afbeelding van Do84
Storm

Ik leef wel, maar van binnen niet.

Mijn moeder is afgelopen 13 september overleden na een ziekbed van een halfjaar, maar pas een paar dagen voor haar dood werd ze terminaal verklaard, daarvoor was er nog hoop. Het is in 2 dagen gebeurd. Maar 64 jaar geworden.

Ik had een sterke band met mijn moeder. Om voor mijn vader alles wat behapbaar te houden, had ik besloten mij grotendeels te ontfermen over de uitvaart. Zo heb ik mamma opgemaakt (had ik bij oma ook gedaan) haar bloemstuk gemaakt van ons gezin, muziek uitgezocht en nog wat dingetjes. En dan is het klaar. Weg... Ik kan haar niet meer zien of aanraken. Wel kan ik kijken naar haar mooie foto en praat ik wat tegen haar. Maar het grijpt me enorm.

Ik weet nu niet hoe ik moet leven, alles valt mij zwaar en op deze manier had ik het niet verwacht mij zo te voelen. Zelfs mijn verzorging van douchen tot eten klaarmaken voelt als teveel. Het klinkt heel gek, maar ik weet niet wat ik doe en ik wil ook niks. Alles voelt soms als nutteloos, niks helpt om mijn verdriet te verzachten. Ik voel mij machteloos en dood van binnen. Soms gaat het wel en kan ik ook wel een beetje lachen. Het lijkt alsof ik een beetje in paniek ben van alles en ik weet dat dat logisch is, maar wat een hel.

Ik heb al een tijdje een app op mijn telefoon die alle telefoongesprekken opneemt, zeer handig. Nu bedacht ik mij ineens dat er nog gesprekken tussen konden staan van mam en mij. Die heb ik zojuist beluisterd, ik had de hele dag opgekropte emoties en ze kwamen er maar niet uit, nu dus wel. Ik had het idee dat er ineens een stuk besef was. Eerst voelde het hartverscheurend, daarna opgelucht. Mijn vader zegt dat ik hier meteen mee moet stoppen, anders maak ik mijzelf kapot. Ik snap hem, alleen heb ik aan de andere kant het gevoel dat het mij helpt met het proces. Kan iemand mij advies geven? Ook al weet ik dat ieder het op zijn eigen manier doet...

 

Hartjes 0

Er zijn 4 reacties op dit bericht

Anzjuhla 24 Augustus de liefde van mijn leven kwijtgeraakt. 9 Jaar bij elkaar geweest.
afbeelding van Anzjuhla
Bewolkt
Anzjuhla 24 Augustus de liefde van mijn leven kwijtgeraakt. 9 Jaar bij elkaar geweest.
#1

Lieve Do,

Uiteraard als eerst gecondoleerd met het verlies van je moeder.

Ten tweede; je bepaalt helemaal zelf hoe je met het verlies omgaat en helemaal niemand anders. Je vader heeft waarschijnlijk gezegd dat je er meteen mee op moet houden om jou te beschermen tegen pijn en verdriet, maar de waarheid is dat niemand je er tegen kan beschermen. Het verdriet moet er hoe dan ook uit, dus of je deze handelingen nu doet of over een half jaar; de pijn is er toch wel. Opkroppen heeft totaal geen zin want als je dat wél doet, komt het vroeg of laat des te harder aan met misschien een burn out o.i.d. als gevolg. Dus als het jou helpt om gesprekken tussen jou en je moeder terug te luisteren, gewoon doen. :-) Ik zou juist graag willen dat ik gesprekken tussen mij en mijn overleden partner nog had zodat ik dat terug kon luisteren.

Dat je nergens zin in hebt en dat alles nutteloos voelt wat je doet, is ook heel normaal. Ik heb het zelfs 13 maanden na het overlijden van mijn partner nog af en toe. In het begin had ik het echt enorm erg en wilde niks anders dan de hele dag met de gordijnen dicht zitten in mijn eigen veilige wereldje. Tegenwoordig heb ik gelukkig ook weer wat goede dagen en soms zelfs zin om de dag te beginnen. Of ik kijk ergens naar uit, zoals een verjaardag. Dat had ik 8 maanden geleden nooit durven dromen. Dus ook dat komt wel weer. :-)

Wat ik in het begin veel heb gedaan is alles toelaten; huilen, schreeuwen, boos zijn, paniekaanvallen etc. etc. Ik heb met pijn in mijn hart de favoriete muziek gedraaid van mijn vriend, foto's uitgezocht en geplaatst, herinneringen opgehaald met familie en vrienden... En maar huilen, huilen en nog eens huilen.

Ik wens je heel erg veel sterkte en kracht toe.

Liefs,

Angela.

 

Loves 1
afbeelding van Jacco
Zonnig
#2

Ja ik sluit mij helemaal aan bij Angela, ik heb het proberen weg te stoppen toen mijn vrouw overleed, gewoon een man mag niet huilen, maar snachts huilde ik en op een keer in de auto klonk het favoriete nummer van mij  vrouw en hield ik het niet meer en huilde ik zo langs de kant van de weg, nu bijna 20 jaar later is de wond nog niet dicht en denk ik dat ik mij toen veel meer had moeten laten gaan en ook anderen laten zien dat ik verdriet had en mij niets van anderen aan moest trekken en gewoon mijzelf zijn. Ik ben weer snel getrouwd en heel gelukkig maar heb het er nog steeds moeilijk mee. Praten helpt goed als er iemand echt luistert en niet dingen zegt die jezelf ook wel weet. Sterkte wees jezelf en je mag en eigenlijk juist moet je verdriet hebben en tonen want een heel bijzonder iemand is weg die nooit meer terug komt. Dank je voor het delen.

Loves 1
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#3

Lieve Do84,

ik denk dat geen advies nodig hebt.... je hebt het zelf al ervaren wat het met je doet als je de berichtjes tussen jou en je lieve mam beluistert.....het besef kwam, de emoties kwamen eruit, eerst de ontreddering gevolgd door een opluchting.....

Je vader wil jou beschermen en adviseert vanuit zijn eigen kader , zijn eigen pijn....

Ik heb een boek laten maken van de honderden whatsappjes tussen Wim en mij...met foto's , met video's, met filmpjes waarop hij met een stralend hoofd mij vertelt hoeveel hij van me houdt..... Godallemachtig , wat was dat heftig de eerste keren dat ik het boek opendeed.... volslagen van de kaart... maar nu kijk ik elke dag , en voel me rustig, ok blij is een te groot woord maar ook dankbaarheid voel ik ook.

overigens nog steeds met dikke tranen en een geregelde huilbui.... maar toch..... uiteindelijk voelt het goed.....

Was eigenlijk met omtrekkende beweging toch een beetje advies, hé?

Sterkte, liefs,

Marianne

Loves 1
afbeelding van I.ngrid
Bewolkt
#4

Ik ben nieuw hier op het forum. En ik herken me erg in je verhaal.

Mijn moeder is plotseling overleden afgelopen 28 september. Ik was met haar aan het bellen, heel leuk gesprek gehad! En 5 min. later wordt ik weer gebeld door me broer dat ik met spoed naar het UMCG moest komen, daar is ze ook overleden 2 uur later. Ze had een bloeding in de hersenstam, dus in 1 keer alles weg.

Heb ook veel moeten regelen, alleen, met de crematie, op dat moment geen last gehad. Automatische piloot denk ik. Maar nu begint alles terug te komen! Vindt het erg heftig, slaap ook weinig. Wil eigenlijk niet slapen omdat ik dan naar erover droom. 

Ik kan moeilijk met gevoelens omgaan, maar voel dat het nu allemaal mist en storm is binnen in mij. Heb hulp gezocht en ga morgen voor de 2e keer naar een coache voor rouwverwerking.

Loves 0