn vader beloofd op zn sterfbed elke week naar hun toe te gaan en dat geeft mij een gerust gevoel dan "klets" ik met ze over van alles en nog wat en maak het grafje schoon en verzorgd de plantjes. Maar voel me idd "alleen" ondanks mn lieve gezin.....sterkte! Grt Vonneke 

Loves 0