Rosamunde sta positief in leven maar nu flink uit balans en heb steun nodig
afbeelding van Rosamunde
Bewolkt
Rosamunde sta positief in leven maar nu flink uit balans en heb steun nodig

kan nu na 6 mnd pas beginnen met verwerken verlies moeder

Tja waar zal ik beginnen.  Door omstandigheden  ben ik samen gaan wonen met mijn moeder. Door ziektes bij ons beiden is dat zo gebleven. Tot op vandaag heb ik daar geen spijt van.  We waren 2 volwassen vrouwen en het ging goed tussen ons daarnaast hadden we veel steun aan elkaar. We hebben veel  rge dingen meegemaakt welke  de buitenwereld niet kon of wilde geloven /begrijpen. Dit maakte dat we ons wat terugtrokken. Beiden werden we in 1998 ernstig ziek. Bij mij de diagnose  Hodgkin ( lymfleklier kanker) en mijn moeder sarcoidose een autoinmuun systeem ziekte. Ik ben daar goed uite gekomen maar met mijn moeder ging het ieder jaar verder achter uit.  Waardoor ze  wat meer op mij moest leunen  voornamelijk  de vele ziekenhuisbezoeken en het  naar buiten gaan. Vanwege  evenwichtstoornissen en aan een oog bijna blind ging , fungeerde ik als haar ogen. Ik had  een baan. Maar  in 2016 werd voor een 2e keer kanker vastgesteld. Ditmaal borstkanker. Zij heeft in die periode voor mij gezorgd terwijl ze dat helemaal niet kon.  Uiteindelijk lukte de reintegratie naar het eigen werk niet ( mede veroorzaakt door mijn leidinggevende) en kwam ik in de WIA terecht. Dat was augustus 2018.  Het ging  toen  al weer veel slechter met mijn moeder maar ze had een  enorme wilskracht. Hoewel we regelmatig gesprekken hadden over kwaliteit van leven ging ze toch door. Want zei ze ik wil nog leuke dingen doen. Maar dat ws het probleem juist. Dat ging amper nog. Had ze voorheen een paar goede dagen in een week  nu waren hetnogmaar een paar goede uren in een maand. Al jaren gebruikte ze  ongeveer 15 medicijnen  plus nog zo 'n 5 soorten oogdruppels. Echter ondanks de hevige pijnen wilde ze geen pijn medicatie. Omdat de pijnen ondragelijker werden heeft ze eind december 2018 toegestemd met pijn medicatie in de vorm van morfinepleisters. De dosering ging vrij snel omhoog. Dit gaf haar een enorme boost. Want begin 2019 hebben we een grote opruiming gehouden en hebben we ons huis grotendeels opgeknapt. Ik ging de muren verven en zij  heeft kastjes geverfd. Voor juiste beeldvorming dit ging niet heel erg snel hoor.  Wat je normaal in een dag zou kunnen doen deden wij een week over.  Heerlijk vond ze dat . Ze zei dit is  de louise die ik wil zijn. Helaas kwam daar eind maart 2019 een einde aan. Begin maart had ze een bultje op haar knie.maar kwamen er  meerdere bij. Op enig moment was haar hand helemaal opgezet en zijn we naar huisarts gegaan. Deze stuurde haar door naar de internist, deze stuurde haar vervolgens naar dermatoloog. Daar zijn biopten genomen. Vanwege haar zwakke gestel moest ze meteen met antibiotica beginnen. Het duurde weken voordat ze uitslag haden wat  het was. Het bleek een bacterie  te zijn waar gezonde mensen niet ziek van worden maar zij dus wel. Mycobacterium chelonae. Het  was toen week in week uit naar het ziekenhuis. Uiteindelijk is ze 2x met spoed opgenomen in ziekenhuis bij ons in de buurt. Vanwege de complexiteit van de bacterie en haar systeemziekte hebben de artsen haar door gestuurd naar het Erasmus. Nu had ze vanaf aprill  al verschillende  antibiotica gekregen welke niet aansloegen. Ze was in die periode door de misselijkheid  het niet kunnen eten al 20 kilo afgevallen. In het Erasmus zijn ze gestart met een zware kuur van 3 soorten antibiotica. Een daarvan moest zelfs uit het buitenland gehaad worden. Omdat mijn moeder zich had aangeleerd om niet over te geven ivm ogen werd er gedacht dat ze de medicatie verdroeg. maar ze was ontzettend misselijk en kreeg het eten echt niet naar binnen en viel ze nog meer af. Na 3 weken op 22 juli mocht ze naar huis maar moest ze de behandeling  zeker nog zo 'n 4 tot 5 maanden voortzetten. Hiervoor kwam er danook 2 x per dag de thuiszorg om antibiotica via infuus te geven. Hoewel ze blij was dat ze naar huis mocht vond ze het zwaar.   31 juli moesten we voor controle naar de specialist in erasmus. Mijn moeder gaf toen al aan"had ik eerder geweten dat het zo  was had ik geen behandeling willen hebben.  Na lang gesprek met arts   ging mijn moeder toch akkoord om het nog even vol te houden.  de weken waren zwaar niet allen voor haar ook voor mij. Ik kon haar niet alleen laten want zijn kon de deur niet open maken omdar ze een trap op moest. Dus regelde ik oppas al ik wegmoest. 12 augustus kwam de huisarts langs om even te informeren. Mama gaf wederom aan dat ze het zat was. De huisarts vroeg haar wat let je. waarop mama antwoorde dat ze  zorgen maakte om mij. Ik gaf uiteraard aan dat ze voor zichzelf moest kiezen en dat ik me wel zou redden. Afspraak was dat we eerst nog evenmet specialist contact zouden hebben. Diezelfde avond moesten we met spoed naar erasmus want verpleegkundige wilde geen infuus zetten omdat de picklijn lekte en arm van mama opgezet. was De Picklijn werd verwijderd en de volgende dag moestenwe naar specialist.  In dat gesprek heeft mama duidelijk  aangegeven dat ze behandeling wil stopzetten. Na lang overleg. Ook gevraag wat het toekomstperspecitief is . Vanaf april  al aan de antibiotica en dat tot november volhouden. Wat gebeurt er met mijn lichaam. Daar kon de arts ook geen antwoord op geven.  Ik stond volledig achter haar keuze en ook de arts zei dat ze het een goed en dapper besluit. We zouden het dan verder met de huisarts bespreken. Deze kwam die woensdag de 14 augustus.   Plan alle medicatie word gestopt en alles word gerict op comfort  met pijn medicatie.  Ze zou een hospice regelen want ze vond dat het voor mij te zwaar zou worden. Donderdag was de eerste dag zonder de medicatie. "s avonds ging het niet goed. Ze sprak  verwarrend  en wilde constant naar toilet. Maar het lopen ging niet meer  dusheb ik haar op de rollater gezet. Dit  gebeurde een paar keer. Heb toen huisarts gebeld , er werd catheter geplaatst  maar vanwege haar onrust kreeg ze iets om te slapen en morfine tegen de pijn. Dit was op zich een mooi moment.  De arts kwam met verpleger. Ze lag op de bank maar vonden het beterdat ze naar bed ging. Ze hebben haar op de rollator geplaatst. Bij het naar achter rijden reed de verpleger over mama's voeten waarop de arts boos reageerde en meteen haar voeten optilde en zo achteruitlopend naar de slaapkamer ging.  Ik bleef wakker die nacht. Om 4.00 was ze wakker en vroeg ze of ik geslapen had. Ja zei ik . Niet waar zei ze. Ga nu maar 2 uurtjes slapen  jij  moet ook rusten . Zij  ging weer slapen en ik ging ook  slapen  wel keek ik om het halfuur ( wekker gezet) . Om 6 uur vroeg ze of ik haar wilde wassen.  Dit was hoe gek het ook klinkt een mooi moment. Ze willde schone kleding aan en gaf specifiek aan wat.  Om 8.30 uur kwam  de verpleegkundige  om morfine pomp aan te sluiten. Om 9.30 kwam wijkverpleegkundige om een en ander te bespreken zoals hoog laag bed en iemand voor de nacht zodat ik kon slapen. Om 11.00  kwam de huisarts deze verhoogde  de dosering van morfine omdat mama al 2x een extra pufje had genomen daarnaast zou nog iets laten bezorgen wat haar rustiger zou maken.Omdat er een bed zou komen moest ik de kamer leeg maken zodat het geplaatst kon worden. S middag werd er nog meerdere keren aan de deur gebeld. Jehova getuigen waar ik niet op zate te wachten maar ook de apotheek. Tegen 6 uur werd het bed bezorgd en tegen 7 heeft de verzorging haar van ene bed naar ander bed gebracht. ik heb haar kamer weer opgeruimd zodat er rust was. Want daar heb ik nog steeds moeite mee het was zo onrustig. Onze intercom gaat zo hard af en daar schrok ze iedere keer van. haar ogen rolden richting geluid. Die ochtend  was ze nog goed aan spreekbaar maar vanaf een uur of 12.00  sliep ze veel en als ze dan wakker werd was het alleen om te zeggen dat ze ijsblokjes wilde sabbelen. Nadat ik de kamer weer had opgeruimd . zo rond 19.15 ben ik naast haar gaan zitten haar hand vastgehouden en zachtjes tegen haar gepraat.. Ze overleed 1,5 uur later.  ik heb toen de verpleegkundige gebeld. Die was al in de buurt. Hij vertelde me dat ik iemand moest bellen voor mij hij zou de schouwarts regelen. En daar zat ik wie moest ik bellen.  Eersteen huisvriend gebeld nen daarna mijn neef. Vriend is meteen gekomen  en bleef tot neef kwam. Intussen ook mijn broer gebel die was onderweg vanuit zuidfranrijk. Hij zou tegen 12.00 komen.  Wat  alles moeilijk maakte in deze situatie is oze familei relatie. Tot mei van 2019 mijn moeder alleen e-mail contact met mijn  broer. We hadden hem al 10 jaar niet meer gezien. Toen ik hem belde voor de 1e ziekenhuis opname  kwam hij meteen  en  is daarna vaak bij haar geweest en ws erg lief vor haar. Met mijn zusje hadden we heel goed contact echter ze al lange tijd depressief en sinds november 2018 hadden we alleen e- mail contact maar zeer minimaal. Uiteraard heb ik haar op de hoogte gehouden. Maar ze kon het niet aan. Zelfs toen ik melde dat mama de behandeling had stopgezet en dat ik zei dat mama ht fijn zou  vinden om haar te zien , gaf ze aan dat  ze het  niet kon. Ze is ook niet op de uitvaart geweest.  En dan nu de titel van mijn relaas. Zoals ik aangaf woonde  mijn moeder en ik samen. Echter doordat ik nu een uitkering kreeg kon ik dit huis niet opbrengen daarnaast stond het n iet op mijn naam. In eerste in stantie  kreeg ik 2 maanden de tijd om een andere woning te vinden ( in deze tijd???). Maar na weer contact kreeg ik 6 maanden . De uitvaart was op23 augustus en vanaf de 26 ben ik  de afhandeling gaan regel en en een huis zoeken. UIteindelijk is dat gelukt en ben ik 11januari  op mama's geboortedag verhuist.  Nu sinds anderhalve  week  be ik redelijk klaar met nieuwe huis en is oude huis opgeleverd. En  nu overvalt me alles.  mama s overlijden . Het ging zo snel.  Niet eens meer een gesprek met haarkunnen hebben . we zeiden  tegen elkaar dat ze echt geleefd heeft op reserve en de prednison want binnen  2 dagen was het gebeurd. Iets waar ik voor haar erg blij ben.Ze heeft zoveel geleden. Maar nu moet ik verder. heb al wel psychologische hulp gehad. maar dat was niet wat ik  zocht. Ik moet mijn verhaal kwijt. En dat lukt nu. Sorry voor het zeer gedetailleerde verhaal.  Maar dit heb ik kennelijk nodig. Moet van huisarts goed uitrusten en ontspannen voor dat ik weer aan werk denk. Want fysiek gaat het nu niet goed. Hoewel ik het nu rustiger heb kan ik niet ontspannen. Maar ik moet zeggen dat dit verhaal op schrijven me wel helpt met hoofd leeg te maken. Ik mag nu rouwen om mama. Vertelen hoe  bijzonder zij was .

Hartjes 0

Er zijn 4 reacties op dit bericht

Zonnig
#1

Hoii, 

Wat heftig zeg... Gecondoleerd nog en veel sterkte. Ik snap je verhaal voorkomen en rouwen is lastig, maar wle iets wat er bij hoort. Het is belangrijk om hierbij stil te staan, anders komt het er op een later moment wel uit.

Als je een luisterend oor nodig hebt, stuur me gerust een pb. 

Groetjes, 

Elina 

Loves 0
Hortensia Ik ben vrijgezel van 51 jaar. Heb jarenlang mantelzorg gedaan bij mijn ouders. Moeder is 4 weken geleden overleden, aan o.a. kanker
afbeelding van Hortensia
Storm
Hortensia Ik ben vrijgezel van 51 jaar. Heb jarenlang mantelzorg gedaan bij mijn ouders. Moeder is 4 weken geleden overleden, aan o.a. kanker
#2

Hallo, 

Ik herken veel in je herhaal. Ik had ook een sterke band met mijn moeder. Al woon ik 5 min van het ouderlijk huis vandaan. Mijn moeder heeft ook een lijden gehad. Ik heb onbetaald verlof opgenomen. Dit werd duur mijn werkgever niet geaccepteerd, waardoor de verhouding tussen werkgever en mij op scherp kwam te staan. Ik heb echter toen gekozen voor mijn moeder. Mijn moeder is nu 8 maanden overleden, en nog steeds dringt het niet bij mij echt door. Ik ben na mijn moeder meteen mantelzorger geworden voor mijn vader van 90 jaar . En ik moet op zoek naar ander werk.  En wat is het dan slecht geregeld voor ouderen in Nederland. Al die regeltjes en loketjes. Dit heeft mijn heel veel energie gekost, en we zijn er nog steeds niet.  Nu ben ik zover om te solliciteren en nu komt ineens het gemis van mijn moeder. Wat een ziekbed heeft zij gehad. En ja, ik ben ook alleen. Heb wel broers en zussen, maar op de een of ander manier waren zij er niet. Ik hield hun op de hoogte. Ze kwamen wel. Maar gingen weer. En ik was er veel alleen, samen met mijn vader. Echt een mooie tijd! Maar nu komt het gemis ineens zo hard binnen. En iedereen denkt; het is al 8 maanden geleden, het zal wel over zijn.  Dus niet! Veel gebroken nachten met piekeren hoe nu verder en wat mis ik me praatpaal, mijn moeder. Ik wens je sterkte toe! En hopelijk wat levensvreugde toe  

 

Groeten 

Loves 0
Rosamunde sta positief in leven maar nu flink uit balans en heb steun nodig
afbeelding van Rosamunde
Bewolkt
Rosamunde sta positief in leven maar nu flink uit balans en heb steun nodig
#3
Hortensia schreef op Zondag 8 maart 2020 09:03
Hallo, 

Ik herken veel in je herhaal. Ik had ook een sterke band met mijn moeder. Al woon ik 5 min van het ouderlijk huis vandaan. Mijn moeder heeft ook een lijden gehad. Ik heb onbetaald verlof opgenomen. Dit werd duur mijn werkgever niet geaccepteerd, waardoor de verhouding tussen werkgever en mij op scherp kwam te staan. Ik heb echter toen gekozen voor mijn moeder. Mijn moeder is nu 8 maanden overleden, en nog steeds dringt het niet bij mij echt door. Ik ben na mijn moeder meteen mantelzorger geworden voor mijn vader van 90 jaar . En ik moet op zoek naar ander werk.  En wat is het dan slecht geregeld voor ouderen in Nederland. Al die regeltjes en loketjes. Dit heeft mijn heel veel energie gekost, en we zijn er nog steeds niet.  Nu ben ik zover om te solliciteren en nu komt ineens het gemis van mijn moeder. Wat een ziekbed heeft zij gehad. En ja, ik ben ook alleen. Heb wel broers en zussen, maar op de een of ander manier waren zij er niet. Ik hield hun op de hoogte. Ze kwamen wel. Maar gingen weer. En ik was er veel alleen, samen met mijn vader. Echt een mooie tijd! Maar nu komt het gemis ineens zo hard binnen. En iedereen denkt; het is al 8 maanden geleden, het zal wel over zijn.  Dus niet! Veel gebroken nachten met piekeren hoe nu verder en wat mis ik me praatpaal, mijn moeder. Ik wens je sterkte toe! En hopelijk wat levensvreugde toe  

 

Groeten

Beste Hortensia,

Allereerst gecondoleerd met het verlies van je moeder. Hartelijk dank voor je reactie. Inderdaad overeenkomsten.Ook wat betreft reacties van de buitenwereld. Wees positief  en dergelijke?????. Men heeft geen besef wat het is om mantelzorger te zijn. Daarbij meteen opgemerkt dat ik een aantal lieve mensen heb die wel begrip en geduld met mij hebben. Maar het valt me momenteel zwaar. Ik doe af en toe leuke dingen dat wil echter niet zeggen dat het daarmee goed met mij gaat. Het delen met mijn moeder mis ik enorm. Ik wens jou ook veel sterkte toe

lieve groet

Rosamunde

Loves 0
#4
Hortensia schreef op Zondag 8 maart 2020 09:03
Hallo, 

Ik herken veel in je herhaal. Ik had ook een sterke band met mijn moeder. Al woon ik 5 min van het ouderlijk huis vandaan. Mijn moeder heeft ook een lijden gehad. Ik heb onbetaald verlof opgenomen. Dit werd duur mijn werkgever niet geaccepteerd, waardoor de verhouding tussen werkgever en mij op scherp kwam te staan. Ik heb echter toen gekozen voor mijn moeder. Mijn moeder is nu 8 maanden overleden, en nog steeds dringt het niet bij mij echt door. Ik ben na mijn moeder meteen mantelzorger geworden voor mijn vader van 90 jaar . En ik moet op zoek naar ander werk.  En wat is het dan slecht geregeld voor ouderen in Nederland. Al die regeltjes en loketjes. Dit heeft mijn heel veel energie gekost, en we zijn er nog steeds niet.  Nu ben ik zover om te solliciteren en nu komt ineens het gemis van mijn moeder. Wat een ziekbed heeft zij gehad. En ja, ik ben ook alleen. Heb wel broers en zussen, maar op de een of ander manier waren zij er niet. Ik hield hun op de hoogte. Ze kwamen wel. Maar gingen weer. En ik was er veel alleen, samen met mijn vader. Echt een mooie tijd! Maar nu komt het gemis ineens zo hard binnen. En iedereen denkt; het is al 8 maanden geleden, het zal wel over zijn.  Dus niet! Veel gebroken nachten met piekeren hoe nu verder en wat mis ik me praatpaal, mijn moeder. Ik wens je sterkte toe! En hopelijk wat levensvreugde toe  

 

Groeten

Ik herken je verhaal, ik woon ook 2 minuten van mijn ouders vandaan en zie ze ook elke dag.

Afgelopen week is mijn vader overleden en dit is echt een verschrikkelijke tijd om afscheid te nemen van iemand.

Mijn grote angst is mijn moeder  en de sterke band die ik met haar heb. Ik voel haar pijn en er is niets dat je kunt doen om dat weg te nemen en daarnaast  heb je je eigen verdriet, die knoop in je maag die maar niet weggaat.

Hoe moet ze verder en hoe pakken we de draad weer op. En wat als zij ook wegvalt, die angst overvalt me nu...

Ik merk wel dat 'verlies' een eenzaam proces is, ondanks het feit dat ik wel een lieve man en kinderen heb. 

Ik zie op tegen de aankomende periode. Ik zou willen dat ik een 'toverstokje' had, die de pijn ongedaan maken, maar ja, sprookjes bestaan niet.

Ik wens je sterkte toe en ik heb de hoop dat de tijd de wonden heelt!!

Loves 0