afbeelding van Carola2018
Licht bewolkt

Lieve mama

Deze week is het 3 maanden geleden dat ik mijn lieve mama verloren ben. Ze had copd een zware vorm daarvan wat met de jaren erger werd.

9 november waren we beide jarig ik werd 34 en mama 65 ze wou heel graag 65 worden ze was de laatste paar jaar beetje een mens van de dag geworden bij elke inspanning dagje weg of verjaardag of iets koste het haar tijd en moed om daarvoor te gaan. Daarna had ze 2 a 3 dagen nodig om daarvan bij te komen dat wisten we. Dat was niet anders het geval met ons verjaardag dachten we. Het was alsof haar lichaam wist ben 65 geworden die zaterdag bleek achteraf al een stuk minder te gaan. Zondagavond werd ik gebeld door haar vriend dat ik komen moest, Ik daarheen en huisartsenpost gebeld inmiddels mn zus op de hoogte gebracht die kwam eraan woont op 3 kwartier rijden van mn moeder. Ze kreeg wat om rustiger te worden wij dachten dat dit ook iets was moe van alle spanningen omdat ze graag 65 wou worden. Goed de volgende dag ging haar vriend weer terug naar noord Holland ook niet beseffen dat het veel ernstiger was. Ik kom rond 11 uur in de ochtend bij haar kijken en zag meteen al dit is niet goed. 112 gebeld in die tussen tijd mn zus en mijn man gebeld. Ze werd meegenomen naar de spoedeisende hulp. Mocht de eerste 3 kwartier niet bij haar later wel. Mm zus kwam er ook bij en ze werd meegenomen naar de ic zo ernstig was het al weer mochten we er niet bij, zenuwslopend. Uiteindelijk mochten we erbij uiteindelijk kregen we te horen om 20 voor 5 dat het tijd was om afscheid te nemen iets wat heel erg onwerkelijk is, ben later naar de kamer gegaan we hadden een familiekamer gekregen en ik heb huilen mn man gebeld heb mezelf op de grond gevallen mn zus kwam erbij en zo zaten we een tijd op de grond. Iedereen gebeld ook haar vriend die toen nog 2 uur deze kant op moest komen. 

Uiteindelijk is ze woensdag 14 november in bijzijn van mij mn man mn zus en mn moeders vriend overleden. 

Toen zij overleed nam ze een deel van mij met haar mee en ik weet niet hoe ik hier soms doorheen kom. Inmiddels zijn we 3 maand bijna verder en lijkt wel alsof het gemis erger word soms. Soms heb ik er geen vrede mee ben ik boos en mis ik haar ontzettend en dan komt het besef weer keihard terug ze komt niet meer terug. Ik was dagelijks bij haar ik nam de zorg wat huishouden en boodschappen en dergelijke op mij stuurde elke dag een appje dat ik op mn werk was en dat ik thuis was. Soms snap ik mijzelf niet de ene keer gaat het beter en ook goed en andere moment bam overvalt het me gewoon. Kan er gelukkig over praten en heb veel steun aan mensen maar ik moet het zelf doen. Maar hoe weet ik gewoon niet altijd. Mijn vader is overleden aan longkanker  in 93 was toen 8 jaar. Dan ben je net 34 en je bent kansloos je bent niemands kind meer. Je kan geen kind meer zijn. 

 

Hartjes 3

Er zijn 5 reacties op dit bericht

Wie Troost Mij Forumbeheerder
afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
Wie Troost Mij Forumbeheerder
#1

Beste Carola2018,

Bedankt voor het delen van jouw verhaal over je mama. Ik wil je condoleren met je verlies. Juist na zo'n intensieve zorgperiode komt de klap hard aan. 

Ik kan me goed voorstellen dat je jezelf even niet meer begrijpt. Je moet ineens wennen aan een leven zonder haar. Een heel nieuw leven, eigenlijk! En daarnaast ook het besef dat je geen ouders meer hebt...

We hebben een tijdje geleden in samenwerking met rouwdeskundige Leoniek van der Maarel een blog geschreven over wat je allemaal tegen kunt komen in een rouwproces. Misschien geeft het je wat handvatten voor jezelf: https://www.wietroostmij.nl/blog/rouwproces-wat-staat-je-te-wach...

Ik hoop dat je wat steun en troost kunt vinden bij de andere forumleden hier op Wie Troost Mij.

Ik wens je veel sterkte,

Mark
Wie Troost Mij

Loves 0
afbeelding van Lelie4
Storm
#2

Hallo Carola,

Allereerst gecondoleerd met het moeten missen van je moeder.

Ik las je verhaal, en ik dacht wtf... Het kon mijn verhaal zijn!

Wij hebben de crematie van onze moeder dinsdag j.l gehad. Ook zij kwam twee weken geleden met de gevolgen van COPD op de IC terrecht, waar we na een verblijf van een week afscheid van haar moesten nemen. Gelukkig in het bij zijn van haar broers zus en mijn broer en ik. Het was doodeng om te zien, maar dankbaar dat we nog vanalles tegen haar konden zeggen. Wat je schrijft over schuldgevoel herken ik uit duizenden. Ik was vaak bij haar.Maar de schuldgevoelens van was ik maar had ik maar overheersen ook hier enorm.Ook dat ik niet doorhad dat het eigenlijk al zo erg met haar was. Dit heeft ze ons nooit gezegd (en misschien ook nooit geweten? hiervoor wil ik nog een gesprek met haar longarts). Als ik het geweten had had ik wat liever voor haar kunnen zijn...dat vreet zo aan me.... Ook ik heb mijn vader verloren, 4 jaar geleden, toen ik zwanger was. Ik ben 33 en ja..... wees. Hoe moet dat??? Bij wie moet je nu terecht als je het moeilijk hebt? Mag je evengoed nog plezier maken in het leven? Want daar zie ik enorm tegen op..... Plezier maken terwijl zij zoveel zorgen om ons heeft gehad...! 

Hoor graag van je hoe je je dag door komt, ga je naar verjaardagen? Werk je gewoon weer? 

Sterkte........ Ik weet wat je voelt. 

 

Loves 0
afbeelding van Carola2018
Licht bewolkt
#3
Lelie4 schreef op Zondag 24 februari 2019 00:13
Hallo Carola,

Allereerst gecondoleerd met het moeten missen van je moeder.

Ik las je verhaal, en ik dacht wtf... Het kon mijn verhaal zijn!

Wij hebben de crematie van onze moeder dinsdag j.l gehad. Ook zij kwam twee weken geleden met de gevolgen van COPD op de IC terrecht, waar we na een verblijf van een week afscheid van haar moesten nemen. Gelukkig in het bij zijn van haar broers zus en mijn broer en ik. Het was doodeng om te zien, maar dankbaar dat we nog vanalles tegen haar konden zeggen. Wat je schrijft over schuldgevoel herken ik uit duizenden. Ik was vaak bij haar.Maar de schuldgevoelens van was ik maar had ik maar overheersen ook hier enorm.Ook dat ik niet doorhad dat het eigenlijk al zo erg met haar was. Dit heeft ze ons nooit gezegd (en misschien ook nooit geweten? hiervoor wil ik nog een gesprek met haar longarts). Als ik het geweten had had ik wat liever voor haar kunnen zijn...dat vreet zo aan me.... Ook ik heb mijn vader verloren, 4 jaar geleden, toen ik zwanger was. Ik ben 33 en ja..... wees. Hoe moet dat??? Bij wie moet je nu terecht als je het moeilijk hebt? Mag je evengoed nog plezier maken in het leven? Want daar zie ik enorm tegen op..... Plezier maken terwijl zij zoveel zorgen om ons heeft gehad...! 

Hoor graag van je hoe je je dag door komt, ga je naar verjaardagen? Werk je gewoon weer? 

Sterkte........ Ik weet wat je voelt.

Hoi,

Tis even een poosje geleden dat ik hierop gekeken heb.  Ook ik herken jouw verhaal heel goed. 

Het is een hele poos goed gegaan met mij hoewel ik wel de nodige uitdagingen heb gehad ben inmiddels 4 maand geleden verhuist weer naar mn oude plein bijna daar waar ik ben opgegroeid en het voelt goed gelukkig. Ik was ervan overtuigd dat ik het ergste gehad had....

Niks is minder waar. Sinds maandag heb ik weer een "terugval" ben al maanden duizelig e  hoofdpijn dus heb bloed laten afnemen waar ik straks uitslag van krijg. Het kan ook te maken hebben met het verlies rouwproces wat je doormaakt. Alleen ik reageer het af op mijn man (hij heeft ook geen ouders meer zijn moeder is 25 jaar geleden overleden) maar dat is toch anders. Ik persoonlijk vind het heel erg zwaar nog steeds en denk dat het altijd wel zo zou blijven. Een goede vriendin van mij die weet precies wat ik allemaal doormaak. Ze zei tegen mij de eerste half jaar heb je de dingen zoals je denkt dat het goed gaat maar dan ineens uit het niets is het mis. Ik noem het zelf een emotionele rollercoaster en dat zal wel heeeeeeel lang duren. Toch merk ik wel zoals wat jij schreef mag je gelukkig zijn dat heb ik van wel ik ben over het algemeen gelukkig kijk dat ene sprankelde 5 % gelukkig heb ik niet meer die ben ik kwijt. Maar ik geniet wel van de kleine dingen. Maar als je je even zoals wij het onderling noemen thuis kut voelt dan is het gewoon net even anders. 

Ik snap wat je bedoeld maar het is wel goed om plezier te maken. Je ouders hebben je niet opgevoed om nu weg te kwijnen (zeg ik nu even heel makkelijk maar advies geven aan een ander is makkelijker dan je eigen advies opvolgen) 

Ik schrijf het nu van me af en hoop dat het snel weer de goede kant op gaat. Heb al wel geleerd dat de pijn zal blijven en ik zal niet meer degene zijn als voorheen dat is gewoon een feit. Het liefst wil ik weer terug naar voorheen dan voelde ik deze intense pijn niet.

 

Hoe is het nu met jou verder.

Liefs Carola 

Loves 0
afbeelding van Carola2018
Licht bewolkt
#4
Lelie4 schreef op Zondag 24 februari 2019 00:13
Hallo Carola,

Allereerst gecondoleerd met het moeten missen van je moeder.

Ik las je verhaal, en ik dacht wtf... Het kon mijn verhaal zijn!

Wij hebben de crematie van onze moeder dinsdag j.l gehad. Ook zij kwam twee weken geleden met de gevolgen van COPD op de IC terrecht, waar we na een verblijf van een week afscheid van haar moesten nemen. Gelukkig in het bij zijn van haar broers zus en mijn broer en ik. Het was doodeng om te zien, maar dankbaar dat we nog vanalles tegen haar konden zeggen. Wat je schrijft over schuldgevoel herken ik uit duizenden. Ik was vaak bij haar.Maar de schuldgevoelens van was ik maar had ik maar overheersen ook hier enorm.Ook dat ik niet doorhad dat het eigenlijk al zo erg met haar was. Dit heeft ze ons nooit gezegd (en misschien ook nooit geweten? hiervoor wil ik nog een gesprek met haar longarts). Als ik het geweten had had ik wat liever voor haar kunnen zijn...dat vreet zo aan me.... Ook ik heb mijn vader verloren, 4 jaar geleden, toen ik zwanger was. Ik ben 33 en ja..... wees. Hoe moet dat??? Bij wie moet je nu terecht als je het moeilijk hebt? Mag je evengoed nog plezier maken in het leven? Want daar zie ik enorm tegen op..... Plezier maken terwijl zij zoveel zorgen om ons heeft gehad...! 

Hoor graag van je hoe je je dag door komt, ga je naar verjaardagen? Werk je gewoon weer? 

Sterkte........ Ik weet wat je voelt.

Nog even ter aanvulling. Inmiddels zijn we een paar verjaardagen verder van mn nichtje en zwager. Mijn zwager wou het niet vieren hij heeft kanker wat wel de goede kant op gaat maar voelde er niks voor om te vieren wat ik begrijp.  Mn nichtje werd 11 die beseft het wel maar net als mij met mn vader op een kinderlijke manier. 

Ondanks dat het voor jou dat ik dit lees ook een paar maand geleden is alsnog gecondoleerd met het verlies van jou moeder. Dat heeft een hele impact op je hoor. 

Ik ben eind december weer begonnen met werken wat ik zelf ook wou, iedereen helpt mij er wel door. Wat het voor mij was en is zijn echt baby stapjes elke dag stap voor stap ook nu nog we zijn bijna 8 maand verder.

Tot gauw

Loves 0
Pepijn80 38 jaar en recent geheel onverwachts mijn moeder verloren, ik was enorm afhankelijk van mijn moeder en merk hoe leeg mijn leven is nu.
afbeelding van Pepijn80
Bewolkt
Pepijn80 38 jaar en recent geheel onverwachts mijn moeder verloren, ik was enorm afhankelijk van mijn moeder en merk hoe leeg mijn leven is nu.
#5

Ik had nooit gedacht op dit forum te staan, maar op 30 juli 2019 is mijn leven compleet ingestort.

Ik ben aan het werk gegaan en kreeg op het wekr te horen dat mijn moeder in haar slaap is overleden.

Ze was niet ziek, dus heb veel vragen hoe kan dat en waarom mijn lieve moeder.

Het is ontzettend wreed om je moeder te zien terwijl ze overleden is, woede en haat zijn de eerste reacties.

Ik ben 38 en probeer te denken aan de herinneringen, maar de leegte van mijn moeder is ontzettend groot.

 

Hoe gaat die met jouw nu?

 

Loves 0