afbeelding van marion52
Bewolkt

ik ben mijn maatje kwijt

ik werk als verzorgende in een verpleeghuis.mijn vader kreeg een herseninfarct hij kon niet meer praten en had slik problemen op 27 september werd hij op mijn afdeling tijdelijk opgenomen omdat de kamer waar hij zou komen nog niet vrij was.op  28 september s.morgens zei mijn collega ik heb hem net verzorgt hij was vrolijk en wilde uit bed ga maar naar hem toe.de arts kwam en zei ik laat hem eerst wat uitrusten en dan zien we verder.maar ik laat wel een catheter plaatsen zo ge zegt zo gedaan mijn collega die het kwam doen zei oje ben jij het.op het moment dat ze de catheter wilde plaatsen zei ze marion kom maar hier hoor het gaat niet goed met hem. ik had het al gezien ik nam mijn vader in mijn armen en hij sliep in.ik brak het was als of er een stuk van mijn lichaam werd afgesneden.ik zei papa rust maar jan en ik hebben tien mooie jaren gehad de tijd dat je bij ons hebt gewoond. ik mis je zo erg dat ik soms alleen maar huil.hoe kan ik dit ooit verwerken het blijft pijn doen.ik ben inmiddels naar een andere afdeling gegaan.smiley cool

Hartjes 0

Er zijn 3 reacties op dit bericht

#1

ik ben niet naar een therapeut geweest

door veel met het gezin te praten en herinneringen op halen helpt het om de pijn te verzachten

weggaan doet het nooit

groetjes marionsmiley wink

Loves 0
#2

Hallo,

Misschien een ongebruikelijke vraag, maar ik denk dat ik niet de enige be Dus daarom stel ik hem maar gewoon.

Wameneer zou jij naar een rouwverwerkingstherapeut gaan ook als je verlies al wat langer geleden is?

ik vraag het mezelf namelijk af of ik nog hulp nodig heb en ben benieuwd wat jullie ervaring/mening is?

groetjes,

Helena

 

Loves 0
#3

Hoe is t nu met je? 

Ik zelf ben ook m'n pa verloren en de ponjuist is ondraaglijk, ben benieuwd hoe jij je erdoor slaat?

Loves 0