afbeelding van Carola2018
Licht bewolkt

Lieve mama

Deze week is het 3 maanden geleden dat ik mijn lieve mama verloren ben. Ze had copd een zware vorm daarvan wat met de jaren erger werd.

9 november waren we beide jarig ik werd 34 en mama 65 ze wou heel graag 65 worden ze was de laatste paar jaar beetje een mens van de dag geworden bij elke inspanning dagje weg of verjaardag of iets koste het haar tijd en moed om daarvoor te gaan. Daarna had ze 2 a 3 dagen nodig om daarvan bij te komen dat wisten we. Dat was niet anders het geval met ons verjaardag dachten we. Het was alsof haar lichaam wist ben 65 geworden die zaterdag bleek achteraf al een stuk minder te gaan. Zondagavond werd ik gebeld door haar vriend dat ik komen moest, Ik daarheen en huisartsenpost gebeld inmiddels mn zus op de hoogte gebracht die kwam eraan woont op 3 kwartier rijden van mn moeder. Ze kreeg wat om rustiger te worden wij dachten dat dit ook iets was moe van alle spanningen omdat ze graag 65 wou worden. Goed de volgende dag ging haar vriend weer terug naar noord Holland ook niet beseffen dat het veel ernstiger was. Ik kom rond 11 uur in de ochtend bij haar kijken en zag meteen al dit is niet goed. 112 gebeld in die tussen tijd mn zus en mijn man gebeld. Ze werd meegenomen naar de spoedeisende hulp. Mocht de eerste 3 kwartier niet bij haar later wel. Mm zus kwam er ook bij en ze werd meegenomen naar de ic zo ernstig was het al weer mochten we er niet bij, zenuwslopend. Uiteindelijk mochten we erbij uiteindelijk kregen we te horen om 20 voor 5 dat het tijd was om afscheid te nemen iets wat heel erg onwerkelijk is, ben later naar de kamer gegaan we hadden een familiekamer gekregen en ik heb huilen mn man gebeld heb mezelf op de grond gevallen mn zus kwam erbij en zo zaten we een tijd op de grond. Iedereen gebeld ook haar vriend die toen nog 2 uur deze kant op moest komen. 

Uiteindelijk is ze woensdag 14 november in bijzijn van mij mn man mn zus en mn moeders vriend overleden. 

Toen zij overleed nam ze een deel van mij met haar mee en ik weet niet hoe ik hier soms doorheen kom. Inmiddels zijn we 3 maand bijna verder en lijkt wel alsof het gemis erger word soms. Soms heb ik er geen vrede mee ben ik boos en mis ik haar ontzettend en dan komt het besef weer keihard terug ze komt niet meer terug. Ik was dagelijks bij haar ik nam de zorg wat huishouden en boodschappen en dergelijke op mij stuurde elke dag een appje dat ik op mn werk was en dat ik thuis was. Soms snap ik mijzelf niet de ene keer gaat het beter en ook goed en andere moment bam overvalt het me gewoon. Kan er gelukkig over praten en heb veel steun aan mensen maar ik moet het zelf doen. Maar hoe weet ik gewoon niet altijd. Mijn vader is overleden aan longkanker  in 93 was toen 8 jaar. Dan ben je net 34 en je bent kansloos je bent niemands kind meer. Je kan geen kind meer zijn. 

 

Hartjes 1

Er is 1 reactie op dit bericht

#1

Beste Carola2018,

Bedankt voor het delen van jouw verhaal over je mama. Ik wil je condoleren met je verlies. Juist na zo'n intensieve zorgperiode komt de klap hard aan. 

Ik kan me goed voorstellen dat je jezelf even niet meer begrijpt. Je moet ineens wennen aan een leven zonder haar. Een heel nieuw leven, eigenlijk! En daarnaast ook het besef dat je geen ouders meer hebt...

We hebben een tijdje geleden in samenwerking met rouwdeskundige Leoniek van der Maarel een blog geschreven over wat je allemaal tegen kunt komen in een rouwproces. Misschien geeft het je wat handvatten voor jezelf: https://www.wietroostmij.nl/blog/rouwproces-wat-staat-je-te-wach...

Ik hoop dat je wat steun en troost kunt vinden bij de andere forumleden hier op Wie Troost Mij.

Ik wens je veel sterkte,

Mark
Wie Troost Mij

Loves 0